46. Part : END.

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : END.

--------------------------------------------------------------------------

หนึ่งปีต่อมา...

ณ คฤหาสน์หลังใหม่

ครอบครัวตระกูลโจย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหม่นี้เมื่อสามเดือนก่อนหลังจากที่ใช้เวลาก่อสร้างนานหลายเดือน ซึ่งคฤหาสน์หลังใหม่นี้สร้างบนเนื้อที่เกือบห้าสิบไร่ และล้อมรอบไปด้วยป่าเขา ธรรมชาติอันร่มรื่น ที่ให้ความรู้สึกสบายใจเมื่อได้พักอยู่ที่แห่งนี้

ห้องนอนโจไซ...

หลังจากที่ชิคุณเดินออกจากเส้นทางการเป็นนักฆ่า เธอก็เลือกบริจาคทรัพย์สินที่มีทั้งหมดของเธอให้กับผู้ยากไร้ และให้สัญญากับตัวเองไว้ว่าเธอจะไม่ฆ่าชีวิตทุกชีวิตบนโลกนี้อีกอย่างที่เคยทำผิดมา

“ยังไม่เลิกถักอีกเหรอชิ ดึกแล้วนะครับ” โจไซเอ่ยถามกับแฟนสาวคนสวยของเขา ที่เวลานี้ยังคงนั่งถักหมวกนิตติ้งให้กับฮานิหลานสาวคนสวยในวัยหนึ่งขวบที่อยู่ในวัยน่ารักน่าชัง และตอนนี้ทั้งบ้านก็พากันหลงกับสาวน้อยขี้อ้อนคนนี้ไปตามๆ กัน

“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ ชิถักได้ครบเซ็ตเลยนะคะ ทั้งเสื้อ กางเกง ถุงเท้า แล้วก็หมวกด้วย...”

“งั้นถ้าเสร็จของหลานแล้ว ถักให้ลูกเราบ้างนะครับ”

“ลูกเราเหรอคะ?”

“ใช่ครับ คืนนี้พี่ว่าจะทำลูก อีกเก้าเดือนก็น่าจะได้ใช้พอดี” โจไซพูดกับสาวสวยหน้าตาทะลึ่งทะเล้น

“ชิเห็นพี่ไซทำลูกทุกคืน แต่ก็ไม่ได้สักที จนตอนนี้ยูมิท้องก่อนแล้วนะคะ”

“ก็คู่นั้นเขาแต่งก่อนเรา จะท้องก่อนแล้วแปลกตรงไหนล่ะ”

เวลานี้ยูมิเพิ่งตั้งท้องอ่อนๆ ได้สองเดือนเท่านั้น ว่าที่คุณพ่ออย่างโจอิก็เบาความใจร้อนลงได้เยอะขึ้นเมื่อรู้ว่าตนกำลังจะเป็นพ่อคน ส่วนคู่ของโจไซก็กำลังเร่งมือทำอยู่เช่นกัน แต่เหมือนว่าโชคจะยังไม่เข้าข้างทั้งสองคน...

ห้องนอนโจอิ...

เวลานี้คุณแม่ท้องอ่อนไม่มีอาการแพ้ท้องอะไรเลย ทั้งอาเจียนหรือเวียนหัวก็ไม่มีให้เห็น แต่คนที่ดูจะอาการแย่นั้นคงเป็นโจอิ ที่ลุกขึ้นมาอาเจียนในกลางดึกแทบทุกคืน และบ่นแต่อยากทานของเปี้ยวของแซบราวกับเขามีอาการแพ้ท้องแทนเมีย

“ฮึก! แหวะ!”

“พี่โจอิไหวไหมคะ?” คนตัวเล็กที่ยืนลูบหลังสามีอยู่พูดถามกับว่าที่คุณพ่อที่ดูจะอาการแย่

“แฮ่กๆ ไม่ไหว เวียนหัว พี่ขอยาดมหน่อย” โจอิพูดไปหอบไป

“ตาโจอิยังอ้วกอยู่อีกเหรอเนี่ย?” คุณฮารุที่ได้ยินเสียงน่าเป็นห่วงของลูกชายคนเล็กจึงเดินเข้ามาดูภายในห้องนอนของทั้งคู่

“ค่ะคุณแม่ หนักกว่าเมื่อเช้าอีก...สงสัยว่าจะเป็นเพราะยูมิแน่เลย”

“ไม่เกี่ยวกับยูมิหรอก...” โจอิลุกขึ้นยืนและพูดปลอบเมียของเขาไม่ให้โทษตัวเอง

“เกี่ยวสิคะ วันนั้นยูมิทำตามที่คุณแม่บอก”

“ทำอะไร?”

“แม่ขอกลับห้องไปนอนก่อนนะ”

“เดี๋ยวครับคุณฮารุ” โจอิเรียกหยุดแม่ของเขาไว้ ก่อนจะเค้นถามสิ่งที่อยากรู้ “คุณฮารุบอกให้ยูมิทำอะไรครับ?”

“แม่ก็แค่... มันเป็นวิธีที่แม่เคยใช้กับพ่อแกแล้วมันได้ผลน่ะ ก็เลยลองให้ยูมิทำดู”

“ทำอะไรครับ?”

“ยูมิกั้นใจแล้วก็ข้ามพี่โจอิสามครั้งค่ะ คุณแม่บอกว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วพี่โจอิจะแพ้ท้องแทนยูมิ...” สาวท้องอ่อนพูดสารภาพความผิดที่เธอทำไปตาแป๋ว

“แม่!”

“แม่ไปนอนก่อนนะยูมิ ฝันดีนะลูก” ฟอด~ คุณฮารุหอมแก้มลูกสะใภ้คนเล็กด้วยความรักก่อนจะรีบหนีกลับห้องนอนของเธอไป

“ดุคุณแม่ทำไมคะ หรือว่าพี่โจอิอยากให้ยูมิแพ้ท้องอ้วกทั้งคืน...” สาวขี้งอนเดินหน้าเศร้าออกจากห้องน้ำไปทิ้งตัวลงบนเตียง เพราะต้องการเอาตัวลอดจากความผิดที่เธอทำไปโดยไม่คิดว่ามันจะได้ผล

“ไม่งอนสิครับ~ ให้พี่เจ็บท้องคลอดลูกแทนยูมิก็ยังได้เลย”

“พูดจริงเหรอคะ”

“จริงครับ พี่ยอมเจ็บแทนยูมิ ถ้าทำได้...”

โจอิพูดเอาใจเมียของเขาด้วยความรู้สึกที่เขาอยากให้มันเกิดขึ้นกับตนจริงๆ เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว เพราะโจอิรู้ดีว่ายูมิทนความเจ็บไม่ไหว ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บเพียงแค่เข็มฉีดยาเล็กๆ หรือแผลมีดบาดก็ตาม

“งั้นพี่โจอิก็อดทนหน่อยนะคะ อดทนเพื่อยูมิกับลูกหน่อยนะ” จุ๊บ~

สาวร่างเล็กประทับจูบลงที่แก้มของคุณสามี เพื่อขอบคุณเขากับหน้าที่ที่เขารับมันแทนเธอ เพื่อให้เธอเป็นคุณแม่ตั้งท้องที่มีความสุขที่สุด...

ห้องนอนโจดิน...

เวลานี้ห้องนอนของโจดินเองก็อบอุ่นไม่ต่างจากห้องนอนของพี่น้องร่วมสายเลือดทั้งสอง เพราะเวลานี้ลูกสาวตัวน้อยของเขาพูดคำว่า ‘ป๊า’ ได้สำเร็จ แม้ว่าจะยังไม่ชัดเท่าไหร่นัก แต่ก็ทำให้คนเป็นพ่อใจฟูได้

“ปะ ปะ~”

“ครับ~”

“ยิ่งโต หน้ายิ่งเหมือนป๊าว่าไหมคะ”

“ก็ลูกป๊านี่นา ไม่ให้เหมือนป๊าแล้วจะให้ไปเหมือนใครล่ะ ใช่ไหมครับ?” โจดินถามความเห็นกับลูกสาวตัวน้อยของเขาที่จ้องมองทั้งคู่คุยกันตาแป๋ว

“...ถ้าเกิดว่าวันนั้นหนูไม่ได้บุกไปที่บริษัทของป๊า แล้วขอให้ป๊ายกเลิกงานแต่งกับยูมิ เราคงไม่ได้มีฮานิแน่เลยใช่ไหมคะ?” นิเฌอนึกย้อนไปในอดีตที่ผ่านมา ครั้งที่เธอเจอกันกับพ่อของฮานิ

“ก็อาจจะใช่ เราคงไม่ได้เป็นพ่อแม่ของฮานิ”

“...”

“คิดอะไรอยู่เหรอ?” โจดินถามภรรยาคนสวยที่จู่ ๆ ก็เงียบไป

“หนูเคยคิดว่า การตื่นมาเจอหน้าป๊าทุกวันเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดที่หนูจะต้องเจอหลังแต่งงาน แต่ว่าตอนนี้หนูไม่คิดแบบนั้นแล้วค่ะ แค่กำลังคิดว่า...ที่เป็นแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว สำหรับเราทุกคน”

“ใช่ครับ แบบนี้แหละลงตัวที่สุดแล้ว” โจดินทำปากจู๋อ้อนเมียของเขาให้เธอมาจุ๊บ ทว่ากลับมีเท้าขนาดเล็กจิ๋วยื่นเข้ามาปิดปากของเขาไว้ซะก่อนที่คุณแม่จะจุ๊บคุณพ่อได้สำเร็จ

“เดี๋ยวเถอะ แสบแต่เด็กเลยนะ”

“ฮ่าๆ ฮานิ ไม่ทำแบบนั้นนะคะ ห้ามยกเท้าขึ้นถีบปากปะป๊านะ” ผู้เป็นแม่พูดสอนไปขำไปกับการกระทำไร้เดียงสาของลูกสาววัยเพียงขวบ ที่กำลังยิ้มชอบใจกับสีหน้าดุๆ ของปะป๊าของเธอ

“^^”

“โตมานิสัยจะเหมือนใครนะ?”

“เหมือนหนูดีไหมคะ หรือเหมือนป๊าดี” นิเฌอพูดเสนอ

“แล้วถ้าฮานิเกิดโตมาเป็นเหมือนยูมิล่ะ?” โจดินผู้ที่ไม่ชอบบุคลิกอ่อนแอเป็นเด็กไม่รู้จักโตของยูมิก็เกิดเป็นห่วงลูกสาวขึ้น เพราะช่วงนี้ดูเธอจะติดมือยูมิมากกว่าใครในบ้าน

“เหมือนยูมิก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ไม่เหมือนพี่โจอิก็พอแล้ว...”

“ใช่เลย แค่ไม่เหมือนไอโจอิก็พอแล้ว” โจดินพูดเห็นด้วยกับความคิดของภรรยา เพราะหากลูกสาวของพวกเขาดื้อเหมือนโจอิที่มีสักเป็นอา คงได้กลายเป็นเจ้ใหญ่ขาโหดของบ้านแน่

“อิ ^^”

เธอพูดตามคนเป็นพ่อ พร้อมกับทำท่าทางที่เห็นโจอิทำกับลูกน้องในบ้านอยู่ประจำ คือท่าที่เธอทำกับผู้เป็นพ่อในก่อนหน้านี้ เท้าเล็กยกขึ้นเหยียบหน้าผู้เป็นพ่อด้วยท่าทางคึกคักชอบใจ

“ไม่ได้นะคะฮานิ~”

“ซวยแล้วกู จะอยู่ถึงโตไหมเนี่ย...”

ผมและคุณฮารุได้ปูทางธุระกิจสีขาวไว้ให้กับฮานิและหลานๆ ของผมในอนาคตแล้ว หวังว่าฮานิลูกสาวของผมจะเติบโตมาอย่างดี และเป็นเจ้ใหญ่คุมน้อง ๆ ได้อยู่หมัด รวมทั้งเป็นที่รักของลูกน้องทุกคนในบ้าน

...พ่อรักลูกนะฮานิ...

END.

sds

Thank you all for following • I Love You 3000

❤️ขอบคุณทุกคนที่คอยซัพพอร์ตกัน ฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ เพื่อจะได้ไม่พลาดนิยายเรื่องใหม่🙏

--------------------------------------------------------------------------