41. Part : เกลี้ยกล่อม

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เกลี้ยกล่อม

--------------------------------------------------------------------------

บริษัทโจไซช่วงเย็น...

“เดี๋ยววันนี้เธอเลิกงานเร็วหน่อยก็ได้นะ ฉันว่าจะอยู่เคลียร์งานที่บริษัทต่อ”

“...เจ้านายยังไม่กลับฉันจะกลับได้ยังไงคะ”

“เธอกลับไปพักก่อนเถอะ”

“พรุ่งนี้เป็นวันหยุดแล้ว ยังไงก็ได้พักอยู่ดี”

“กลับ...”

“ไม่กลับค่ะ ไหนท่านประธานบอกว่าจะทำตามใจฉัน แต่ทำไมถึงเอาแต่สั่งล่ะคะ ฉันบอกว่าอย่าแต่คุณก็จะทำ อะไรที่ไม่ควรทำกับฉันที่เป็นลูกน้องคุณก็ทำต่อหน้าคนอื่น ทั้งเปิดประตูรถให้ฉัน ทำแผลที่เท้าให้ฉัน แล้วยังถือรองเท้าให้ฉันอีก นั่นมันไม่ใช่หน้าที่ของคุณเลยนะคะ ไม่อายคนเขาบ้างหรือไงคะ?” เธอสวดโจไซยับถึงสิ่งที่เขาปฏิบัติกับเธอต่อหน้าทุกคน

“ถ้าจะบ่นเยอะขนาดนี้ เธอมาเป็นเมียฉันเลยดีไหม...”

“...” ชิคุณเงียบไปก่อนจะเรียกสติกลับคืน “ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้นสักหน่อย ก็คุณเลือกปฏิบัติไม่ถูกจริงๆ ...”

“งั้นก็บอกมาสิว่าเธอต้องการแบบไหน ฉันจะได้ทำให้ถูกใจ...” เขาถามเลขาอย่างใส่ใจ เหตุผลก็อาจจะมาจากสิ่งที่เขาคิดว่าทำผิดต่อเธอ

“ฉันจะทำงานที่นี่ถึงแค่สิ้นเดือนนี้เท่านั้น หน้าที่ของฉันก็ขอให้เป็นไปตามที่มันควรจะเป็น จากนั้นฉันจะจัดการเรื่องที่ท่านประธานทำไว้เอง”

เธอมีความคิดที่จะเอาชีวิตเขาและคนในครอบครัวอยู่แล้ว จึงไม่ต้องการให้เขาชดใช้อะไรให้ไปมากกว่านี้ เพราะแค่นั้นก็เรียกว่ามากเกินพอ ซึ่งหากเขายังทำเรื่องแบบนั้นกับเธออยู่ มีแต่จะยิ่งทำเธอรู้สึกผิด...

“ถ้างั้นก็ได้ ฉันแล้วแต่เธอ...”

“วันนี้จะอยู่ทำงานล่วงเวลาใช่ไหมคะ ถ้างั้นฉันขอโอทีด้วยนะคะ” เธอพูดจบก็เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง และใช้เวลาช่วงนั้นไปกับการเตรียมการให้กับโจไซ เกี่ยวกับงานที่เขาจะทำล่วงเวลาในเย็นวันนี้

ด้านหน้าห้องทำงาน บริเวณโต๊ะทำงานชิคุณ…

ในช่วงเลิกงานที่ควรจะเป็นเวลากลับบ้านของเธอ ชิคุณใช้ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นเพื่อหยุดพักก่อนจะเริ่มทำงานต่อในช่วงหกโมงเย็น…

งานที่ทำเธอหนักใจที่สุดในเวลานี้ไม่ใช่งานล่วงเวลาที่ต้องทำเย็นนี้ แต่เป็นงานใหญ่ที่เธอต้องปริดชีพทั้งตระกูลโจ แม้ว่าเธอจะฆ่าคนมาแล้วมากมายแต่เธอก็หวั่นใจกลัวทุกครั้งที่ต้องลงมือฆ่า เพราะเธอไม่มีโอกาสแก้ตัวเมื่อทำงานที่นายสั่งพลาด

“แกต้องทำให้ได้นะชิ…”

ฉันมีทางเดียวคือทำงานนี้ให้สำเร็จตามคำสั่ง เพื่อต่อรองขอรางวัลใหญ่จากท่านโยดะ ไม่ใช่เงินมหาสารแต่คือการปลดฉันออกจากการเป็นนักฆ่า เส้นทางที่ฉันไม่เคยต้องการมันตั้งแต่แรก…

ภายในห้องทำงานของโจไซ

ในช่วงเวลาหกโมงเย็น ช่วงที่พนักงานทยอยกลับบ้านกันจนหมด เหลือเพียงแค่ท่านประธานและเลขาสาวที่ชั้นบนของตึก “วันนี้อาจจะดึกหน่อยนะ เธอไหวแน่ใช่ไหม?”

“ไหวอยู่แล้วค่ะ”

“งั้นช่วยตรวจเอกสารทั้งหมดนี้ให้ฉันที” เขาวางเอกสารปึกใหญ่ลงที่โต๊ะกลางของโซฟาหรูที่ทั้งคู่ใช้เป็นที่นั่งทำงาน

“หมดนี่เลยเหรอคะ”

“อือ เยอะไปเหรอ?”

“ไม่หรอกค่ะ น้อยไปด้วยซ้ำ” เธอพูดประชดคนที่ยื่นงานกองใหญ่นี้ให้กับเธอ

ครืดด~

โจไซกดรับสายเมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่ของตนโทรเข้ามาหา “ครับพี่โจดิน?”

“วันนี้ไม่กลับบ้านอีกแล้วเหรอ?”

“ยังไม่กลับครับ ผมว่าจะอยู่เคลียร์งานที่บริษัทให้เสร็จก่อน อาทิตย์นี้จะได้มีเวลาหยุดอยู่เล่นกับหลานที่บ้านไงครับ” คนอบอุ่นพูดตอบพี่ชายของเขา

“ฉันอยากให้แกกลับมาอยู่ที่บ้าน เพราะการที่แกออกไปอยู่นอกบ้านคนเดียวแบบนั้น แกกำลังทำตัวเป็นเป้าล่ออยู่รู้ใช่ไหม” โจดินพูดเข้าประเด็นถึงเรื่องที่เขาเป็นห่วงน้องชาย

“ผมรู้ครับ แต่ว่าพักที่คอนโดมันสะดวกมากกว่า แล้วก็ใกล้กว่าบ้านเราเป็นครึ่งชั่วโมงเลยด้วย”

“แล้วเลขาแกล่ะ อยู่ด้วยกันหรือเปล่า?”

โจไซมองไปที่เลขาคนสวยของตน และตอบกลับพี่ชายไปเพียงสั้นๆ “ครับ”

“อย่าไว้ใจเธอเด็ดขาด ตอนนี้ฉันให้คนสืบเรื่องของยัยนั่นอยู่ เธอดูจะไม่น่าไว้ใจ เพราะมีบางอย่างที่เชื่อมโยงกับลุงโยดะ แต่หลักฐานยังไม่มากพอว่าเธอเป็นนักฆ่า ไว้ฉันแน่ใจกว่านี้แล้วจะรีบจัดการยัยนั่นให้...” โจดินรู้ว่าน้องชายคนกลางของเขาไม่ชอบใช้กำลัง และเป็นพวกขี้ใจอ่อนจึงคิดว่าตนควรจัดการปัญหาและดูแลความปลอดภัยให้กับโจไซ

“ครับ”

“ฉันส่งบอดี้การ์ดไปคอยคุ้มกันแกแล้ว ทั้งที่บริษัทแล้วก็ที่คอนโด อย่าไปไหนมาไหนคนเดียว หรือกับเลขาของแกสองต่อสองเข้าใจไหม แล้วถ้าแน่ใจเมื่อไหร่ว่าเธอเป็นนักฆ่าฉันจะสั่งคนเก็บยัยนั่นทันที ไอพวกนั้นคงจะใกล้ถึงแล้ว...”

ก๊อกๆ!

สิ้นเสียงประโยคบอกเล่าของปลายสาย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ซึ่งด้านนอกก็เป็นลูกน้องที่โจดินส่งมาปกป้องน้องชายของเขา หลังจากที่วันนี้ได้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเลขาสาวของโจไซ ที่มีบางอย่างเชื่อมโยงกับโยดะและความไม่น่าไว้วางใจเกี่ยวกับตัวเธอ

“ท่านให้ผมมาคอยดูแลครับ”

“อือ มากันแล้วครับ” โจไซบอกพี่ชายของเขาเมื่อเห็นว่าลูกน้องมาถึง

“โอเค อย่าลืมที่บอกล่ะ อย่าไว้ใจใครนอกจากคนที่บ้านของเรา คนที่บริษัทนายทุกคนก็ไว้ใจไม่ได้...”

“ครับ” โจไซตอบกลับพี่ชายของเขาสั้นๆ ก่อนจะกดวางสายไป ในขณะที่ชิคุณยังคงวุ่นวายอยู่กับเอกสารตรงหน้า

ทว่าหูของเธอก็พยายามฟังสิ่งที่ปลายสายพูด แต่ก็ไม่ได้ความอะไร ได้ยินเพียงแค่เสียงของโจไซที่ตอบกลับปลายสายสั้นๆ ด้วยคำว่า ‘ครับ’ เท่านั้น

โจไซรู้สึกผิดหวังกับคำโกหกของเธอที่ว่าไม่รู้จักกับโยดะ ใบหน้าของสาวสวยที่เขานั่งมองอยู่ตอนนี้เธอดูไม่มีพิษภัยเลยจนทำเขาเผลอเชื่อใจว่าเธอควรได้รับคำขอโทษจากการกระทำผิดของเขา ทว่าสิ่งที่ได้ยินจากพี่ชายเมื่อครู่มันทำให้เขาแน่ใจว่าเธอโกหกเขากับเรื่องทั้งหมด ซึ่งตอนนี้เขาก็มั่นใจได้แล้วว่าเธอเป็นนักฆ่าอย่างที่เขาสงสัยอยู่จริงๆ

“ทำอะไรคะ?” โจไซทำเธอแปลกใจที่จู่ ๆ เขาก็ทัดช่อผมของเธอไปเกี่ยวไว้กับใบหู แถมจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อบอุ่นปนคำถาม

“ฉันถามอะไรหน่อยสิ”

“...อะไรคะ?”

“เธอน่ะ... ไม่ใช่คนไม่มีหัวใจใช่ไหม”

“หมายถึงอะไรคะ” เธอถามกลับเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่โจไซพูดถาม

“เคยมีความรักหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่เคยมี” เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา

“ครอบครัวล่ะ?”

“...ฉันมีแค่พ่อค่ะ” เธอพูดโกหกในสิ่งที่เธอไม่มีมันตั้งแต่เกิด แถมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครคือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด

“งั้นเธอคงจะพอเข้าใจเรื่องความรักอยู่บ้าง ฉันเองก็มีครอบครัวที่ฉันรักมากเท่าชีวิตเหมือนกัน ทุกคนในครอบครัวของฉันเป็นสิ่งมีค่ามากที่สุด”

“...แล้วมาบอกฉันทำไมคะ?”

“ฉันไม่อยากให้เธอทำลายครอบครัวของฉัน ไม่อยากต้องพบเจอกับความสูญเสีย…”

“ท่านประธานพูดเรื่องอะไรคะ?”

“ถ้าพี่ชายฉันรู้เรื่องนี้เธอคง...” โจไซหยุดพูดไป เพราะนึกได้ว่าเวลานี้มีลูกน้องของโจดินอยู่ภายในห้องด้วย

“พวกนายออกไปรอข้างนอกก่อน...”

“ครับ” / “ครับ” ลูกน้องทั้งสามคนขานรับคำสั่งของโจไซ และออกไปยืนรอที่ด้านนอกห้องตามคำสั่ง

“เปลี่ยนใจเถอะนะชิคุณ เปลี่ยนมาเป็นคนของฉันตอนนี้ก็ยังไม่สาย…” โจไซพูดเพื่อหวังว่าคำพูดนั้นจะเปลี่ยนใจสาวสวยไม่ให้ทำเรื่องชั่วร้ายได้ หากว่าเธอประสงค์ร้ายกับครอบครัวของเขา โจไซก็อยากให้เธอหยุดมันและเลือกข้อเสนอใหม่นี้ที่เขายื่นให้ด้วยความเต็มใจ

“...ยังไม่เลิกสงสัยฉันอีกเหรอคะ”

หมับ!

เอวบางคอดถูกดึงเข้ามาแนบชิด ประโยคเมื่อคู่ทำชิคุณใจสั่น เพราะข้อเสนอบางอย่างที่โจไซยื่นมันให้กับเธอ คือการเป็นคนของเขา…

“ท่านประธานจะทำอะไรคะ?” เธอพูดถามคนที่ขยับตัวเข้ามาใกล้ด้วยแววตาที่มีจุดประสงค์บางอย่าง ไม่ใช่เพื่อการปองร้ายแต่เป็นการหมายปองเธอ

“ถ้าฉันเปลี่ยนใจเธอได้ เรื่องที่ฉันกลัวคงจะไม่เกิดขึ้นใช่ไหม...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds