2. Part : ออกคำสั่ง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ออกคำสั่ง

--------------------------------------------------------------------------

“ตาโจอิ! ทำอะไรน้อง...” คุณนายฮารุถามกับลูกชายของเธอเสียงดุ เมื่อเห็นว่าเขายืนบีบข้อมือลูกสาวคนสวยของเธออยู่ด้วยใบหน้าร้ายๆ

“…เปล่าครับ ผมแค่จะช่วยน้องล้างผัก”

“ยูมิทำเองได้ค่ะไม่ต้องช่วยหรอก พี่โจอิออกไปข้างนอกเถอะนะคะ อยู่ตรงนี้ก็เกะกะเปล่าๆ” เธอพูดเน้นคำว่า ‘เกะกะ’ เพราะอยากให้เขาถอยออกห่าง

“ก็คนอยากช่วย จะไล่ทำไม”

คุณฮารุได้แต่ถอนหายใจกับลูกชายคนเล็กของเธอ ที่แสดงท่าทางไม่อ่อนโยนกับน้องสาวเลยสักนิด “...ออกไปรอข้างนอกตาโจอิ แล้วอย่าให้แม่เห็นว่าแกทำแบบนั้นกับน้องอีก”

“ผมก็แค่หยอกน้องเล่นเฉยๆ เอง...”

โจอิพูดจบเขาก็ยอมเดินถอยออกไปแต่โดยดี เพราะคิดว่ายังไงแม่ก็คือแม่เถียงไปก็มีแต่จะทำให้คุณฮารุยิ่งหงุดหงิด และถึงโจอิจะเป็นคนที่ เลว! หยาบโลน! ปากหมา! สันดานเสีย! ไม่น่าคบ! แต่เขาก็รักแม่ของเขามากๆ

“ยูมิล้างคะน้าไว้ให้แล้วนะคะ”

“หมายถึงอันนี้เหรอลูก” คุณฮารุถามถึงสิ่งที่เธอยกมาวางไว้กลางเคาน์เตอร์ครัว

“ใช่ค่ะ คุณแม่จะทำอะไรทานเหรอคะ?”

“เอ่อ...อันนี้เขาเรียกกวางตุ้งนะยูมิ แม่ว่าจะทำผัดกวางตุ้งน้ำมันหอยน่ะ”

“นี่ไม่ใช่คะน้าเหรอคะ” เธอถามด้วยสีหน้าแปลกใจ และรีบหยิบผักชนิดที่ว่าขึ้นมาตรวจเช็คให้แน่ใจ ซึ่งเธอก็มั่นใจมาตลอดว่ามันคือคะน้า

“มันคือกวางตุ้งจ้ะ”

“...งั้นเหรอคะ”

“^^” คุณฮารุยิ้มตามเด็กสาว เมื่อเห็นสีหน้าของเธอตอนรู้ว่าชื่อเรียกของผักที่แท้จริง ที่เธอเรียกผิดมาตั้งแต่เด็กจนโต

“กวางตุ้งนี่เอง ฮ่าๆ^^”

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอเมื่อครู่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ และนี่ก็เป็นครั้งแรกในรอบหลายอาทิตย์ที่เธอได้หัวเราะกับเรื่องเล็กๆ เช่นนี้...

ห้องทานข้าว...

เมื่อมื้ออาหารเริ่มขึ้นก็ทำยูมิอึดอัดใจอีกครั้ง ที่ต้องนั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกับผู้ชายที่เธอเกลียดหน้าเป็นที่สุด และดูเหมือนว่าเขากำลังจะคิดหาเรื่องแกล้งเธออยู่ตลอดไม่เว้นช่วงให้เธอหายหงุดหงิด

ในขณะที่นั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกันนั้น โจอิก็เอนหลังพิงเก้าอี้เพื่อที่จะวาดสายตามองไปที่ใต้โต๊ะหาบางสิ่ง ก่อนจะยืดขายาวของเขาออกและใช้มันลูบไปที่เป้าหมาย ‘ขาเรียวเล็กของยูมิ’ จนทำคนตัวเล็กสะดุ้งตกใจและรีบถอยขาหนีเท้าน่ารังเกียจนั่น...

“เรื่องค้างคืนที่นี่...ไว้แม่ค่อยมานอนกับยูมิวันที่ยูมิไม่มีเรียนดีไหมคะ ถ้าเป็นวันหยุดเราจะได้หาอะไรทำกันด้วย” ยูมิคิดหาคำปฏิเสธที่ฟังแล้วถนอมน้ำใจคุณหญิงฮารุมากที่สุด เพื่อไม่ให้ทำลายความหวังดีของผู้เป็นแม่

“ก็ดีเหมือนกันนะ เอาเป็นวันหยุดแม่ค่อยมานอนกับยูมิแล้วกัน”

“งั้นคุณฮารุกลับบ้านไปเลยนะครับ เดี๋ยวผมนอนค้างที่นี่เอง ผมให้แม่บ้านเตรียมห้องไว้ให้แล้วด้วย”

“โจอิ! มีมารยาทหน่อยสิ” คุณฮารุพูดดุลูกชายของเธอ ที่ทำอะไรตามอำเภอใจตลอด ราวกับคนไม่เคยถูกพ่อแม่สั่งสอน ทั้งที่เธอพูดสอนจนปากแฉะแต่กลับไม่เข้าหัวของเขาเลย

“ก็คุณฮารุบอกเองหนิครับ ว่าให้ผมทำตัวเป็นพี่ชายที่ดีของน้อง ถ้าเราห่างเหินกันแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่ยูมิกับครอบครัวเราจะสนิทกันล่ะครับ” เขายกเรื่องพี่ชายที่แสนดีของเธอขึ้นมาอ้าง เพราะต้องการใช้ข้ออ้างนั้นเพื่อเข้าหาเธอผู้เป็นน้องสาว

“แต่ยังไงก็ต้องให้น้องอนุญาตก่อนสิ จะทำตามใจตัวเองได้ยังไง ตาลูกคนนี้...”

“งั้น...คืนนี้พี่ขอค้างที่นี่ได้หรือเปล่า พรุ่งนี้พี่ว่าจะไปส่งยูมิที่มหาลัย...” โจอิพูดขอกับสาวสวยผู้เป็นเจ้าบ้าน ต่อหน้าแม่ของเขา เพราะคิดว่าเธอคงไม่กล้าปฏิเสธคำขอนั้น

“...ถ้าพี่โจอิอยากนอนก็นอนเถอะค่ะ ส่วนคุณแม่ก็อยู่ค้างที่นี่ด้วยกันเถอะนะคะ เดี๋ยวยูมิให้แม่บ้านเตรียมห้องนอนให้”

“ยูมิไม่อึดอัดใช่ไหมลูก”

“ไม่เลยค่ะ” เธอส่ายหัวปฏิเสธแม้ลึกๆ จะรู้สึกเช่นนั้น “แม่บ้านคะ จัดการเตรียมห้องให้คุณแม่ด้วยนะคะ”

“ค่ะคุณหนู”

“แล้วทำไมวันนี้ ถึงกลับมากับไอโยชิ?” โจอิเอ่ยถามยูมิเสร็จ ก็วางช้อนและส้อมลงในจาน ก่อนจะหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากเพื่อตั้งใจรอฟังคำตอบของน้องสาวเกี่ยวกับเรื่องที่ทำให้เขาหงุดหงิด

“นั่นสิลูก ยูมิรู้จักกับโยชิด้วยเหรอ?”

“ยูมิบังเอิญเจอพี่เขาที่คาเฟ่หน้ามหาลัยช่วงใกล้เลิกเรียนน่ะค่ะ เราพูดคุยกันจนยูมิจำได้ว่าเคยเจอพี่เขาที่งานศพของคุณพ่อ พี่โยชิเลยอาสามาส่งที่บ้านน่ะค่ะ...”

“ต่อไปห้ามกลับบ้านพร้อมมันอีก เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอกลับบ้านเอง”

“พี่โจอิไม่มีงานมีการทำเหรอคะ” เธอพูดเชิงประชด ทว่าเขากลับไม่รู้สึกรู้สา

“ไม่มี ฉันว่างทั้งวัน ให้ไปนั่งเฝ้าเธอที่มหาลัยยังได้เลย...”

“...” เธอหมดคำจะพูดกับโจอิ กับท่าทางกวนๆ ของคนเกเรที่เธอไม่อาจต่อกรได้ เพราะทุกครั้งที่เธอตั้งท่าสู้กลับ เขาก็จะบ้ากลับเป็นร้อยเท่าจนเธอต้านทานความชั่วนั้นไม่ไหว

“งั้นก็ตามใจค่ะ จะไปส่งหรือจะไปนั่งเฝ้าก็แล้วแต่พี่โจอิ...” ยูมิพูดบอกคนเอาแต่ใจไปแบบนั้น เพราะคิดว่าเธอคงห้ามเขาไม่ได้หากว่าเขาต้องการจะทำ

“ดี แล้วก็อย่าลืมที่ฉันบอกล่ะ ห้ามไปไหนมาไหนกับไอโยชิเด็ดขาด...”

“เฮ้อ ตาลูกคนนี้”

คุณนายฮารุถอนหายใจออกมาเสียงดัง แต่เธอก็ไม่ได้คิดเอะใจอะไรกับเรื่องที่โจอิสั่งห้ามน้องสาวไปไหนมาไหนกับโยชิ เพราะเธอรู้ดีว่าลูกชายของเธอเกลียดเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดคนนี้มากแค่ไหน มากชนิดที่ว่าคงไม่เดินทางไปเหยียบงานศพหากว่าอีกฝ่ายจากโลกนี้ไป...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds