บทที่12 ความจริงของน้อง

ตึก ตึก ตึก

"เดี๋ยวก่อนค่ะพี่พาย"

"..."

"เมจิขอเล่าอะไรบางอย่างได้มั้ยคะ"

"ได้"

"พี่พายอาจไม่รู้ว่ากว่าที่ขนมปังจะมาเรียนที่นี่ได้ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน"

"พี่พายเป็นกำลังใจเพียงหนึ่งเดียวที่เพื่อนเมจิเหลืออยู่ อย่าใจร้ายกับขนมปังนักเลยค่ะ"

"หมายความว่าไง"

"เมจิไม่รู้ว่านี่คือเหตุผลของพี่พายหรือเปล่า แต่วันนั้นเป็นวันเดียวกับที่ครอบครัวของขนมปังประสบอุบัติเหตุ"

"..."

"พี่พายรู้อย่างนี้แล้ว พอจะใจดีกับเพื่อนเมจิบ้างได้มั้ยคะ"

"..."

ความรู้สึกชาไปทั้งหัวใจมันเป็นอย่างนี้เองเหรอวะ ทำเอาทุกคำที่ฝังอยู่ในหัวตีรวนกันไปหมดไม่รู้จะพูดตอบอะไรออกไป เป็นผมคนใจร้ายอย่างที่รุ่นน้องว่าจริง ๆ นั่นแหละ หากวันนั้นผมไม่เอาแต่คิดเองคนเดียวผมก็คงไม่ต้องปล่อยมือเธอและได้อยู่ข้างๆ เธอในช่วงเวลาที่ยากลำบาก แถมพอมีโอกาสได้กลับมาเจอกัน เป็นเพราะความทิฐิของผมอีกนั่นแหละที่ทำให้ละเลยความรู้สึกของเธอไป

จากที่ตั้งใจจะขับรถกลับคอนโดตัวเองไปนอนพัก ผมก็เดินกลับไปตามทางเดินหอผู้ป่วยแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าห้องของเธอแทน ก่อนจะหลับตาพิงศีรษะลงกำแพงห้องคิดทบทวนความรู้สึกตัวเองและหาทางชดเชยเวลาที่หายไปของเรา ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าเธอยังอยากให้ผมเป็นคนนั้นอยู่หรือเปล่า

ผมนั่งกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ตรงนั้นจนเวลาล่วงเลยใกล้ถึงเช้าวันใหม่ ตัดสินใจยืดสองแขนบิดขี้เกียจเล็กน้อยให้พอคลายความเมื่อยล้าและลุกไปล้างหน้าที่ห้องน้ำส่วนกลางข้างหน้าให้ตัวเองพอรู้สึกสดชื่น เพราะตั้งใจจะออกไปหาซื้อโจ๊กมาเป็นมื้อเช้าให้คนป่วย

"โจ๊กหมูใส่ไข่ลวกไม่ใส่ผักหนึ่งครับ"

"เดี๋ยวเดียวนะพ่อหนุ่ม"

"ครับ เอ่อ ขอเพิ่มอีกถุงใส่ผักปกติครับ"

"ได้ๆ"

แน่นอนว่าผมก็ไม่ลืมที่จะซื้อฝากเพื่อนของเธอเพิ่มอีกหนึ่งถุงจะได้มีคนกินเป็นเพื่อนไม่ให้เธอเหงา รอไม่นานโจ๊กหมูใส่ไข่สองถุงที่รัดยางสีต่างกันเป็นสัญลักษณ์ก็พร้อมให้ผมทำหน้าที่เป็นพนักงานส่งอาหารไปแขวนไว้ที่ลูกบิดประตูห้องคนไข้พิเศษ พร้อมกับเคาะประตูบอกให้คนในห้องรับรู้ โดยที่ผมพาตัวเองเดินออกมาไม่รอทักทายเพื่อนของเธอ เพราะกลัวว่าหากเธอได้ยินเสียงผมจะพาลให้โจ๊กถุงนี้ไม่มีเจ้าของเอาเสียเปล่าๆ ไม่สู้กลับไปตั้งหลักที่ห้องก่อนแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามารอรับเธอออกจากโรงพยาบาลดีกว่า

นี่แหละ...วิธีที่ผมเฝ้าคิดมาค่อนคืน แผนไถ่โทษให้กับตัวเอง

 

สองวันแล้วสินะ ที่ฉันไม่ได้เจอเขา...คนใจร้าย และเป็นสองวันที่ฉันต้องนอนซมอยู่บนเตียงคนไข้ก็เพราะเขานั่นแหละที่ปล่อยให้ฉันนั่งรอกว่าสองชั่วโมง รอทั้งที่ไม่รู้ว่าเขากับแฟนใหม่จะกินข้าวเสร็จเมื่อไหร่ แต่ก็ต้องโทษความซื่อบื้อของฉันเองด้วยที่เลือกเป็นฝ่ายนั่งรอ เพียงเพราะแค่อยากแน่ใจว่าสำหรับเขา...ฉันเป็นคนอื่นไปแล้วจริงๆ

"มาแล้วๆ โจ๊กหมูใส่ไข่ไม่ใส่ผักของแก"

"ใครหนอใครช่างรู้ใจว่าแกไม่กินผัก แกรู้มั้ยว่าใคร"

"ไม่รู้สิ"

ฉันมองชามโจ๊กบนโต๊ะที่ยัยเมจิเลื่อนมาให้อย่างเอาอกเอาใจ พยายามปัดความคิดเข้าข้างตัวเองว่าใครบางคนจะยอมตื่นแต่เช้าเพื่อซื้ออาหารเช้ามาให้กัน และถ้าเป็นเขาจริงๆ ก็ต้องแสดงตัวในฐานะพี่รหัสถือเข้ามาให้ด้วยตัวเองสิไม่ใช่แขวนเอาไว้ที่ประตูอย่างนี้ แต่ถึงอย่างนั้นใจดวงน้อยก็ยังแอบคิดหวังเล็กๆ อย่างห้ามไม่ได้พาให้ความรู้สึกที่ไม่ควรสั่นไหวกลับหวั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง

"จะว่าไม่ได้ตั้งใจก็ไม่น่าใช่ เพราะถุงของฉันผักมาครบมาก"

"พี่บีมรึเปล่า"

"โอ้ย! รายนั้นตื่นเที่ยงจ๊ะ

"รู้ดีเชียวนะ"

"หายแล้วถูกมั้ย"

"ก็ได้พยาบาลดีนี่นา"

ยัยเมจิยืนมองฉันตาเขียวจนฉันต้องรีบพูดประจบประแจงกลัวว่าจะโดนเพื่อนโกรธที่พูดพาดพิงถึงพีารหัสของเพื่อนที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ แล้วหันมาก้มหน้าก้มตาหยิบช้อนตักโจ๊กนุ่มๆ ใส่ปากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กลบเกลื่อนความผิดสดๆ ร้อนๆ ของตัวเอง

"อะ ฉันแบ่งหมูให้"

"ไม่ต้องเลยนะ"

"หรือไม่เอา"

"เอาสิ ของอร่อย"

เสียงหัวเราะคิกคักของเราสองคนดังไปทั่วห้องตลอดมื้ออาหารเช้าจากผู้ไม่ประสงค์ออกนาม กินไปก็พูดแซวกันไปว่าถ้าหากมีคนแอบคิดไม่ดีวางยาพิษในโจ๊กถุงนี้ เป็นเราสองคนนี่แหละที่เห็นแก่กินจนนำภัยมาถึงตัว

จะว่าไปสองวันนี้ถ้าเมจิไม่รีบกลับมาจากบ้านเพื่อมานอนเป็นเพื่อน ฉันคงเหงาแย่ ถ้าได้ออกไปแล้วคงต้องพาเพื่อนรักของฉันคนนี้ไปเลี้ยงไอศครีมของโปรดของนางสักหน่อย เรื่องของเรื่องฉันเองก็อยากกินเพราะว่าเป็นของโปรดของฉันเหมือนกัน

"แกจะเปลี่ยนชุดเลยมั้ย"

"เปลี่ยนๆ"

ฉันเอื้อมมือไปหยิบถุงกระดาษที่มีชุดเดรสพร้อมป้ายใหม่มาถือไว้ในมือ ก็เป็นชุดที่ฉันซื้อวันนั้นนั่นแหละ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมพร้อมกลับคอนโด คิดถึงเตียงนุ่มๆ จะแย่อยู่แล้ว

"เมจิ แกมาช่วยฉันหน่อยสิ"

แกร๊ก!

"..."

"แกช่วยรูดซิปให้หน่อยได้มั้ย ฉันรูดไม่ถนัดเลย"

"..."

ตอนลองชุดนี้ที่ร้านฉันก็สามารถรูดซิปเองได้ง่ายนี่นา อาจเป็นเพราะยังเจ็บแผลรอยเข็มน้ำเกลืออยู่ละมั้งเลยพาให้ทำอะไรเองไม่ค่อยสะดวกจนต้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากเพื่อนให้เข้ามาช่วยทำให้ แต่แปลกนะ...ทำไมเข้ามาเงียบๆ ไม่พูดไม่จา ไม่ใช่ว่ารำคาญฉันหรอกนะ

"พะ พี่พาย"

"เข้ามาได้ยังไงคะ"

"ประตู"

"..."

เพราะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของใครอีกคน ทำให้ฉันต้องรีบหันไปเผื่อว่าเพื่อนโกรธที่ฉันไหว้วานมากเกินไปจะได้ขอโทษได้ทันเวลา แต่ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่ฉันคิด เพราะคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเป็นคนตัวโตที่แสนจะใจร้ายทำใจฉันหลุดไปอยู่ตรงตาตุ่มด้วยความตกใจ ตกใจที่เป็นเขา เป็นเขาที่ช่วยรูดซิปชุดเดรสตั้งแต่ตรงสะโพกขึ้นมาจนถึงด้านบนด้วยความชำนาญ และยิ่งไปกว่านั้นตาคู่คมของเขายังจ้องมองมาราวกับอยากจะแผดเผาพาให้ฉันรู้สึกร้อนระอุจนผิวเปลี่ยนสีให้เห็นด้วยความรู้สึกที่ทั้งอายประกอบกับความโมโหในคำตอบกวนๆ ของเขา

เมื่อก่อน ฉันหลงชอบเขาไปได้อย่างไรกันนะ!

"เมจิละคะ"

"กลับไปแล้ว"

"ห๊ะ!"

"ตกใจอะไร"

"ก็ต้องตกใจสิ"

ปากเล็กยู่เข้าหากันทำปากงุบงิบพูดคนเดียวไม่ให้ใครอีกคนได้ยิน ตาคู่กลมทำตาปริบๆ มองถุงช้อปปิ้งใบใหญ่และถุงยาที่วางคู่กันอยู่บนเตียงคนไข้ใจก็แอบเคืองเพื่อนอยู่ในใจที่กลับไปไม่บอกกันสักคำ แถมยังปล่อยให้อยู่กับคนใจร้ายสองต่อสองอีก ที่ว่าจะพาไปเลี้ยงไอศครีมฉันถือว่าโมฆะ

"ทำอะไร"

"ยกของค่ะ"

"..."

ฉันเลียนแบบความยียวนของเขามาตอบคำถามที่ว่า ว่าฉันทำอะไรอยู่ พร้อมกับของพะรุงพะรังในมือที่พยายามจะถือคนเดียวให้หมดโดยไม่ปริปากขอความช่วยเหลือจากเขาเดี๋ยวจะมาหาว่าฉันวุ่นวายกับเขาอีก ทำคิ้วเข้มของคนตรงหน้าเลิกมองกันอย่างเอาเรื่อง

แล้วจะยังไง...ใครสน ขนมปังไม่สน!

"หายดีเมื่อไหร่ โดนแน่!"

"ขนมปังไม่กลัวหรอก ไม่ต้องมาขู่"

"หึ แสดงว่าหายแล้ว?"

"หะ หายแล้วสิ"

จากที่ว่าจะไม่สน ก็ต้องกลับมาสนเพราะคนตรงหน้าค่อยๆ ก้าวเข้าหาทีละก้าวพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์พาให้สองขาเล็กก้าวถอยหลังจนชนขอบเตียงแต่ก็ยังทำใจสู้ทั้งที่ตาคู่กลมหลับตาปี๋เมื่อใบหน้าคนใจร้ายยื่นเข้ามาใกล้ ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่กระทบลงผิวแก้ม ก่อนที่ของในสองมือจะลอยหายไปอยู่ในมือของเขา

"หึ คิดอะไร"

"ใครคิด ขนมปังไม่ได้คิด"

"แต่พี่คิด"