39. Part : จ้องจับผิด

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : จ้องจับผิด

--------------------------------------------------------------------------

ช่วงเย็น ณ บ้านคุณนายฮารุ...

หลังจากนิเฌอออกจากโรงพยาบาล ภายในห้องนอนของโจดินเวลานี้ก็เต็มไปด้วยคนมากมายที่เข้ามาเยี่ยมชมความน่ารักของหลานสาวคนแรกของตระกูล แก้วตาดวงใจของคุณพ่อโจดินและคุณแม่นิเฌอ

“ฮานิหลานย่า~” เสียงคุณนายฮารุเรียกเด็กน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่อย่างนิเฌอ

เธอนอนค้างที่โรงพยาบาลเพียงแค่หนึ่งคืนเท่านั้น และกลับมาพักฟื้นฝูร่างกายต่อที่บ้าน เพราะคิดว่าที่นี่น่าจะปลอดภัยกับเธอและลูกสาวมากกว่า สามีของเธอเองก็จะได้ไม่ต้องคอยเป็นห่วง

“ได้ลูกสาวแบบนี้จะทำยังไงดี?”

ผู้เป็นพ่อตั้งคำถามพรางมองหน้าลูกสาวตัวน้อยด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เขาไม่กล้าแม้แต่จะอุ้มลูกเพราะกลัวว่าจะเผลอทำเด็กน้อยเจ็บตัว

“ป๊าคงต้องหวงลูกมากแน่ๆ”

“นั่นสิ” โจดินพูดเห็นด้วยกับภรรยาของตน

“หน้าไม่เห็นเหมือนพี่โจดินสักนิด ใช่ลูกพี่จริงๆ หรือเปล่าเนี่ย” คนปากหมาพูดขึ้น

“เก็บหมาไว้ในปากได้ไหมคะพี่โจอิ!” ยูมิพูดดุสามีของเธอพร้อมค้อนตาใส่

“ไอลูกบ้า!” คุณฮารุดุลูกชายคนเล็กก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายที่โทรเข้ามา “ฮาโหลโจไซ อยู่ไหนเนี่ยลูก ทำไมเพิ่งโทรกลับหาแม่?”

“ขอโทษด้วยครับคุณฮารุ พอดีเมื่อคืนเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ?” ผู้เป็นแม่ถามด้วยความเป็นห่วงเพราะกลัวว่าจะเป็นเรื่องไม่ดี

“...เรื่องเข้าใจผิดน่ะครับ”

“เรื่องเข้าใจผิดเหรอ?”

“ครับ ...ผมทราบเรื่องหลานแล้วนะครับ แต่วันนี้คงยังกลับบ้านไม่ได้ ไว้พรุ่งนี้ผมเสร็จงานแล้วจะรีบกลับไปหาที่บ้านนะครับ”

“งั้นก็ได้ พรุ่งนี้เจอกันนะลูก”

“ครับคุณฮารุ” โจไซวางสายแม่ของเขาไปหลังจากบอกข่าวว่าวันนี้เขาคงไม่ได้กลับไปเยี่ยมหลาน เพราะมีบางสิ่งที่เขาต้องอยู่รับผิดชอบ

“เกิดอะไรขึ้นกับโจไซเหรอครับ?” โจดินพูดถามด้วยความเป็นห่วง เพราะกลัวว่าจะเป็นเรื่องเดียวกับที่เขาเป็นห่วงโจไซอยู่

“เห็นบอกว่าเรื่องเข้าใจผิดน่ะ แต่แม่ไม่ได้ถามว่าเรื่องอะไร พรุ่งนี้มาค่อยถามแล้วกัน...”

“งั้นเหรอครับ...”

ด้านคอนโดโจไซ เวลาเดียวกัน...

โจไซเดินกลับเข้ามาที่ห้องนอนของเขาหลังจากโทรหาผู้เป็นแม่เสร็จ เวลานี้ที่นี่มีบอดี้การ์ดจากที่บ้านมาอยู่ดูแลคุ้มกันด้านนอกห้องสองคน เพื่อคอยคุ้มกันโจไซจากสาวสวยผู้ต้องสงสัย

“ตัวไม่ร้อนเท่าไหร่แล้วหนิ”

“ชิคุณ~”

โจไซพยายามปลุกคนที่หลับอยู่เพื่อจะถามไถ่อาการของเธอเพราะเห็นว่าอุณหภูมิร่างกายของเธอเย็นขึ้นจากเมื่อช่วงสายที่ไข้ขึ้นสูง

“อือ” เธอครางเสียงออกมาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะลืมตาขึ้นมองคนที่เรียกหา เวลานี้เธอนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงโดยสวมใส่ชุดนอนตัวใหญ่โคร่งของโจไซคลุมร่างไว้

สายตาของชิคุณตอนนี้อย่างกับคนที่อยากจะฆ่าผม แบบนี้จะไม่ให้ผมระแวงเธอได้ยังไง “ดีขึ้นหรือยัง?”

“ถามทำไมคะ คุณทำฉันป่วยแล้วยังมีหน้าจะมาถามอีก”

“ก็... ถ้ายังไม่ดีขึ้นฉันจะได้ไปเอายามาให้กินไง”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ไปส่งฉันที่บ้านเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” เธอยังแสดงท่าทางโกรธเกลียดเขาไม่หาย เพื่อโยนความผิดให้เขา

“ไม่”

“ไม่อะไรคะ?”

“ไม่ไปส่ง”

“งั้นฉันกลับเอง” เธอดึงแผ่นเจลแปะลดไข้ที่หน้าผากออกและโยนมันลงที่ข้างเตียง ก่อนจะดันตัวลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาลงเตียงร่างก็ถูกดึงไปนอนอยู่บนเตียงนุ่มอีกครั้ง

“ฉันให้กลับไม่ได้ตอนนี้ เธอต้องหายดีก่อน...”

“ฉันจะกลับบ้าน”

“ไม่ได้”

“ฉันบอกว่าจะกลับบ้านไง อย่าลืมบอกหมอส่งใบรับรองแพทย์ไปให้ฉันที่บ้านด้วยนะคะ” เธอต้านแรงกอดของโจไซเพื่อที่จะลุกออกจากเตียง ทว่าอีกคนก็ไม่คิดจะปล่อยให้เธอไป

“ทำไมเธอดื้อแบบนี้เนี่ย”

“คุณนั่นแหละที่ดื้อ! มากล่าวหาฉัน ยัดเยียดความผิดให้ฉัน แถมยังบังคับให้ฉันอยู่ที่นี่ต่ออีก แบบนี้มันกักขังหน่วงเหนี่ยวชัดๆ ฉันจะแจ้งความจับคุณ!”

“...” โจไซนิ่งไปเมื่อเห็นว่าสาวสวยโวยวายใส่เขาด้วยความโมโหที่ทำน้ำตาของเธอเอ่อคลอขึ้นดวงตา แต่หารู้ไม่ว่านั้นเป็นน้ำตาแห่งความแค้นที่อยากจะฆ่าเขาใจจะขาด ไม่ใช่เพราะคำสั่งของโยดะแต่เพราะเรื่องที่เขาพลากความบริสุทธิ์ของเธอไป

ครืดด~

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้รู้ว่ามีใครบางคนโทรเข้ามาที่เครื่องของชิคุณ “พ่อเธอโทรมา งั้นเดี๋ยวฉันออกไปทำข้าวต้มมาให้นะ”

โจไซที่หยิบโทรศัพท์ยื่นให้กับชิคุณเห็นว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาที่เครื่องของเธอเมมไว้ว่า ‘พ่อสุดที่รัก’ เขาจึงให้เวลาส่วนตัวนั้นกับเธอและออกไปเตรียมข้าวต้มมาให้สาวป่วยทานพร้อมยา

ชิคุณที่นั่งอยู่ที่เตียงรอจนบานประตูปิดสนิทจึงกดรับสายที่โทรเข้ามานั้น “ค่ะท่าน?”

“งานที่สั่งเป็นไงบ้าง เห็นว่าเธอเข้าไปทำงานที่บริษัทของไอโจไซแล้ว”

“ใกล้แล้วค่ะท่าน ตอนนี้ฉันได้เข้ามาที่คอนโดของมันแล้ว ต่อไปคงได้เข้าบ้านมันไม่ยาก...” เธอพูดแจ้งข่าวกับโยดะผู้ว่าจ้างหลักของเธอ

“ถ้างานนี้เธอทำไม่สำเร็จรู้ใช่ไหมว่าคนที่ตายจะต้องเป็นเธอ... อย่าให้นานนักล่ะ”

“ค่ะท่าน” เธอรู้กฎข้อนั้นดี กฎที่ว่าหากนักฆ่าทำงานที่สั่งไม่สำเร็จ เธอจะถูกตามฆ่าจากนายจ้างจนกว่าที่เธอจะไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว

ซึ่งแน่นอนว่าเงินมหาสารที่เธอจะได้รับหลังภาระกิจเสร็จนั้นแลกมาด้วยความเสี่ยงมากมาย เสี่ยงถึงขั้นต้องเอาชีวิตเข้าแลกเป็นเดิมพัน ซึ่งทุกครั้งที่เธอรับทำงานไม่ใช่เพราะเงินมากมายที่จะได้รับ แต่เป็นเพราะเธอต้องรักษาชีวิตของตัวเองไว้ …หากไม่ทำก็จะถูกฆ่า

อาทิตย์ต่อมา...

ในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาชิคุณยังคงมาทำงานที่บริษัทตามปกติ แม้ว่าจะแสร้งว่างอนท่านประธานของเธออยู่ก็ตาม แต่การลาออกจากที่นี่จริงๆ อย่างที่เธอพูดขู่ไว้ ก็ไม่ดีกับงานหลักที่เธอทำอยู่ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นคงยากที่จะหาโอกาสเข้าหาครอบครัวนี้ได้อีก...

“เลิกงานแล้วฉันว่าจะกลับไปหาแม่ที่บ้าน เธอไปด้วยกันไหม?” โจไซพูดชวนเลขาสาวของเขาที่ยังคงทำหน้าบึ้งหน้าบูดอยู่ทุกครั้งที่เข้าใกล้เขาเกินสองเมตร

“ไม่ไปค่ะ ถ้าเลิกงานแล้วฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” ชิคุณพูดตอบไปอย่างไม่คิดไตร่ตรองและเดินออกจากห้องทำงานของโจไซไป

ท่านประธานหนุ่มมองตามสาวสวยที่เดินออกจากห้องไป และได้แต่ตั้งคำถามเกี่ยวกับเธอ ว่าสรุปแล้วเรื่องที่เขาคิดอยู่ในหัวเป็นเรื่องจริงหรือเพียงแค่ระแวงไปเองกันแน่ ซึ่งหากเป็นอย่างหลังเขาคงรู้สึกผิดจนให้อภัยตัวเองไม่ได้ถ้ารู้ว่าความจริงแล้วเธอเป็นผู้บริสุทธิ์

“ปฏิเสธด้วยแฮะ หรือว่าฉันกำลังใส่ร้ายเธออยู่จริงๆ เฮ้อ ไอโจไซแกทำอะไรลงไปเนี่ย...”

ด้านหน้าห้องทำงาน...

เธอรู้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่โอกาสดีที่จะตอบรับคำชวนนั้น เพราะอาจทำเขาจับได้และโดนเก็บก่อนงานจะสำเร็จ ซึ่งเธอรู้ว่าเวลานี้โจไซยังไม่เลิกสงสัยในตัวเธอ กับเรื่องที่ว่าเธอเป็นลูกน้องของโยดะ

“ฉันต้องงอนไอเวรนี่ไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย...”

“เฮ้อ เวรเอ้ย วันนั้นไม่น่าพลาดเลย”

เธอหัวเสียกับตัวเองที่วันนั้นกระหายความอยากชนะคนอวดตนอย่างนิกรจนได้เรื่อง ตอนนี้เธอเลยยังเข้าใกล้เป้าหมายไม่ได้แม้โอกาสมาถึงแล้ว...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds