บทที่ 9

“ของขวัญ อาซื้อของมาฝาก ไม่รู้จะถูกใจหนูหรือเปล่านะ”

หลายวันผ่านไป สองแม่ลูกทั้งอาน้ำและเซ็นโตะก็กลับมาถึงบ้าน หลังจากไปเที่ยวต่างประเทศกันมาหลายวัน แต่ก็ไม่ได้กลับมามือเปล่าแต่อย่างใด ช่วงเย็น อาน้ำจึงมาที่บ้านของฉันและชวนไปทานข้าวที่บ้านของท่าน แต่ก็จะมีแค่แม่ ๆ ของพวกเราเท่านั้น เพราะปกติแล้วพ่อ ๆ ของพวกเรามักจะไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้านสักเท่าไรนัก

“ขอบคุณค่ะอาน้ำ ไปเที่ยวเป็นไงบ้างคะ”

“สนุกดีจ๊ะ เอ้อ! อายินดีด้วยนะเรื่องสอบติดมหาลัย โชคดีจังที่เราได้อยู่คณะเดียวกันหมดเลน ของเซ็นโตะเนี่ยะนะ ตอนแรกคิดว่าจะต้องเปลี่ยนแผนให้ไปเรียนบริหาร กว่าจะทำได้ก็พยายามเคี่ยวเข็นกันแทบตายเลย”

ดูเหมือนว่าครอบครัวนี้จะเลี้ยงลูกคนเล็กแบบตามใจมากกว่าลูกชายคนโตที่กดดันเขาอย่างหนักหน่วง เฮ้อ ไม่รู้ว่าพี่เซจิต้องผ่านอะไรมาบ้างเนอะ ว่าแต่…ฉันจะไปคิดถึงเขาทำไมกันล่ะ

“ค่ะ”

“ติดมหาลัยแล้วจะเอายังไงต่อล่ะ พราวได้คุยกับของขวัญเรื่องนี้บ้างหรือยัง”

“ฉันก็มารอคุยเรื่องนี้กับครอบครัวแกนั่นแหละ เห็นมหาลัยก็อยู่ตั้งไกลด้วย หรือว่าจะให้ลูก ๆ อยู่คอนโดกันดี”

“อยู่คอนโดก็ดีนะ ฉันน่ะไม่ห่วงเซนโตะหรอก ให้เขาไปอยู่กับเซจิก็ได้ แต่ของขวัญเนี่ยะสิเป็นผู้หญิง”

“โหย…แม่! ให้ผมแยกอยู่กับเซจิไม่ได้หรือไง” หลังจากที่ไอ้ร่างสูงข้าง ๆ ฉันเงียบไปนาน มันก็ทักท้วงขึ้น แถมยังทำหน้าบูดบึ้งเสียด้วย

“จะอยู่แยกกันทำไมล่ะ คอนโดเซจิมีตั้งสองห้องนอน หัดประหยัดซะบ้าง หรือลูกจะเอาแบบนี้ แยกกันอยู่กับเซจิ แต่ไม่ต้องเอารถไปใช้”

“อยู่กับมันก็ได้ครับ” รับปากทันควัน สงสัยกลัวไม่ได้เอารถไปม่อสาวสิท่า

“งั้นก็ให้ของขวัญอยู่คอนโดเดียวกับเซ็นโตะแล้วกันจะได้ช่วยดูแลกันด้วย ดีมั้ยลูก…ของขวัญ”

“ค่ะ… แม่ว่ายังไงหนูก็เอาตามนั้นแหละค่ะ” ฉันตอบกลับไป แต่สีหน้าเรียบเฉยไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด ถ้าหากอยู่คอนโดเดียวกับเซ็นโตะ ก็หมายความว่าต้องเจอพี่เซจิที่เกลียดขี้หน้าฉันตลอดน่ะสิ

แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ฉันทำตาบอดหูทวนลมไม่สนใจเขาก็ได้อยู่หรอก จริง ๆ นะ

“แม่ครับ ผมกลับแล้วนะ” เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังลงมาจากบันไดชั้นสอง พี่เซจิ นั่นเอง ไม่ยักรู้ว่าเขากลับบ้านกลับช่องเป็นด้วย คิดว่ามัวยุ่งอยู่กับสาว ๆ เสียอีก

นั่นไง บอกว่าจะไม่สนใจแล้วแท้ ๆ ตั้งสติสิของขวัญ แต่ครั้งนี้ก็ถือว่าฉันใจแข็งใช้ได้อยู่นะ เพราะรอบนี้ฉันไม่แม้แต่ปรายตามองเขาเลยด้วยซ้ำ

“กลับแล้วเหรอลูก ไม่อยู่ทานข้าวเย็นกันก่อนเหรอจ๊ะ”

“ไม่ครับ พรุ่งนี้ผมมีสอบ”

“ถ้าอย่างนั้นเดินทางปลอดภัยนะลูก” อาน้ำเดินไปกอดพร้อมกล่าวลาลูกชาย ส่วนฉันที่พยายามจะไม่สนใจก็รีบเปลี่ยนเรื่องหันไปคุยกับเซ็นโตะทันที

“ไหนของฝากกูอ่ะ”

หลังจากทานข้าวเย็นกันเสร็จ แม่ฉันกับแม่มันก็นั่งเม้าท์กันต่อ ส่วนเซนโตะมันก็ตรงมาที่บ้านฉันพร้อมกับของพะรุงพะรัง ฉันอยากจะวิ่งไปกระโดดกอดคอกรี๊ดใส่มันซะจริง ๆ ถุงที่มันหิ้วมามีแต่ของที่ฉันถูกใจทั้งนั้น แถมฉันเองก็อยากจะเล่าให้ฟังจังว่าช่วงที่มันไม่อยู่ฉันเจออะไรบ้าง แต่ก็ต้องเงียบปากเอาไว้ไม่อยากให้มันเป็นกังวล ไหนจะเรื่องที่ฉันโดนมอมยาจากไอ้เบนจามินนั่นอีก โชคดีที่หลังจากกลับมาวันนั้นไม่มีใครอยู่บ้านด้วย เพราะพ่อกับแม่แอบหนีไปเที่ยวกันอย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริง ๆ ส่วนยัยหวานก็เอากระเป๋าของฉันมาคืนให้ช่วงเย็นวันนั้น ทุกอย่างเลยดูเหมือนจะเป็นไปตามปกติ ไม่มีอะไรให้น่าสงสัยเว้นเสียแต่...

“กูไม่อยู่แอบหนีเที่ยวป่ะเนี่ย”

“หนีอะไร นอนอยู่บ้านเซ็งจะตาย ไปแดกเหล้าป่ะล่ะ วันนี้ฉลองไง!”

“วันอื่นแล้วกัน กูเจ็ตแลคมากอ่ะวันนี้ เอ้า…นี่ของฝาก จะให้กูถืออีกนานมั้ย?!” ฉันรับของฝากแล้วผายมือมันเชิญเข้าห้องไป ไอ้เซนโตะมันพุ่งไปที่เตียงฉันเป็นอันดับแรกเลย สงสัยจะเหนื่อยจริง แล้วทำไมไม่ไปนอนที่บ้านตัวเองล่ะเนี่ยะ

“ของขวัญไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้แอบใส่เสื้อแบบนี้ด้วยเหรอ” ฉันหันไปมองตามที่เซ็นโตะบอก มันเป็นเสื้อยืดที่พี่เซจิให้ฉันยืมใส่วันนั้น เพิ่งซักแล้วยังไม่ได้เก็บเข้าตู้ ตายห่าแล้ว!

“กูว่าเสื้อแบรนด์นี้แม่งคุ้น ๆ ว่ะ เหมือนเสื้อผู้ชายด้วย มึงแอบเอาใครมานอนป่ะเนี่ย”

“กวนตีนละไอ้เซน มึงเห็นกูแรดขนาดนั้นเลยเหรอ ไหนดูดิ ซื้ออะไรมาฝากกูบ้าง” ฉันพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยกับมันโดยการหันไปให้ความสนใจกับของฝากมันแทน พอหันไปอีกทีเซ็นโตะก็หลับไปซะแล้ว ซึ่งฉันก็รู้สึกว่าดีแล้ว จะได้ไม่ต้องมาคอยจับผิดฉันอีก

@Condo J

และวันที่ฉันรอคอยก็มาถึงจนได้ วันที่จะได้ย้ายข้าวของส่วนตัวมายังคอนโดใหม่ ต่อไปนี้ฉันจะเป็นอิสระจากพ่อแม่แล้ว(แค่บางเรื่องเท่านั้นนะ) แต่ก็ยังไม่ได้อิสระขนาดนั้นหรอกเพราะนอกจากพ่อและแม่แล้ว ก็ยังมีไอเซ็นโตะที่คอยตามจิกฉันอยู่เหมือนกัน  แต่โชคดีหน่อยที่อยู่คนละชั้นกัน เพราะห้องพี่เซจิอยู่ชั้น 18 แต่ว่าห้องของฉันอยู่ชั้น 11 แต่อย่างน้อยได้อยู่ที่เดียวกันก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะหากมีเรื่องฉุกเฉินจะได้คอยช่วยเหลือกันได้

“ให้เอาไปวางไว้ไหน” เสียงหนาพูดขึ้น เมื่อฉันเงยหน้ามองก็พบกับใบหน้าของพี่เซจิ ซึ่งตอนนี้เขาก็ไม่ได้ทำตัวเย็นชาใส่เหมือนแต่ก่อนตอนพูดคุยกับฉันแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หรือเป็นเพราะฉันเว้นระยะห่างมากขึ้น เขาจึงรู้สึกพอใจกันนะ

 อ๋อ! ฉันลืมบอกไปว่าพี่เซจิมาช่วยขนของด้วย แต่ก็คงเป็นคำสั่งของอาน้ำ แม่ของเขานั่นแหละ

“พกอะไรของมึงมาเนี่ยหนักชะมัด” ส่วนคนบ่นนี่จะเป็นใครไม่ได้นอกจากเซนโตะ ยกกล่องเล็กสุดแล้วยังจะบ่นอีกนะ

“ก็ของใช้ส่วนตัวทั้งนั้นแหละน่า”

“ถ้าอย่างนั้นฉันวางไว้ให้ตรงนี้นะ ให้เซนโตะจัดการที่เหลือด้วยแล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันกล่าวขอบคุณแต่ไม่ได้หันมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าพี่เซจิเดินออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอหันไปอีกทีไม่เจอเขาแล้ว ก็คงรีบไปหาสาว ๆ ของตัวเองนั่นแหละ

ก่อนหน้านี้หนึ่งวัน

@Seiji Talk

“พรุ่งนี้มึงย้ายของเข้าคอนโดใช่ป่ะ” ผมเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะถามน้องชายที่กำลังนอนอยู่บนโซฟาแล้วเอาขาพาดโต๊ะกลางในห้องนั่งเล่น

“เออ ถามทำไม จะไปช่วยเหรอ?

“แล้ว…ของขวัญย้ายพร้อมกันหรือเปล่า

“ก็ไปพร้อมกันเนี่ยะแหละ หลบไปดิ ยืนบังอยู่ได้”

“เดี๋ยวกูไปช่วย”

ผมไม่รีรอให้น้องขายได้ทันฉงนสงสัยก็รีบเดินขึ้นห้องตัวเองไปทันที บอกตามตรงว่าผมสลัดภาพครั้งสุดท้ายที่ของขวัญพูดกับผมบนรถออกไปไม่ได้เลย และช่วงนี้ยังทำตัวเมินเฉยใส่ผมอีก ทั้งสายตาและท่าทางของเธอมันต่างจากเธอที่ผมเคยรู้จักไปสิ้นเชิง มันทำเอาใจผมหวิวอย่างไรชอบกล