7. Part : ตาแป๋วสู่เสือ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ตาแป๋วสู่เสือ

--------------------------------------------------------------------------

ฟิตเนส ในช่วงเย็นของวันรุ่งขึ้น...

อาการปวดของยูมิเริ่มดีขึ้นในช่วงตื่นนอน แต่เมื่อถึงช่วงเย็นที่ต้องเข้าฟิตเนสก็เหมือนว่าจะเริ่มมีอาการปวดตามร่างกายขึ้นมาอีกรอบ...

“แฮ่กๆ พอหรือยังคะพี่โจอิ” คนตัวเล็กส่งเสียงหอบเหนื่อยอยู่บนจักรยานออกกำลังกาย หลังจากปั่นต่อเนื่องมาเกือบยี่สิบนาที

“เดี๋ยวให้หยุดแล้วจะบอกเอง ปั่นต่อไป…” โจอิที่อยู่บนลู่วิ่งข้างๆ พูดตอบคำถามของน้องสาว เขาทั้งมาเพื่อเป็นเทรนเนอร์ให้กับยูมิและตั้งใจมาออกกำลังกายฟิตหุ่นของตัวเองด้วยเช่นกัน

“ตามติดยูมิเป็นหมาตามเจ้าของเลยนะมึง” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นที่ลู่วิ่งข้างๆ ของโจอิ ซึ่งเมื่อเขาได้ยินเสียงก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

ร่างสูงกดหยุดลู่วิ่งและเดินย่ำอยู่บนนั้นช้าลง ก่อนจะทำเมินคำพูดนั้นและลงจากลู่วิ่งไปคว้าแขนน้องสาวของเขาลงจากจักรยานออกกำลังกายเพื่อที่จะพาเธอออกจากฟิตเนส แต่โยชิกลับเดินมาขวางหน้าไว้ราวกับอยากยั่วโมโหคนอารมณ์ร้อน

“บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะครับน้องยูมิ”

“บังเอิญเหี้ยอะไร มึงตั้งใจมากกว่า”

“วันนี้บังเอิญจริงๆ ว่ะเพื่อน แต่วันก่อนกูตั้งใจ” ฟิตเนสที่นี่เป็นที่ที่พวกเขาสองคนนั้นเคยมาด้วยกันสมัยที่ยังเป็นมิตรกันอยู่ ซึ่งปัจจุบันโยชิก็ยังเลือกใช้บริการออกกำลังกายที่ฟิตเนสนี้

“งั้นเดี๋ยวกูเปลี่ยนฟิตเนสเอง” โจอิยังไม่ทันเดินหนีออกไป ก็หันกลับมาหาเพื่อนรักเก่าของเขาเพื่อบอกเรื่องสำคัญที่คิดว่าเขาควรทำความเข้าใจใหม่

“แล้วอีกอย่างคนที่เป็นหมาก็ไม่ใช่กู เพราะกูเป็นเจ้าของ...” โจอิพูดเน้นคำว่า ‘เป็นเจ้าของ’ และจ้องมองไปที่ยูมิเพื่อแสดงให้โยชิเห็นว่าเธอเป็นของเขาผ่านสายตาและคำพูดชัดเจนนั้น

“เรากลับกันเถอะนะคะพี่โจอิ”

“ไว้พี่จะไปเยี่ยมที่บ้านนะครับยูมิ”

“...” คนตัวเล็กไม่ได้พูดอะไรตอบกลับโยชิ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเขาด้วยซ้ำ เพราะเธอกลัวว่าพี่ชายของเธอจะเกิดคลั่งขึ้นมากลางฟิตเนส และหากเป็นเช่นนั้นเธอคงห้ามอารมณ์เขาไม่อยู่

“ไว้ไปเยี่ยมในนรกแล้วกันนะมึง...”

คนเจ้าอารมณ์พูดจบก็ลากแขนน้องสาวออกจากที่นั่นไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ยังไม่ทันที่จะได้แยกกันไปจัดการธุระส่วนตัว คนตัวเล็กก็รีบรั้งแขนของพี่ชายไว้ เพราะอยากจะถามเขาให้แน่ใจ

“ไม่โกรธยูมิใช่ไหม ยูมิไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ พี่โยชิเขามาที่นี่เอง ยูมิไม่รู้เรื่องเลยว่าเขาจะมา...” คนตัวเล็กพูดถามด้วยความระแวงว่าตนนั้นจะโดนทำโทษเมื่อกลับไปถึงบ้าน จึงอยากรีบอธิบายให้โจอิฟัง

ส่วนเวลานั้นก็แน่นอนว่าโจอิโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่ภายในใจ ซึ่งเขาก็เลือกบทลงโทษชนิดเบาไว้ให้กับเธอแล้ว เพราะคิดว่าอย่างน้อยก็ควรระบายอารมณ์โกรธที่มีออกมา

หมับ! จ๊วบ~

เอวบางคอดถูกช้อนเข้ามาแนบชิดก่อนที่คนตัวสูงจะโน้มหน้าลงไปบดจูบเธออย่างเร่าร้อนเพื่อระบายอารมณ์โกรธจนพอใจ และทันทีที่เขาถอนจูบออกมามองหน้าเธอ ก็เห็นเพียงแค่ดวงตาใสแป๋วที่มองสบตาเขาอยู่

แววตาคู่นี้มีแต่ความสยบยอมต่อเขา เธอส่งสายตาขี้อ้อนนั้นสู้ตอบกลับสายตาดุจนทำคนที่โมโหอยู่ใจเย็นลงได้ “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วรีบออกมา”

โจอิใช้น้ำเสียงเรียบเฉยพูดบอกกับคนตัวเล็ก ก่อนที่เขาจะปล่อยกอดออกจากเธอและเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนยูมิก็ยังไม่มั่นใจกับท่าทางของเขา เลยได้แต่ภาวนาว่าเขาจะใจอ่อนและไม่คิดทำเรื่องบ้าๆ กับเธออีกเมื่อกลับถึงบ้าน

บ้านยูมิ สวนอังกฤษ...

พอทั้งคู่กลับมาถึงบ้านโจอิก็เดินตรงเข้าไปหาพ่อบ้านเพื่อคุยธุระสำคัญด้วย ส่วนยูมินั้นก็เดินเบี่ยงออกไปนั่งที่สวนด้านนอก เพื่อหนีหน้าจากโจอิสักพัก

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปภาพที่ถ่ายกับพ่อของเธอที่โรงพยาบาล ในวันที่พ่อของเธอจัดวันเกิดครั้งแรกและครั้งสุดท้ายให้กับเธอ ก่อนที่เขาจะลาโลกนี้ไป

การสูญเสียได้ผ่านไปแล้วก็จริง แต่ความคิดถึงยังคงอยู่ไม่จางหาย นิ้วเล็กเขี่ยเลื่อนดูภาพในจอโทรศัพท์จนเจอเข้ากับใบหน้าหญิงสาวผู้เป็นที่รักที่สุดอีกคนของเธอ ‘รูปภาพของเธอกับนิเฌอ’ แฟนสาวคนเก่าของเธอที่คอยประคบประหงมตามใจเธออยู่ตลอด เธอได้รับการดูแลปกป้องจากนิเฌอไม่ต่างจากเจ้าหญิง ซึ่งมันแตกต่างจากความรู้สึกของเธอที่ได้รับจากโจอิ เพราะชายใจร้ายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกลายเป็นนักโทษของเขา

และถึงแม้ว่ายูมิจะคิดถึงคนทั้งคู่มากแค่ไหนก็ไม่อาจที่จะดึงพวกเขากลับเข้ามาร่วมทางเดินในชีวิตด้วยกันได้อีกแล้ว เพราะเวลานี้พ่อผู้เป็นสุดที่รักก็จากไปไกลแสนไกล ส่วนคนรักเก่าก็กำลังจะมีครอบครัวที่อบอุ่นกับชายผู้มากอำนาจอย่างโจดิน พี่ชายคนโตของโจอิ

“ฮึก ฮือ~”

เธอนั่งคิดถึงภาพชีวิตในเมื่อก่อนแล้วก็ร้องไห้ออกมา เวลาที่เธอเจอปัญหาไม่ว่าจะอะไร เธอจะมีนิเฌอคนที่เป็นทั้งแฟนและพี่สาวคอยแก้ปัญหาให้ทุกครั้ง ทว่าเวลานี้เธอกลับไม่รู้จะหันไปหาใคร แม้อยากซบกอดใครสักคนเพื่อร้องไห้ก็ไม่มีใครให้เธอนึกถึง

“ร้องไห้ทำไม?”

“ฮึก ...ยูมิแค่คิดถึงพ่อ” เธอยกมือน้อยขึ้นมาปาดน้ำตาที่ข้างแก้มออก ก่อนจะลุกขึ้นจากม้านั่งที่นั่งอยู่ เพื่อจะเดินหนีอีกคนเข้าไปด้านในบ้าน ทว่าเขากลับเดินมาขวางหน้าไว้

“เดี๋ยว”

“มีอะไรคะ?”

“พรุ่งนี้ตอนเย็น แม่กับพี่โจดินจะเข้ามาหา”

วันพรุ่งนี้โจดินจะเข้ามาคุยเรื่องงานสำคัญของยูมิ เกี่ยวกับเรื่องที่เธอฝากให้เขาช่วยจัดการ กับเรื่องขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊ง และคาดว่าพรุ่งนี้นิเฌอก็น่าจะเดินทางมาที่นี่กับสามีของเธอด้วย

“ค่ะ ว่าแต่...พี่โจอิจะกลับบ้านเมื่อไหร่เหรอคะ”

“จะไล่ฉันแล้วเหรอ”

“เปล่าค่ะ ยูมิแค่ถามเฉยๆ” เธอเพียงแค่อยากรู้ว่าเขามีกำหนดจะกลับบ้านบ้างหรือเปล่า หรือว่าจะอยู่ที่บ้านของเธอต่อ เพราะหากเป็นเช่นนั้นจะได้คิดรับมือกับเขาถูก

“กลับเมื่อไหร่เดี๋ยวก็เห็นเอง”

“...ค่ะ”

โจอิยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้คนตัวเล็กหลังจากสิ้นเสียงประโยคตอบรับสั้นๆ ของเธอ ซึ่งครั้งนี้เธอไม่ได้แสดงท่าทางหวาดกลัวหรือรังเกียจให้เห็นเลย ไม่แม้แต่หลบสายตาหรือถอยหน้าหนี

“มีอะไรเหรอคะ?”

“จูบฉัน” เขาพูดออกคำสั่งเพื่อแกล้งเธอ

“คะ?”

“ฉันไม่ชอบพูดย้ำรอบสอง”

จุ๊บ~ เมื่อได้ยินแบบนั้นยูมิก็รีบยื่นริมฝีปากเข้าไปจุ๊บปากอีกคนทันที ก่อนที่จะทำเขาอารมณ์เสียและเป็นบ้าขึ้นมาอีก แต่โจอิกลับนิ่งไปไม่พูดอะไรตอบกลับ

เธอจึงใช้มือน้อยสองข้างประคองใบหน้าของคนตัวสูงไว้และยื่นเข้าไปจูบเขาอีกครั้งอย่างตั้งใจ เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอทำไปก่อนหน้านั้นผิดหรือถูก จึงคิดว่าเธอควรทำมันอีกครั้ง จ๊วบ~

“ยูมิทำถูกไหมคะ?”

เธอยืนนิ่งและจ้องหน้าโจอิตาแป๋วอยู่เช่นนั้นเพื่อรอคำตอบจากคนพี่ ทว่าสิ่งที่เขาสั่งให้ยูมิทำเพื่อที่จะแกล้งยั่วโมโหเธอ แต่การกระทำนั้นกลับทำเขารู้สึกประหม่าทำตัวไม่ถูก เพราะสายตาเชื่องๆ ไร้พิษภัยที่มองสบตาเขาอยู่ตอนนี้

ตึกตัก! ตึกตัก!

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds