บทที่11 เล่าความจริง

ปึก!

"เริ่ม"

เสียงแก้วที่เหลือเพียงน้ำแข็งก้อนกลมหนึ่งก้อนวางกระทบลงบนโต๊ะพร้อมกันหลังจากที่พวกผมชนเสร็จเป็นสัญญาณแจ้งเตือนให้ผมพร้อมรับการสอบสวนจากผู้ที่ตั้งตนว่าตัวเองถือไพ่ผดุงความยุติธรรมเอาไว้ในมือ และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจาก ไอ้เฟิร์สกับไอ้พาลัน

"ขนมปังเป็นแฟนเก่ากู"

"แฟนเก่า? ตอนไหนวะ"

"ม.ปลาย"

ตอนนั้นเธอเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ตากลมๆ แก้มป่องๆ ชอบถักเปียสองข้างต่างจากคนอื่นที่พากันเหล้าผมหางม้า ตอนพักกลางวันชอบแอบไปนอนหลับในห้องสมุด จนผมคนที่หนีความวุ่นวายมาหาที่สงบนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนต้องคอยนั่งเฝ้าของที่เธอชอบวางไว้ข้างตัว เพราะกลัวว่าหากเธอตื่นขึ้นมาแล้วของหาย ดีไม่ดีผมจะถูกกล่าวหาว่าขโมยของเธอไปได้

นั่นถือเป็นจุดเริ่มต้นของผมกับเธอ จากคนเฝ้าของให้หนึ่งครั้ง เพิ่มเป็นสองครั้ง สามครั้ง จนกระทั่งทุกวันตลอดทั้งสัปดาห์ กลายเป็นความเคยชินและความรู้สึกว่างเปล่าในวันที่เธอลาให้เราที่เรียนกันคนละชั้นปีไม่ได้เห็นหน้ากัน

สุดท้ายฝ่ายที่ขอช่องทางติดต่อก่อนเป็นผม และคนที่ขอเปลี่ยนสถานะจากคนเฝ้าของ เป็นเจ้าของเธอก็คือผมอีกเช่นกัน

"มึงไปหลอกน้องมา?"

"..."

ในสายตาเพื่อนผมเป็นคนเลวขนาดนั้นเลยเหรอวะ ได้แต่กลอกตามองบนอย่างเอือมระอาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทำเหมือนไม่อยากเล่าต่อ แต่เชื่อเถอะว่า เรื่องใส่ใจคนอื่นเพื่อนผมทั้งสองคนนั้นมีมากพอ โดยเฉพาะเรื่องของผม

"อะ โอเค ต่อ" หึ เป็นอย่างที่คิด ความอยากรู้อยากเห็นของไอ้เฟิร์สมีมากกว่าไอ้พาลัน หรืออาจจะเท่ากันเพียงแต่ไอ้เฟิร์สปากเบากว่าถึงได้ทำลายความเงียบโดยการถามก่อน

"วันที่กูจบม.6 น้องไม่มาตามนัด"

"มึงก็เลยคิดว่าน้องทิ้งมึง"

"อืม"

"น่าถีบสักทีนะมึงเนี่ย"

"รอพร้อมกู"

"แล้วลิตาไปเกี่ยวอะไรด้วย"

ส่วนไอ้พาลันคนที่รับบทเป็นผู้ฟังเอาแต่นั่งยกแก้วน้ำสีเข้มดื่มเงียบๆ ก็เริ่มปริปากร่วมวงสนทนา เพราะผมดึงน้องสาวหวงแก้วหวงแหวนของเพื่อนเข้ามาอยู่ในวงจรความว้าวุ่นของผมด้วย

"กูยืมน้องมาเป็นตัวหลอก"

โครม!

"สมควร/สมควร"

ผมตอบออกไปตามตรงอย่างไม่มีปิดบัง โดยไม่ได้หวังว่าเพื่อนจะลดโทษให้แต่อย่างใด ในเมื่อเรื่องทุกอย่างมาถึงขนาดนี้แล้ว ลูกผู้ชายอย่างผมก็ไม่มีอะไรจะเสีย เลยเป็นเหตุให้ผมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลมหงายหลังลงมากองกับพื้นด้วยเท้าของไอ้เฟิร์สที่ถีบตรงขาเก้าอี้เหมือนนัดกับเท้าของไอ้พาลันที่ยันเข้ามาตรงสีข้างเต็มแรงพร้อมกันโดนที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว

คนล้มอย่าข้ามอาจจะใช่ แต่สำหรับพวกผมสามคนแล้วกลับตรงกันข้าม เพราะใครล้มต้องโดนกระทืบซ้ำ และคนนั้นคือ...ผม

"แล้วมึงจะเอายังไงต่อ"

"ไม่รู้วะ น้องไม่ให้กูไปเยี่ยม"

"มึงก็เลยเชื่อง?"

"..."

หลังจากเรื่องนี้ สาบานเลยว่าผมจะไม่มีทางพลาดอีกเด็ดขาดและหากวันไหนไอ้เพื่อนนรกสองคนนี้พลาด ผมจะเป็นคนแรกที่ปลอบใจเพื่อนโดยการขยี้ซ้ำให้เหมือนที่ทั้งสองคนรวมหัวกันซ้ำเติมผมแน่นอน แต่วันนี้ยังไม่ใช่วันของผมการเปลี่ยนความสนใจไปยังแก้วตรงหน้าคือทางออกที่ดีที่สุดของผมในตอนนี้

"พรุ่งนี้กูจะไปเยี่ยมน้อง"

"กูไม่ให้ไป"

"หวงอะไร มึงก็ไปกับกู"

"อืม"

หรือนี่จะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับผม เพราะอย่างน้อยเธอน่าจะเกรงใจไอ้เฟิร์สอยู่บ้างจนไม่กล้าไล่ผมไปไหน ผมก็เลยพยักหน้ายอมตกลงแต่โดยดีพร้อมกับยื่นแก้วไปชนแก้วของเพื่อนๆ แทนคำขอบคุณที่มาเป็นทั้งผู้พิพากษาคดีและที่ปรับทุกข์ให้ผม

เกร้ง!

เสียงแก้วกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงสุดท้ายของวงดนตรีที่บอกให้รู้ว่าเวลานี้ดึกมากพอให้พวกเราทั้งสามคนต้องแยกย้ายกลับห้องของตัวเอง ส่วนผม...

23:45 น.

ลานจอดรถเงียบสงัดมีเพียงแสงไฟนีออนสลัวที่ส่องสว่างพอให้เห็นเงารถคันหรู มีสายตาคู่คมมองขึ้นไปห้องผู้ป่วยชั้นบนสุด ชั้นที่ผมรู้ดีว่ามี 'ใครบางคน'  กำลังนอนพักรักษาตัวอยู่บนนั้น ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูรถเดินตรงเข้าไปในหอผู้ป่วยกดปุ่มลิฟต์เลขชั้นบนสุดพร้อมกับเสียงหัวใจที่ดังสลับกับเสียงสลิงที่พาห้องโดยสารขึ้นไปหาเธอ

ติ๊ง!

เสียงลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมจางๆ ลอยอยู่ในอากาศ ก่อนที่ขายาวจะก้าวออกจากห้องโดยสายรีบตรงไปยังห้องพักที่อยู่สุดทางเดิน แปลกที่คนไม่เคยกลัวอะไรอย่างผม มาเวลานี้กลับยืนตั้งหลักอยู่หน้าประตูสีขาวอยู่นาน นานพอให้มือใหญ่ใจกล้าค่อยๆ จับลูกบิดแล้วเปิดเข้าไปให้เสียงเบาที่สุดเท่าที่ตัวเองจะสามารถทำได้

"พะ..."

"ชู่..."

แต่ก็ยังทำให้เพื่อนของเธอที่กำลังนั่งอ่านหนังสือหันมามอง จนผมต้องใช้นิ้วชี้แตะตรงริมฝีปากส่งสัญญาณไม่ให้เธอส่งเสียงดังพาให้คนใต้ผ้าห่มสีขาวสะอาดลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นผม และเมจิก็เหมือนจะรู้หน้าที่ถึงได้ค่อยๆ พาตัวเองเดินออกไปรอด้านนอก เปิดโอกาสให้ผมได้มีเวลามองใบหน้าที่ถึงแม้จะยังซีดเซียวแต่ยังคงมีเค้าความน่ารักให้เห็น ถือวิสาสะเอื้อมมือไปเกี่ยวไรผมข้างแก้มกลมทัดหูให้เรียบร้อยราวกับกลัวว่าเส้นผมเส้นนั้นจะรบกวนฝันหวานของเธอจนคิ้วเล็กต้องขมวดยุ่ง แล้วเลื่อนมือไปช่วยจัดผ้าห่มไม่ให้เธอรู้สึกหนาว

"ขอโทษนะ"

เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แม้รู้ดีว่าเธอไม่มีทางได้ยินมันในตอนนี้ แต่ความรู้สึกผิดที่อัดแน่นอยู่ในอกมันบีบคั้นจนผมต้องระบายออกมา ที่เธอต้องนอนป่วยอยู่อย่างนี้ก็เพราะผม

'ถ้ากูเป็นมึง กูจะถามน้องว่าทำไมวันนั้นถึงไม่มา'

จริงอย่างที่ไอ้พาลันบอก ผมควรถามหาเหตุผลมากกว่ามาจมอยู่กับความคิดของตัวเองและคอยอยู่หลังกำแพงที่เป็นคนสร้ามันขึ้นมาตลอดสองปี เป็นความคิดที่วันนี้มันกลับมาเป็นอาวุธทำลายรอยยิ้มที่เคยสดใสให้หายไป และกลายเป็นเธอที่ค่อยๆ ก่อกำแพงไม่ให้ผมข้ามกลับไป

"ขอบใจมาก"

"ค่ะ"

เพราะเกรงใจเมจิที่ต้องนั่งรออยู่ด้านนอกคนเดียว ผมจึงใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีดูแลความเรียบร้อยทุกอย่างจนมั่นใจถึงจะพาตัวเองออกมาจากห้องผู้ป่วย แน่นอนว่าไม่ลืมที่จะพยักหน้าเล็กน้อยขอบใจรุ่นน้องที่เปิดทางให้ผมและช่วยมาอยู่เป็นเพื่อนขนมปังโดยไม่ปริปากบ่นเลยสักคำ