45. Part : ได้เวลาตอบโต้

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ได้เวลาตอบโต้

--------------------------------------------------------------------------

บ้านคุณนายฮารุช่วงเย็น...

หลังจากที่ชิคุณได้รับการรักษาแผลที่ข้อมือจากหมอ เธอก็นอนพักอยู่ที่คอนโดของโจไซจนถึงช่วงบ่าย และมาที่บ้านของคุณหญิงฮารุในช่วงเย็นตามคำชวนของเจ้าบ้าน

“คุณฮารุจะให้มันเข้าบ้านมาทำไมครับ น่าจะฆ่ามันทิ้งซะ” คนปากหมาพูดต้อนรับสาวสวยที่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับโจไซพี่ชายของเขา

สายตาของนิเฌอและยูมิเองก็มองเธอด้วยความหวาดระแวงไม่ต่างจากที่โจอิมองอยู่ เพราะเรื่องราวที่รู้เกี่ยวกับชิคุณ มันทำให้หวาดกลัวที่จะอยู่ร่วมกันกับคนที่เคยปองร้ายชีวิตของทุกคนในครอบครัว

“เอาเถอะน่า แม่ว่าเธอคิดถูกแล้วที่เลือกเปลี่ยนข้างตอนนี้ เพราะเธอแค่คนเดียวจะฆ่าเราทั้งครอบครัวมันไม่ง่ายหรอก...”

“ตระกูลโจเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่ ถ้าฉันคิดจะหักหลังพวกคุณ ฉันคงไม่มีแผ่นดินให้อยู่...” ชิคุณพูดบอกสมาชิกทุกคนในครอบครัวที่เปรียบเสมือนเจ้านายผู้ให้ชีวิตใหม่แก่เธอ

“ถ้าแกแตะต้องคนในครอบครัวฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันจะฆ่าแกด้วยมือของฉันเอง”

“พอแล้วน่าโจอิ” โจไซพูดหยุดน้องชายหัวร้อน

“จะหาเมียทั้งที หาให้ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอครับ...”

“พอแล้วโจอิ” คุณฮารุพูดหยุดลูกชายของเธอไว้ เพราะไม่อยากให้คนในครอบครัวมีปากเสียงกันเอง “แม่ว่า เรามาคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า ถึงเวลาที่เราต้องตอบโต้ฝั่งนู้นบ้างแล้ว”

ห้องรับแขกใหญ่กลางบ้าน...

เวลานี้ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่ห้องรับแขกใหญ่กลางบ้าน เพื่อหาลือถึงแผนการที่จะบุกเข้าถ้ำเสือไปจัดการตัวบงการใหญ่ และยุติเรื่องความแค้นนี้ลง

“เธอรู้ทางเข้าออกบ้านหลังนั้นใช่หรือเปล่า?” โจดินถามสาวนักฆ่า

“รู้ค่ะ ฉันอยู่ที่นั่นตั้งแต่จำความได้ แต่ถ้าจะเข้าไปที่นั่น พวกคุณต้องเข้าไปแบบเป็นศพ”

“นี่! หมายความว่ายังไงนังบ้า!”

“ฟังก่อนสิไอโจอิ แล้วค่อยโวยวาย” พี่ใหญ่พูดดุคนใจร้อน

“รอบบ้านหลังนี้ มีคนของท่านโยดะเฝ้าอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ตอนนี้เขาน่าจะรู้แล้วว่าฉันเข้ามาที่นี่”

“แล้วยังไง?”

“...เราต้องจัดฉากว่าฉันทำงานสำเร็จตามที่สั่ง แล้วเรียกให้เขามาดูผลงานที่นี่น่าจะดีกว่าการบุกเข้าไปที่นั่นนะคะ เพราะตอนนี้ท่านโยดะเกณฑ์ลูกน้องที่ญี่ปุ่นมาอยู่คุ้มกันที่บ้านหลังนั้นอีกเกือบร้อยชีวิต ถ้าเข้าไปที่นั่นคงจะถึงตัวท่านยาก”

“นั่นสิ ถ้าเราเรียกให้มันมาที่นี่ได้ก็น่าจะดีกว่า มันคงพาลูกน้องมาคุ้มกันไม่กี่ตัวหรอก” คุณฮารุเห็นด้วยกับคำแนะนำของชิคุณ

“แล้วยูมิกับนิเฌอล่ะครับ ไหนจะฮานิอีก...” โจอิพูด

“งั้นคุณฮารุพาทั้งสามคนไปหลบอยู่ที่ห้องใต้ดินนะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจะอยู่จัดการกันเอง” โจดินพูด

“แบบนั้นไม่ได้ แม่ต้องอยู่เป็นศพให้มันเห็นก่อนสิ เพราะศพแม่ก็สำคัญเหมือนกัน”

โจดินเงียบคิดก่อนที่จะพูดบอกสมาชิกทุกคนในบ้านที่นั่งอยู่ที่นี่ และเริ่มสั่งการลูกน้องทุกคนกับการจัดฉาก ที่จะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้

“งั้นทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้เราจะเรียกมันมาที่นี่...”

หน้าบ้านคุณฮารุช่วงสี่ทุ่ม...

ปัง!ปัง!ปัง! ปัง! ปัง!ปัง!ปัง! ปัง!

เสียงปืนที่ดังอยู่ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่เป็นจำนวนร้อย ๆ นัด ทำลูกน้องของโยดะที่เฝ้าอยู่บริเวณนั้นต้องรีบยกหูโทหาเจ้านายของตนเพื่อบอกกล่าวเรื่องที่เกิดขึ้น

“ฮาโหลครับท่าน”

“มีอะไร?”

“มีเสียงปืนดังขึ้นในบ้านของพวกมันหลายนัดเลยครับ ดูเหมือนว่าชิคุณจะเข้าไปในบ้านนั้นเมื่อช่วงเย็น”

“ดี หวังว่าเสียงปืนที่แกได้ยินมันจะเป็นข่าวดีของฉัน...” ปลายสายพูดด้วยความพอใจหลังได้ยินข่าวนั้น ซึ่งสิ่งที่เขาทำต่อมา คือนั่งจ้องโทรศัพท์เพื่อรอสายจากชิคุณ และฟังข่าวดีเกี่ยวกับการตายของตระกูลโจ

ภายในบ้านของคุณฮารุเวลานี้...

แชะ! แชะ!

ชิคุณกดถ่ายภาพที่ทุกคนร่วมกันจัดฉากแสร้งว่ามีการตายเกิดขึ้นภายในบ้านหลังนี้ รอยลูกกระสุนกลางหน้าผากของโจดินที่สมจริง เลือดปลอมที่อาบชุ่มไปทั้งตัวของโจอิและคุณฮารุ

“งานที่สั่งเรียบร้อยแล้วค่ะท่าน” ชิคุณพูดบอกกับปลายสายหลังจากส่งภาพจัดฉากนั้นไปให้โยดะดูเพื่อหลอกให้เขาตายใจ

“ดี! ให้มันได้อย่างนี้!” เสียงปลายสายตะโกนออกมาด้วยความซะใจ “แกฆ่าพวกมันหมดทั้งตระกูลแล้วใช่ไหม?”

“ไม่เหลือสักชีวิตค่ะ...ท่านมาชมผลงานเองดีกว่านะคะ และยึดแก๊งของมันมาเป็นของท่าน”

“...” ปลายสายได้ยินเช่นนั้นก็รีบกดวางสายไป และมุ่งตรงมาที่นี่อย่างกับปลาติดเบ็ด โดยไม่ชะล่าใจก่อนว่าภาพที่เห็นและสิ่งที่ได้ยินจากนักฆ่ามือดีนั้นคือเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก เพราะนอกเหนือจากความตายของตระกูลโจแล้ว อันดับแก๊งมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการรองลงมา

“มันว่าไง?” โจดินถาม

“น่าจะกำลังมาค่ะ ...อ๊ะ!”

“เจ็บแผลเหรอชิคุณ”

“นิดหน่อยค่ะ ยาชาน่าจะหมดฤทธิ์แล้ว” เธอพูดตอบโจไซที่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เฮ้อ...ถ้าจบเรื่องนี้ เธออย่าหาเรื่องเจ็บตัวอีกนะรู้ไหม”

“ค่ะ ฉันจะไม่ทำให้คุณเป็นห่วง”

เวลาต่อมา...

เมื่อโยดะและลูกน้องนับสิบชีวิตเดินทางมาถึง ชิคุณที่ยืนรอต้อนรับอยู่ก็ก้มหัวทำความเคารพนายเก่าของเธออย่างนอบน้อมเช่นเดิม

“ศพพวกมันอยู่ไหน?”

“อยู่ด้านในค่ะ”

“...” โยดะตรงดิ่งเข้าไปภายในบ้านหลังจากได้ยินคำบอกกล่าวของชิคุณ แต่ลูกน้องนับสิบยังไม่ทันได้ก้าวขาตามเจ้านายของพวกมันเข้าไป ก็ถูกกระสุนนับสิบระดมยิงใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว

ปัง!ปัง!ปัง! ปัง! ปัง!ปัง!ปัง! ปัง!

“..!” โยดะหันไปมองตามเสียงปืนที่ดังอยู่ด้านนอกตัวบ้านห่างจากตนไม่ถึงสองเมตร แล้วก็ต้องพบว่าลูกน้องที่ติดตามมาด้วย เวลานี้นอนกองอยู่ที่พื้นเลือดอาบร่างไร้สติ

“ว่าไงไอ้โยดะ” เสียงคุณฮารุพูดทักทายแขกพร้อมกับเดินถือปืนออกมาจากด้านในบ้าน และมีลูกชายสุดที่รักทั้งสามยืนประกบอยู่ทางด้านข้าง

“นี่มันอะไร?”

“สงสัยว่า...พวกเขาจะฟื้นจากความตายน่ะค่ะ” ชิคุณพูดจบก็ยกปืนขึ้นจ่อไปทางโยดะเจ้านายเก่า เพื่อบอกให้เขารู้เหตุผลถึงการฟื้นจากความตายของทุกคนในบ้านนี้

“นังงูพิษ!!”

“ท่านเลี้ยงให้ฉันเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ...” เธอพูดตอบกลับโยดะด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความแค้น ที่เขาเคยขู่จะเอาชีวิตเธอในทุกวันทุกคืน

“ฉันว่าเรามาจบเรื่องทั้งหมดกันดีกว่า...” คุณฮารุพูดขึ้นก่อนจะฆ่าชีวิตศัตรูที่จ้องจะทำร้ายครอบครัวของเธอ ด้วยตัวของเธอเอง

ปัง!ปัง!ปัง! ปัง!

“…” ร่างไร้วิญญาณของโยดะ นอนนิ่งอยู่เบื้องหน้าของคุณฮารุ นั่นเป็นการยืนยันว่าเรื่องทุกอย่างจบลง และตระกูลของเธอยังคงยิ่งใหญ่เหนือใครเสมอ

“แม่ว่า... เราต้องหาบ้านใหม่แล้วล่ะ ที่นี่กลิ่นสาปศพเยอะไปแม่ไม่ชอบ”

“ผมว่าก็ดีนะครับ” โจดินตอบรับคำพูดของคุณหญิงฮารุอย่างเห็นด้วย เพราะเขาเองก็คิดว่าครอบครัวของเขาควรได้เริ่มต้นใหม่ ในสถานที่ที่เป็นบ้านมากกว่าสนามรบเช่นนี้

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds