บทที่ 7

@Seiji Talk

ไม่คิดเลยว่าจะเจอกันที่นี่ได้!

ผมเหลืออบตามองไปเห็นเพื่อนสนิทของน้องชายตัวเองที่ดูเหมือนจะแอบมาเที่ยวกับผู้ชายคนอื่น แถมวันนี้ยังไม่มีเพื่อนในกลุ่มด้วยเลย เว้นแต่คนชือน้ำหวาน ซึ่งพวกเธอเป็นผู้หญิงเพียงแค่สองคนในกลุ่มนั้น พนันได้เลยว่าไอ้เซ็นโตะน้องชายของผมจะต้องไม่รู้แน่นอน ว่าเพื่อนสนิทที่มันหวงแหนนั้นแอบหนีมาเที่ยวในสถานที่แบบนี้ แถมยังมากับใครก็ไม่รู้ แต่ผมมองแวบเดียวก็พอจะกระจ่าง ไอ้หมอนั่นมันไม่น่าไว้ใจนักหรอก เพราะผมเห็นมันมาเที่ยวที่ร้านนี้อยู่บ่อยครั้ง

ว่าแต่...ทำไมของขวัญกับผู้ชายคนนั้นถึงดูสนิทสนมกันจังวะ

“ไอ้เซจิ นั่นใช่น้องของขวัญป้ะ?” เสียงของเป็นหนึ่ง เพื่อนในกลุ่มของผมเอ่ยถามขึ้น

“อืม สงสัยจะหนีเที่ยวมั้ง” ถึงจะตอบออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่จิตใจของผมตอนนี้กลับจดจ่ออยู่ตรงโต๊ะนั้นอย่างไม่ลดละ

“แล้วไหนน้องมึงอะ? ปกติมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ”

“ไอ้เซนมันไปต่างประเทศ กูถึงบอกไงว่าน้องมันคงหนีเที่ยว ยังไงก็ช่วยดูหน่อยแล้วกัน ของขวัญก็เหมือน...น้องสาวกูคนหนึ่งอะ”

“สวยขนาดนั้นมึงปล่อยมาถึงตอนนี้ได้ไงวะ” ไอเท็ม กระซิบบอกผมอย่างขำขัน แต่ผมดันไม่ขำด้วยเนี่ยะสิ ไอ้พวกนี้คิดแต่เรื่องจัญไรตลอด คอยแต่จะเป่าหูให้ผมจับเพื่อนสนิทน้องชายตัวเองทำเมียสักที ถึงผมจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็รู้ผิดชอบชั่วดีว่าอะไรควรไม่ควร

“นั่นมันน้องสาวกู-.-”

เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก แต่บอกตามตรงว่าสิ่งที่ผมไม่ชอบอยู่อย่างก็คือ การที่น้องชายผมชอบไปเล่นกับของขวัญมากกว่าพี่ชายของมันเนี่ยะแหละ มีน้องชายก็คิดว่าจะได้เล่นด้วยกันเหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป แต่กลายเป็นว่าเซ็นโตะเอาแต่เล่นกับของขวัญ แล้วแบบนี้ผมจะมีน้องชายกับเขาไปทำไมกัน อีกอย่างนะ ผมว่าไอ้เซ็นมันควรจะเป็นพี่ชายของขวัญมากกว่ามาเป็นน้องผมซะอีก

พอกาลเวลาผ่านไป จากเด็กผู้หญิงผมเปียหน้าตาน่ารักก็เติบโตเป็นสาวสวยสะพรั่ง มีผู้ชายมาต่อแถวขายขนมจีบให้เป็นว่าเล่น แต่ผมก็ไม่เคยเห็นว่าเธอจะคบใครเป็นตัวเป็นตนสักที วันๆ ก็เอาแต่ขลุกอยู่กับเซ็นโตะ จนบางครั้งผมก็แอบคิดว่าพวกมันแอบคบกันหรือเปล่า เพราะถึงยังไงครอบครัวของพวกเราก็คงจะต้องปรองดองกันเข้าสักวัน ในเมื่อพวกท่านจับคู่ให้สองคนนั้นตั้งแต่เด็ก ๆ จึงทำให้ผมคิดว่า ไม่ว่ายังไง ของขวัญก็ต้องมาเป็นน้องสะใภ้ของผมอยู่ดี ผมจึงพยามองเธอให้เป็นน้องสาวคนหนึ่งมาโดยตลอด

และอาจเป็นอีกสาเหตุที่ผมไม่เคยปรายตามองเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งเลยก็ว่าได้...

ผ่านไปสักพัก น้ำ หวานแฟนสาวของไอเท็มก็ลากของขวัญมาที่โต๊ะของพวกเรา สีหน้าของเธอแดกก่ำราวกับดื่มเหล้าไปเยอะมาก  แต่แปลกที่ร่างกายตามเนื้อตามตัวของคนตัวเล็กมีเหงื่อไหลท่วมเต็มไปหมด ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจว่าอาจไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกฮอล์

“หวาน ของขวัญเป็นอะไรไปน่ะ” ผมเอ่ยถามทั้งที่ยังจ้องหน้าคนตัวเล็กอย่างไม่ลดละ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ตัวเลย เอาแต่มองนู่นนี่นั่นราวกับคนคุมสติไม่อยู่เสียอย่างนั้น

“หวานก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะพี่เซจิ ของขวัญมันเพิ่งเป็นเมื่อกี้เองนะ ดื่มมาตั้งนานหน้ายังไม่แดงขนาดนี้เลย” หวานตอบผมด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีนัก ทำเอาผมอดห่วงไม่ได้ และบรรดาเพื่อของผมรวมถึงโต๊ะข้าง ๆ ก็ต่างพากันตื่นตระหนกไปตามกัน

“โต๊ะไหนพาพี่ไปดูหน่อย” หวานพยักหน้ารับก่อนจะเดินนำผมไปที่โต๊ะของพวกเธอที่ตอนนี้ไม่มีใครนั่งอยู่แล้ว แม้กระทั่งไอ้ผู้ชายคนนั้น

“แล้วอีกคนที่มากับพวกเธอไปไหน?”

“หวานก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เราสองคนไปห้องน้ำกันแล้วให้เบนเฝ้าโต๊ะไว้ พอกลับมาเขาก็หายตัวไปแล้ว แต่ตอนไปเข้าห้องน้ำด้วยกัน ของขวัญก็ยังมีสติดีอยู่เลยนะคะ แทบไม่เมาด้วยซ้ำ พี่เซจิก็น่าจะรู้ว่าของขวัญมันคอแข็งขนาดไหน”

“......”

“แต่พอยกแก้วเหล้าดื่มต่อ มันก็เป็นแบบที่พี่เห็นนั่นแหละค่ะ”

“ของขวัญดื่มเเก้วไหน?” หวานชี้ไปยังแก้วเหล้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมือของผมมากนัก ในแก้วอำพันนั้นยังมีเหล้าอยู่เกือบครึ่งแก้ว ผมจึงตัดสินใจยกขึ้นมาจิบเพื่อลองทดสอบดู

เป็นไปตามคาด เธอโดนวางยาปลุกอารมณ์ เพียงเวลาไม่นานร่างกายของผมก็เกิดอาการร้อนวูบวาบจนเหงื่อออกตามเนื้อตัวไม่ต่างกับร่างบางที่ผมเพิ่งเห็นเมื่อสักครู่

“พี่เซจิเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ของขวัญโดนวางยา” ผมรีบกลับไปที่โต๊ะตัวเองเพื่อพาร่างบางกลับทันที ก่อนที่จะไม่ทันเวลาเข้า เพราะผมเองรู้ดีว่าอีกไม่นานมันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง ผมเองก็เคยเป็นมาก่อน

“สรุปน้องของขวัญเป็นอะไรวะ? กูว่าอาการเหมือน......” ไอเท็มที่ปกติจะเอาแต่นั่งมองหน้าจอโทรศัพท์เพื่อเล่นเกมนั้น หลังจากเห็นผมเดินเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่นก็อดเงยหน้าขึ้นถามเสียไม่ได้

“อืม โดนวางยา อย่าบอกใครนะมึง โดยเฉพาะ…”

“ไอ้เซนโตะ!!” ทั้งโต๊ะพูดขึ้นพร้อมกันเสียงดังมาก เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว ขืนไอ้เซ็นโตะรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับของขวัญ มันคงอยู่ไม่สุขแน่ ผมรู้จักน้องชายของตัวเองดี

ผมอุ้มร่างบางพาดบ่ากันจะรีบเดินออกไปจากร้าน มุ่งตรงไปที่รถตัวเองแล้วโยนร่างบางเข้าไปในรถทันที เหลือเวลาอีกไม่มาก ผมต้องพาเธอไปที่โรงพยาบาลให้ทันเวลาก่อนที่ยามันจะออกฤทธิ์ไปมากกว่านี้

“ของขวัญ! อย่าทำแบบนี้” ระหว่างที่ขับรถไป ผมก็คอยมองเธอเป็นระยะ ๆ ตอนนี้ร่างบางเริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวเองจนเผยให้เห็นเนินอกขาว จนตัวผมเองยังต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“แต่ของขวัญร้อน” เธอจับมือของผมไว้แล้วเลื่อนมือผมไปสัมผัสที่หน้าอกใหญ่เกินตัวของเธอ

“ของขวัญ! มีสติหน่อยสิ!”

“พี่เซจิ น้องเป็นอะไรก็ไม่รู้” ไม่พูดเพียงเท่านั้น เธอยังเลื่อนกายของตัวเองขึ้นคร่อมร่างของผม แล้วประกบริมฝีปากบางของเธอเข้ามาโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว นอกจากนี้ ยัยตัวแสบยังถอดเสื้อของผมออกอีกต่างหาก ให้ตายเถอะ! ผมจะทำยังไงดีในเมื่อฤทธิ์ยาที่ผมดื่มเข้าไปมันก็กำลังเริ่มออกฤทธิ์แล้วด้วยเหมือนกัน

ร่างบางเลื่อนต่ำลงมาจูบที่ลำคอของผม พลางขบเม้มไปด้วยจนผมเริ่มรู้สึกได้ถึงความเจ็บบริเวณลำคอตรงหลายจุด เอาจริงๆ ผมไม่เคยยอมให้ใครทำรอยกับผมเลยสักครั้ง เพราะส่วนใหญ่ล้วนเป็น one night stand ทั้งนั้น ให้ตายเถอะ….เหมือนคนตัวเล็กกำลังกดปิดปุ่มรู้ผิดชอบชั่วดีของผมไปเสียดื้อ ๆ

ในตอนนี้ ราวกับร่างกายของผมกำลังพ่ายแพ้ต่อเธอ ผมพยามข่มอารมณ์เอาไว้อย่างมาก ผมไม่อยากยุ่งกับเธอเลย แต่ว่าปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอช่างเป็นผู้หญิงที่น่าฟัดเอาซะเหลือเกิน จนผมเริ่มจะไม่ไหวเสียแล้วสิ….

“พะ…พี่เซจิ!” ผมพลิกร่างบางให้เป็นฝ่ายย้ายไปอยู่ใต้ร่างของผมแทน ก่อนจะปรับเบาะให้อยู่ในระดับต่ำลง โดยที่มีผมเป็นคนคุมเกมคร่อมร่างประกอบกับประกบริมฝีปากของเธออย่างหื่นกระหาย ทำเอาร่างบางแทบตั้งตัวไม่ทัน แต่เธอก็ตอบรับสัมผัสของผมกลับมา

“พี่เซจิ…น้องหายใจไม่ทันค่ะ” ผมพักให้เธอได้มีเวลาหายใจหายคอบ้าง แต่เพียงแค่แปปเดียวเท่านั้น ก็เริ่มจูบต่อจนบรรยากาศภายในรถมันเริ่มเร้าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ผมไล้ริมฝีปากต่ำลงจนถึงลำคอขาวเนียน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ค้ลายดอกไม้เหมือนเป็นกลิ่นกลายของเธอแตะเข้าที่จมูกของผม เพิ่งรู้สึกได้ว่ากลิ่นนี้ของเธอช่างเย้ายวนและน่าหลงใหลเสียเหลือเกิน พลางขมเม้มลำคอขาวเนียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนมือก็คอยทำหน้าที่ปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ด จนเผยให้เห็นบราเซียสีขาวที่ปิดเนื้อเนินอกนั้นไว้ ทุกสิ่งอย่างที่เป็นองค์ประกอบของตัวเธอนั้นทำให้ผมแทบคลั่ง แต่แล้วก็เหมือนสติของผมมันก็กลับเข้ามาเสียดื้อ ๆ

มันไม่ถูกต้อง!

ใช่! มันไม่ถูกต้องเลยสักนิดที่ผมจะล่วงเกินของขวัญแบบนี้่ ทั้ง ๆ ที่พวกเราก็เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก เธอเองก็เหมือนน้องสาวของผมคนหนึ่ง นอกจากนี้ ของขวัญยังเป็นเพื่อนสนิทกับน้องชายของผม และที่สำคัญคือมันของขวัญมาก พลันสายของผมเหลือบไปเห็นเนคไทที่เบาะหลังรถพอดี

“พะ…พี่เซจิจะทำอะไรคะ?!”

“ก็มัดเธอน่ะสิ อยู่นิ่ง ๆ ฉันจะรีบพาไปส่งโรงพยาบาล กลับไปนั่งที่เบาะตัวเองได้แล้ว”

“ไม่เอา น้องไม่ไปโรงพยาบาลนะ” คนตัวเล็กหน้าบึ้งตึง แต่ก็ยอมที่จะกลับไปยังที่นั่งของตัวเองโดยดี

“ไม่ได้ อาการเธอ…”

“แต่น้องไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่โดนมอมยา ทั้งพ่อแม่ทั้งไอ้เซ็นโตะด้วย มันคงจะ…ฮึก” ร่างบางแอบปาดน้ำตาพลางสะอึกสะอื้น ตัวของเธอยังสั่นเทาด้วยฤทธิ์ยา ผมรู้ว่าเธอยังทรมานอยู่ เพราะผมเองก็เช่นเดียวกัน แต่เดี๋ยวนะ! ผมพอจะหาทางอื่นที่ทำให้เธอไม่ต้องไปโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ…

@Condo Seiji

“ของขวัญ รอยู่ที่นี่ก่อนนะ” ผมพาเธอกลับมาที่คอนโดด้วยพลางวางร่างบางอย่างแผ่วเบา แต่ของขวัญยังคงจับผมเอาไว้แน่น ตัวเธอไม่ได้มีทีท่าว่าจะสั่นเทาน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ผมจึงรีบเดินออกจากห้องไปยังอีกห้องหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกันนัก เวลานี้ผมหวังพึ่งใครไม่ได้แล้วเหมือนกัน ยังไงก็ภาวนาขอให้เจ้าของห้องอยู่ด้วยเถอะ…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“มีไรวะไอ้เซจิ มึงนี่แม่ง…มาถูกจังหวะเหลือเกินนะ” ผมเหลือบมองหญิงสาวบนโซฟาที่กำลังเอาผ้าคลุมร่างสลับกับสภาพเจ้าของห้องอย่างมาร์ตินที่มาต้อนรับผมด้วยสภาพผ้าขนหนูตัวบางปิดท่อนล่างไว้ ก็พอจะเดาได้ว่าสองคนนี้กำลังจะทำอะไรกัน

“กูมีเรื่องให้ช่วยว่ะ”