บทที่ 8

วันต่อมา...

“ขอบคุณมากนะมึง... เออเดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้า”

เสียงคุยจากนอกห้องนอนปลุกฉันให้ตื่นจากฝันขึ้น ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียพลางมองสำรวจโดยรอบ ห้องสีขาวที่ไม่คุ้นตา แต่ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นห้องของใคร

ฉันจำภาพเหตุการณ์เมื่อคืนได้อย่างแจ่มชัด เพียงแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ก็เท่านั้น ไม่อยากจะคิดเลยว่าฉันจะไว้ใจคนผิด ทำไมเบนจามินถึงทำแบบนี้กับฉันได้ลงคอ ฉันหลงคิดว่าเราอาจเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่ทำไมเขาต้องวางยาฉันด้วย หรืออาจจะไม่ใช่เขากันนะ แต่สิ่งที่น่าสงสัยก็คือ ในเวลานั้นเขาหายไปไหนกันล่ะ?

หากไม่ได้พี่เซจิช่วยเอาไว้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะอยู่ในสภาพแบบไหน แต่ที่แน่ ๆ ฉันแม่งโคตรคิดผิดเลยที่หนีเซนโตะออกมาเที่ยว ถ้าร็ว่าจะเป็นแบบนี้ นอนอยู่ที่บ้านคงดีซะกว่า

ทว่าในความโชคร้ายมันก็ยังมีความโชคดีอยู่นะจริงมั้ย…

ฉันจำเหตุการณ์ได้ว่าเมื่อคืนฉันกับพี่เซจิ เราสองคน...กัน ถึงแม้ว่ามันจะน่าอายมาก แต่ว่าอย่างน้อยฉันก็เสียจูบแรกให้กับพี่เซจิ คนที่ฉํนแอบชอบมาเนิ่นนาน และตอนนี้ฉันก็ยังได้นอนอยู่บนเตียงของพี่เขาด้วย หมอนนี้ช่างหอมจัง…

แกร่ก!

เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของพี่เซจิ ลมจากข้างนอกพัดผ่านเข้ามาพอดี จึงพอได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกฉัน มันช่างหอมหวนชวนหลงใหลเสียจริง เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องเพิ่งยาปลุกอารมณ์ฉันก็คลั่งไคล้เขาพอตัวถึงขนาดนี้อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้ฉันต้องปั้นหน้าเก็บอาการเอาไว้เสียก่อน พลางเงยหน้าไปจ้องร่างสูงด้วยสายตานิ่งเรียบ เมื่อลองไล่สำรวจสายตามองไปก็พบเข้ากับรอยแดงตรงบริเวณคอของเขา ซึ่งมันก็น่าตกใจพอสมควร

“รู้มั้ยว่าเมื่อคืนทำคนอื่นเดือดร้อนแค่ไหน”

“ขะ...ขอโทษค่ะ”

“แล้วทำไมถึงหนีไอ้เซนออกมาเที่ยวแบบนี้ หรือว่าเธอแอบคบกับไอ้ผู้ชายคนที่ฉันเห็นเมื่อคืน”

“ไม่ใช่นะ ถ้าพี่หมายถึงเบน เราเป็นแค่เพื่อนกัน”

“แล้วรู้หรือเปล่าว่ามันวางยาเธอ”

“.....”

“เธอนี่!!” เขาดูโกรธมากอย่างทีฉํนไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะโดยปกติแล้ว เขาจะทำเพียงแค่เมินเฉยเรื่องของฉัน แต่ในตอนนี้มันกลับต่างกัน บางที เขาอาจจะใช้เซนโตะมาเป็นข้ออ้างในการโกรธแทนน้องชายหรือเปล่านะ แต่ฉันก็แอบหวังอยู่ลึก ๆ

“ขอโทษนะคะพี่เซจิ ขอโทษที่เมื่อวาน... แต่ว่า ของขวัญควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ มันน่าอายมาก ของขวัญจะไม่ปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีกแน่นอนค่ะ”

“.....”

“แล้วก็ขอบคุณนะคะที่ช่วยของขวัญเอาไว้ ไม่อย่างนั้น....”

“ฉันก็ช่วยตามมารยาทเท่านั้นแหละ ไม่อยากให้ไอ้เซนโตะต้องมีเพื่อนติดมลทินอย่างเธอ” เขากล่าวโดยไม่ชายตามองหน้าฉันด้วยซ้ำ

แบบนี้เองสินะ ทั้งหมดฉันอาจคิดหวังไปเอง...

“...ฮึก” ฉันแอบก้มหน้าลงปาดน้ำตาตัวเอง ไม่ให้พี่เซจิเห็น เดี๋ยวก็จะหาว่าฉันสำออยอีก ดีใจได้แค่แปบเดียว แต่เจ็บหัวใจกว่าเดิมซะอีก ถึงยังไงพี่เซจิก็ยังคงเกลียดฉันอยู่วันยังค่ำสินะ

“ขอโทษนะคะ ที่น้องไปทำให้พี่เดือดร้อน แต่ถ้าพี่เซจิรู้สึกอึดอัดที่ช่วยน้องขนาดนั้น…”

“....”

“พี่ก็ไม่ต้องมาช่วยกันตั้งแต่แรกสิ ทิ้งน้องเอาไว้แบบนั้นน่าจะรู้สึกดีซะกว่า!” ฉันพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น เนื่องจากทนอยู่ต่อหน้าพี่เซจิไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“จะไปไหน” มือหนาคว้าแขนของฉันที่กำลังจะเดินตรงไปทางประตูห้องนอน

“จะกลับบ้านค่ะ”

“แล้วจะกลับยังไง? กระเป๋าเธอฉันไม่ได้หยิบมาด้วยนะ”

“เรียกแท็กซี่เอาก็ได้ แล้วค่อยไปเก็บเงินที่บ้านค่ะ”

“สภาพแบบนี้เหรอ” เขาปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเบือนหน้าหนี สภาพของฉันคงดูไม่ได้ขนาดนั้นเลยสินะ

“...”

“ไปอาบน้ำแต่งตัวให้ดีก่อน เดี๋ยวฉันขับไปส่งเอง ใส่เสื้อผ้าฉันไปก่อนแล้วกัน อ่ะ…นี่ผ้าขนหนู” พี่เซจิโยนผ้าขนหนูมาให้ฉัน ถึงจะยังน้อยใจเขาอยู่ แต่ฉันก็ยอมทำตามแต่โดยดี อย่างที่บอกถ้าพ่อแม่เห็นสภาพของฉันตอนนี้ คงโดนซักประวัติยาวเหยียดแน่นอน มีหวังเดี๋ยวจะเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เซ็นโตะฟังอีก ภาวนาให้วันนี้พ่อกับแม่ก็หนีฉันไปเที่ยวด้วยเหมือนกันเถอะ

ฉันเอาแต่จ้องมองเสื้อยืดตัวใหญ่ที่พี่เซจิให้ยืมมาสวมใส่ ตลอดทางที่เขามาส่ง พวกเราแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย ต่างคนต่างเงียบ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้นั่งรถของเขา ฉันแอบคิดว่าบรรยากาศมันควรจะดีกว่านี้ซะอีก แต่กลับผิดคาด มันช่างน่าอึดอัดซะยิ่งกว่าตอนอยู่ในห้องแสนอบอ้าวเสียอีก แถมรถก็ช่างติดเป็นใจซะเหลือเกิน ไม่ติดเวลานี้ไม่ได้เหรอ…

“พี่เซจิคะ...”

“หืม ว่าไง?”

“ของขวัญขอบคุณมากเลยนะคะที่ได้พี่ช่วยเอาไว้ ถึงแม้ว่าพี่จะเกลียดของขวัญก็เถอะ”

“ทำไมถึงคิดว่าฉันเกลียดเธอล่ะ”

“ก็ของขวัญรู้สึกแบบนั้น แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ”

“.....” สัญญาณไฟเปลี่ยนพอดี แต่พี่เซจิก็ไม่ได้พูดอะไรกับฉันต่อ เหมือนว่าตลอดทางสีหน้าของพี่เซจิมีอะไรให้คิดมากมาย จนกระทั่งรถของเขาเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าบ้านของฉันเป็นที่เรียบร้อย

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ฉันยกมือขอบคุณเขาพลางเปิดประตูรถออก แต่ก็กลับถูกมือหนาของพี่เซจิจับแขนเอาไว้ก่อน

“ของขวัญ…”

“.....”

พี่เซจิทำท่าราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง ฉันรับรูได้ถึงแรงบีบตรงข้อแขนที่เขากำลังกอบกุม บ่งบอกได้ว่าเรื่องที่เขากำลังจะพูดนั้นสำคัญเพียงใด แต่หลังจากยึกยักอยู่เนิ่นนาน เขาก็ค่อย ๆ คลายมือออก

“ไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะ”

และฉันก็ขี้เกียจเกินจะเซ้าซี้อีกต่อไปแล้ว

ฉันพยักหน้ารับในสิ่งที่พี่เซจิกล่าว ก่อนจะก้าวลงจากรถแล้วเข้าบ้านไปโดยไม่ได้หันกลับไปมองเขาอีกเลย หรือว่า…มันถึงเวลาที่ฉันต้องเดินหน้าต่อโดยปล่อยวางเรื่องของเขาเอาไว้แต่เพียงเท่านี้นะ

‘ดููเหมือนวันนี้ฉันจะได้เข้าใจแล้วว่าพี่ไม่เคยมองฉันอยู่ในสายตาเลย ไม่มีหวังแล้วเรา’