40. Part : สำนึกผิด

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : สำนึกผิด

--------------------------------------------------------------------------

เช้าวันทำงาน ก่อนวันหยุดสุดสัปดาห์...

เช้านี้โจไซมาถึงที่บริษัทเวลาเดียวกันกับที่ชิคุณมาถึง ความสงสัยที่มีต่อเธอเกี่ยวกับเรื่องนั้นเบาบางลงไปเยอะจากครั้งที่เกิดเรื่อง และเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดอย่างเต็มรูปแบบ...

“เดี๋ยวเข้าไปหาฉันในห้องด้วยนะ...”

“ค่ะ” เธอตอบรับเขาโดยที่ไม่แม้แต่มองหน้า นั่นยิ่งทำให้โจไซรู้สึกผิดจนต้องรีบเดินเข้าห้องไป เพื่อไปตั้งหลักรอรับมือเรื่องที่จะพูดบอกกับเธอ

ภายในห้องทำงานของโจไซ...

หลังจากที่ชิคุณจัดวางของบนโต๊ะทำงานหน้าห้องเสร็จ เธอก็เดินเข้ามาหาเจ้านายของเธอตามคำเรียกของเขา “มาแล้วค่ะ”

เพียงแค่เขาเห็นหน้าเธอก็รู้สึกประหม่าขึ้น “นี่ ใบรับรองแพทย์ของเธอ”

โจไซยื่นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ออกโดยแพทย์ให้กับชิคุณ หลักฐานในนั้นระบุว่าเขากระทำชำเราเธอด้วยการขื่นใจจริงๆ ซึ่งมันสามารถเอาผิดเขาให้เข้าคุกได้ แต่ก็เป็นหลักฐานที่ชิคุณต้องการมีติดตัวเพื่อเอาไว้ขู่และทำให้เขาตายใจเท่านั้น

“คุณได้ชดใช้แน่...” เธอพูดขู่

“เดี๋ยวสิ”

“มีอะไรคะ?”

คนตัวสูงเดินมาขวางหน้าเลขาสาวไว้ มือน้อยถูกรวบไปกุมไว้ ท่าทางของโจไซที่ดูเหมือนคนรู้สึกผิดจนชิคุณสัมผัสได้ “...คือฉัน”

“มีอะไรก็พูดมาสิคะ ฉันมีงานต้องไปทำ...”

“เรื่องวันนั้น ฉันขอโทษจริงๆ นะ ฉันน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรกว่าเธอดื่มไปเยอะขนาดนั้นคงจะขาดสติ ฉันไม่น่าทำแบบนั้นกับเธอเลย...”

“แต่ก็ทำไปแล้วหนิคะ แล้วฉันก็เรียกมันกลับคืนมาไม่ได้แล้วด้วย” เธอพูดตอกย้ำให้เขายิ่งรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ทำ

“ฉันพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่าง”

“จะรับผิดชอบยังไงคะ”

“...”

“บอกมาสิคะว่าจะทำยังไง กับเรื่องที่ท่านประธานใส่ร้ายฉัน โยนความผิดให้ฉัน แล้วก็ทำเหมือนฉันไม่ใช่คน...”

“คือ...เรื่องนั้นฉันแล้วแต่เธอ จะให้ฉันรับผิดชอบยังไงบอกมาได้เลยนะ ฉันจะทำตามที่เธอขอ หรือถ้าเธอจะแจ้งตำรวจ ฉันก็พร้อมจะรับความผิดนั้น เธอตัดสินใจมาได้เลย”

“...” แกได้รับผิดชอบอยู่แล้วล่ะ ยังไงฉันก็จะเอาชีวิตแกกับครอบครัวอยู่แล้ว “สำนึกผิดให้มากๆ นะคะ เพราะฉันจะยังไม่ให้อภัยท่านประธานแน่”

เลขาสาวพูดจบก็เดินออกจากห้องไป เวลานี้เธอสามารถขึ้นมาถือไพ่เหนือเขาได้แม้ว่าจะเป็นลูกน้องของเขา แต่เวลานี้ก็ดูว่าโจไซจะเกรงอกเกรงใจเธอเป็นพิเศษ กับความผิดที่เขาก่อไว้

ด้านหน้าห้องทำงาน...

แม้การเป็นเลขาของโจไซจะทำเพียงเพราะหวังบางสิ่ง แต่งานทุกอย่างที่เจ้านายสั่ง ชิคุณก็ทำออกมาได้ดีอย่างไม่มีขาดตกบกพร่องในหน้าที่เลขาของเธอ

และหลังจากเรื่องเมื่อเช้า ก็ดูเหมือนว่าท่านประธานของเธอจะคอยเอาใจเธออยู่ตลอด ไม่ว่าจะทั้งตอนที่ทำงานที่บริษัท หรือตอนที่ออกไปคุยงานกับลูกค้าด้วยกันข้างนอกบริษัท

“กาแฟกับของว่างครับคุณเลขา”

“เดี๋ยวนะคะ ฉันไม่ได้สั่ง” เธอพูดบอกกับพนักงานที่จู่ ๆ ก็เดินถือกาแฟและขนมเอามาให้เธอที่โต๊ะทำงาน ทั้งที่เธอไม่ได้สั่งสิ่งของพวกนี้

“ท่านประธานโทรสั่งให้ผมเอามาให้คุณเลขาครับ”

“ท่านประธานเหรอคะ?”

“ครับ ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” เขาพูดอธิบายกับเธอเสร็จก็เดินจากไป ซึ่งสิ่งที่โจไซทำให้เธอก็พอจะรู้ว่าเขากำลังเอาใจเธออยู่ด้วยการทำดีกับเธอ

ด้านหน้าบริษัท...

วันนี้ทั้งคู่มีนัดคุยงานกับลูกค้าที่นอกบริษัท ซึ่งโจไซก็แสดงท่าทางประหม่าอยู่ตลอดเวลาจนเผลอเปิดประตูรถให้เลขาสาวอย่างลืมตัวว่าตนเป็นเจ้านาย

“เชิญครับ เอ่อ...”

“ทำอะไรของท่านประธานคะ?”

“คือ...”

สาวสวยมองไปโดยรอบ และเห็นว่าสายตาของคนขับรถมองเธอแปลกๆ อีกทั้งพนักงานที่เดินเข้าออกบริษัทในช่วงเวลานั้น “อย่าทำแบบนี้สิคะ เดี๋ยวฉันก็ถูกคนอื่นนินทาพอดี ...ขึ้นไปก่อนเถอะค่ะ”

“ครับ”

“ต้องขนาดนี้เลยหรือไงเนี่ย” เธอพูดบ่นพึมพำก่อนจะขึ้นรถตามไป

บริษัทลูกค้า...

ตลอดช่วงที่เดินดูงานที่บริษัทของลูกค้ารวมถึงการเจรจาต่อรองเป็นไปได้ด้วยดี ด้านหน้างานการผลิตของบริษัทที่โจไซต้องการร่วมทุนด้วยดูเข้าตาเขามากๆ

“โอ๊ย ซี๊ด~”

“เป็นอะไรชิคุณ?” โจไซหันไปถามสาวสวยที่เดินตามหลังตน เมื่อได้ยินเสียงเธอร้องเหมือนกำลังเจ็บปวด

“ไม่มีอะไรค่ะ”

“ขอพักแป๊บนึงนะครับ เหมือนว่าเลขาของผมจะเจ็บเท้า” โจไซพูดบอกลูกค้าที่เดินอยู่ ก่อนจะประคองชิคุณไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ นั้นเพื่อตรวจดูข้อเท้าของเธอ

“รองเท้ากัดเหรอ?”

“ขึ้นมาเถอะค่ะท่านประธาน อย่าทำแบบนี้เลย” เธอพูดบอกชายที่นั่งลงด้านหน้าของเธอ และจับดูเท้าของเธออย่างไม่แสดงท่าทางรังเกียจ

“เป็นแผลด้วย เจ็บมากหรือเปล่า?”

“ฉันไม่เจ็บหรอกค่ะ แผลเล็กแค่นิดเดียว”

“ไม่เจ็บแล้วเมื่อกี้ร้องทำไม?”

“...” เธอไม่มีคำตอบให้เขา เพราะอาการเมื่อกี้ก็เจ็บจริงๆ แต่ก็เป็นความเจ็บแสบที่ทนได้สบาย ทว่าคนที่ดูจะทนไม่ได้กลับเป็นอีกคนที่เห็นว่าเธอเจ็บตัว

“โทษนะครับ ผมจะขอเครื่องมือปฐมพยาบาลหน่อยได้ไหมครับ?”

“ได้สิครับ เดี๋ยวผมให้พนักงานไปเอามาให้” ลูกค้าคนสำคัญพูดตอบรับ และเริ่มมองชิคุณกับโจไซด้วยสายตาที่แปลกไป เหมือนว่าเขากำลังจะเข้าใจผิดว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ดีๆ ต่อกัน

“ฮาโหล หยิบรองเท้าผ้าใบหลังรถของฉันมาให้ที”

“ท่านประธานคะ”

“ว่าไง?”

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”

“อย่าดื้อสิ ก็เห็นอยู่ว่าเธอเจ็บ”

“แต่ว่าฉันเป็นลูกน้องคุณนะคะ ทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเดี๋ยวใครก็เข้าใจผิด” เธอต้องการพูดหยุดคนที่กำลังจะทำแผลให้เธอด้วยการยกเท้าของเธอ ไปวางไว้ที่ต้นขาของเขา

“เข้าใจผิดยังไง?”

“เข้าใจผิดว่าท่านประธานเป็นห่วงฉันไงคะ แล้วอีกอย่าง...”

“ก็ถูกแล้ว ฉันเป็นห่วงเธออยู่จริงๆ” เขาพูดตอบกลับเธอทันที เพราะความรู้สึกเวลานั้นมันชัดเจนว่าเขาเป็นห่วงเธอ

“...”

“ขอบคุณมากครับ...” โจไซพูดขอบคุณเมื่อเขาได้กล่องปฐมพยาบาลที่ต้องการ “อยู่นิ่งๆ นะ เดี๋ยวจะเจ็บ”

ชิคุณนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นให้เขาได้ทำแผลเธอตามใจ เพราะคิดว่าห้ามไปก็คงเสียเวลา ซึ่งโจไซก็ทั้งทายาและแปะพลาสเตอร์ที่ข้อเท้าให้ อีกทั้งยังสวมรองเท้าผ้าใบที่คนขับรถวิ่งเอามาให้ด้วยตนเองอย่างไม่คิดรังเกียจเท้าเล็กที่จับอยู่ และถึงรองเท้าที่เธอสวมมันจะหลวมไม่พอดี แต่ก็สบายเท้ากว่าส้นสูงคู่ที่ใส่อยู่ก่อนมาก

“เอามานี่เถอะคะ เดี๋ยวฉันถือเอง”

“ฉันถือให้” โจไซถอยรองเท้าส้นสูงที่ตนถืออยู่หนีมือน้อยที่ยื่นเข้ามาฉก “ไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ...กลับกันเถอะ”

โจไซพูดจบก็ใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่คว้ามือน้อยของชิคุณเดินจูงออกจากบริษัทของลูกค้า โดยที่เธอได้แต่ตั้งคำถามว่าเขาจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ กับความรู้สึกผิดที่เป็นอยู่ ทั้งที่เขาคิดถูกตั้งแต่แรกกับเรื่องที่เธอเป็นนางตัวร้ายจ้องทำลายครอบครัวของเขา...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds