บทที่10 ทำน้องโกรธ

"พรุ่งนี้พี่พายไปไหนรึเปล่าคะ"

"นอน"

"แล้วจะตื่นกี่โมงคะ"

"มีอะไร"

"ไปซื้อของเป็นเพื่อนขนมปังหน่อยได้มั้ย"

"เพื่อนเธอ?"

"เมจิกลับบ้านต่างจังหวัดค่ะ"

"..."

บทสนทนาแสนสั้นจบลงด้วยความเงียบงัน ก่อนที่ผมจะถอนหายใจทิ้งเบาๆ ขณะที่นิ้วเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะตามเสียงเพลง พลางมองสัญญาณไฟจราจรที่ยังคงเป็นสีแดงเข้ม ทั้งที่พรุ่งนี้ตั้งใจจะนอนโง่ๆ ให้ลืมโลกกลับกลายเป็นต้องตื่นมาสวมบทสารถีจำเป็นเสียอย่างนั้น

"ห้าโมงเย็น"

"คะ?"

"จะไปก็ห้าโมง ไม่ไปก็เรื่องของเธอ"

ผมตัดบทแค่นั้น ทันที่รถคันหน้าเริ่มเคลื่อนตัวเมื่อไฟสัญญาณเปลี่ยนเป็นสีเขียวให้ผมหักพวงมาลัยมุ่งหน้าไปยังคอนโดของยัยเด็กหน้ามึนที่พักหลังมานี้เข้ามาป้วนเปี้ยนในตารางชีวิตผมบ่อยเกินความจำเป็น ทั้งที่ความจริงผมจะปฏิเสธก็ได้ จะอ้างว่าติดงานหาข้ออ้างบอกปัดว่าไม่ว่าง หรือบอกไปตามตรงว่าไม่อยากไปก็ย่อมได้ แต่พอเห็นภาพใบหน้ากลมๆ กับดวงตาใสแจ๋วที่ชอบมองมาอย่างมีความหวังนั่น ทำให้คำปฏิเสธมันมักจะติดอยู่ที่ลำคอทุกที เหมือนกับครั้งนี้

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"

ฟอด

"เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ"

"..."

รถคันหรูจอดสนิทรอให้เด็กหน้ามึนลงจอดรถแล้วผมจะได้พาตัวเองกลับห้องไปนอนพักสักที โดยไม่ทันคิดว่าเธอจะใจกล้าจู่โจมยื่นหน้าเข้ามาใกล้และกดปลายจมูกเชิดรั้นลงบนแก้มสากก่อนจะรีบเปิดประตูหนีลงจากรถ ทิ้งให้ผมนิ่งค้างอยู่กับสัมผัสนุ่มหยุ่นที่ทิ้งรอยอุ่นจางๆ ไว้บนแก้มทำเอาเส้นประสาททั่วร่างกายของผมเหมือนถูกไฟช็อตไปชั่วขณะ ได้แต่ยกมือขึ้นแตะรอยสัมผัสที่ยังหลงเหลือกลิ่นแป้งเด็กจางๆ อย่างเผลอตัว

"เด็กแสบ"

เสียงทุ้มพึมพำกับความมืดภายในรถที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ พลางส่ายหัวเพื่อไล่ความรู้สึกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ภายใน มันไม่ใช่แค่ความรำคาญ แต่มันคือความรู้สึกวุ่นวายใจที่เหนือการควบคุมของพวกโลกส่วนตัวสูงลิบลิ่วอย่างผม และอาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้าที่มีทำให้ผมเรียกสติกลับมาอีกครั้งแล้วเหยียบคันเร่งจับพวงมาลัยตรงไปคอนโดตัวเองที่อยู่ห่างกันไม่ถึงสิบนาที

"จะทำยังไงกับเด็กนี่ดีวะ"

กว่าสองชั่วโมงที่ตาคู่คมพยายามข่มตาลงให้หลับอย่างที่ควรจะเป็น แต่สมองกลับมีแต่ภาพของใครบางคนที่พยายามสลัดอย่างไรก็ยังวนเวียนกลับมาซ้ำๆ จนต้องคิดวางแผนบางอย่างเพื่อที่เธอจะได้ไม่เข้ามาวุ่นวายกับผมมากไปกว่านี้ และแผนของผมจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากใครคนหนึ่งเพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อยและแนบเนียนที่สุด

'พี่มินิน เด็กนั่นก็รู้จัก'

'น้องโฟ มีหวังได้โดนเฮียติณกระทืบแน่'

ลองไล่ชื่อผู้หญิงที่ผมพอจะสนิทด้วยก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน และแต่ละคนใช่ว่าผมจะสามารถส่งข้อความไปหาสุ่มสี่สุ่มห้าได้ ที่พอจะทำได้คงจะมีเพียงน้องสาวไอ้พาลันที่ผมเคยช่วยเป็นหูเป็นตาให้ช่วงที่ไอ้พาลันไม่อยู่ คิดได้อย่างนั้นเลยเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างหัวเตียงมาส่งข้อความหาลิตาเอ่ยปากขอให้น้องมาช่วยสักชั่วโมงสองชั่วโมงแลกกับกระเป๋าแบรนด์เนมหนึ่งใบเป็นของตอบแทนค่าเสียเวลา

"โอเคค่ะ ลิตาส่งรูปกระเป๋าให้แล้วนะ"

ข้อความเสียงตอบกลับจากลิตาดังขึ้นในเวลาไม่ถึงนาที พร้อมคำตกลงด้วยน้ำเสียงร่าเริงที่มาพร้อมกับรูปกระเป๋าที่เธออยากได้ของกำนัลชิ้นใหญ่ที่ทำให้เธอไม่อิออดที่จะช่วยเพื่อนพี่ชายอย่างผม แน่นอนว่าราคานั้นทำผมเหงื่อตกอยู่เหมือนกันแต่เพื่อทำให้เด็กนั่นรู้ว่าทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว ผมจำเป็นจะต้องขีดเส้นใต้กับเธอให้ชัดเจน

ห้าโมงตรงตามตัวเลขบนนาฬิกา รถหรูสีดำขลับเคลื่อนตัวมาจอดหน้าคอนโดเดิมตามเวลาที่นัดไว้ เห็นเธอในชุดเดรสสีอ่อนยืนชะเง้อคอมองหาจนกระทั่งเห็นรถของผมเลี้ยวเข้ามา ดวงตาใสแจ๋วนั่นก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที แต่รอยยิ้มกว้างกลับชะงักค้างเมื่อประตูรถฝั่งข้างคนขับถูกลดกระจกลง เผยให้เห็นใบหน้าสวยเฉี่ยวของลิตาที่นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหวานให้อยู่ก่อนแล้ว

"เธอนั่งข้างหลัง"

"อ่อ ค่ะ"

เป็นผมที่ชะโงกหน้าผ่านลิตาไปเล็กน้อยส่งสายตาบอกให้อีกคนพาตัวเองไปเปิดประตูนั่งด้านหลัง แต่ตุ๊กตาหน้ารถที่ผมจ้างมากลับนั่งตัวแข็งทื่อสัมผัสได้ถึงความเลิ่กลั่กที่เธอมีจนผมกลัวว่าแผนจะแตกรีบเอื้อมมือกดปุ่มปิดกระจก แล้วดึงสายตามองดุใส่ลิตาให้เล่นละครแนบเนียนกว่านี้

"เราชื่อลิตานะ"

"ขนมปังค่ะ"

ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่จ้างลิตามาเป็นตัวหลอกวันนี้ เพราะนอกจากจะไม่แกล้งแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมแล้วยังชวนคนข้างหลังพูดคุยอย่างสนิทสนมตลอดทางทิ้งให้ผมทำหน้าที่เป็นคนขับรถของพวกเธออย่างแท้จริง

"ขนมปังจะไปซื้ออะไรเหรอ"

"ของใช้เข้าห้องหน่ะ"

"เหรอ ถ้างั้น..."

"เธอไปซื้อ ฉันกับลิตาจะไปกินข้าว เสร็จแล้วรอแถวนี้"

"อ่อ ค่ะ"

สุดท้ายผมก็ต้องตัดสินใจจัดการแยกเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักออกจากกัน ไม่อย่างนั้นมีหวังความได้แตกแล้วแผนที่ผมวางไว้คงพังไม่เป็นท่า คว้ามือลิตามากุมไว้แล้วพาเดินผ่านหน้าใครบางคนที่กำลังยืนงงเหมือนทำอะไรไม่ถูก ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองว่าเธอจะเดินไปทางไหน

"พี่พาย ใจร้ายเกินไปแล้วนะ"

"พูดมาก ไม่เอาแล้วเหรอ กระเป๋า?"

"ต้องเอาอยู่แล้วสิ"

"ดูใบเล็ก"

"ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นะ"

"เกือบทำเสียเรื่อง ไม่มีสิทธิ์เลือก"

"โห ก็ขนมปังน่ารักนี่นา ลิตาทำร้ายไม่ลงหรอก ไม่เหมือนพี่พาย"

"ดูแค่กระเป๋าสตางค์พอ"

"โอเคๆ ไม่พูดแล้ว"

ผมกับลิตาตรงไปยังชอปกระเป๋าแบรนด์ดังเพื่อจ่ายค่าจ้างตามที่คุยกันไว้เมื่อคืน แต่เมื่อผู้ถูกจ้างทำงานไม่ตรงใจผู้ว่าจ้าง กระเป๋าสตางค์ใบเล็กราคาสี่ใบเทามีทอนถือเป็นค่าแรงที่เรียกได้ว่าคุ้มค่ามากและผู้ถูกจ้างไม่มีสิทธิ์อิดออดเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นค่าจ้างจะเหลือเพียงอาหารญี่ปุ่นหนึ่งมื้อเท่านั้น

"พี่พาย ลิตาว่ารอขนมปังด้วยดีกว่ามั้ย"

"ไม่ต้อง"

"แล้วจะปล่อยให้ขนมปังหิวเหรอ"

"โตแล้ว หิวก็เดินไปหาข้าวกิน"

"โอ้โห ไม่เผื่อว่าตัวเองจะต้องกลายเป็นคนง้อเลยนะ"

"..."

ท่าทางเบะปากมองบนเหมือนว่าหมันไส้ผมนักหนาทำมือใหญ่ยื่นไปผลักศีรษะของคนเป็นน้องเบาเบาหนึ่งที ก่อนจะพากันเดินออกจากชอปกระเป๋าไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่อีกชั้น โดยที่ผมไม่ได้จับมือเหมือนอย่างที่ทำต่อหน้าเธอ แต่กับล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินทิ้งห่างกับลิตาราวกับว่าไม่ได้มาด้วยกัน

"ไม่เป็นห่วง แต่สั่งใส่กล่อง คืออะไรเอ่ย"

"กินดึก"

"อ๋อ เหรอ"

สาบานเลยว่าถ้ามีครั้งต่อไปผมจะไม่มีทางยืมมือเด็กแสบนี่มาช่วยกันภัยให้อีกเป็นอันขาด ปล่อยให้คนขาสั้นถือถุงกระดาษวิ่งตามหลังมาอยู่อย่างนั้น ส่วนผมก็ก้าวขาตรงไปยังทางออกลานจอดรถมองหาใครบางคนที่ผมปล่อยให้รอกว่าสองชั่วโมง จนกระทั่งเห็นเธอนั่งตัวงอมีถุงช้อปปิ้งถุงใหญ่ในอ้อมกอดอยู่บนม้านั่ง ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ก็ยิ่งเห็นใบหน้าซีดเซียวราวกับกำลังจะเป็นลมอย่างไรอย่างนั้น

"เธอ"

"พะ พี่พาย ปังปวดท้อง"

และเสียงสั่นเครือที่ได้ยินทำลายความเย็นชาของผมไปจนหมด รีบช้อนตัวร่างบางไร้เรี่ยวแรงขึ้นแนบอกด้วยความรู้สึกผิดในหัวใจจนชาหนึบ ลิตาที่วิ่งตามมามีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน รีบพากันขึ้นรถแล้วเหยียบคันเร่งไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดด้วยความเร็วที่หัวใจแทบจะหยุดเต้น

"คนไข้มีอาการเครียดสะสมและรับประทานอาหารไม่ตรงเวลา จนเกิดภาวะเลือดออกในกระเพาะอาหารครับ"

คำวินิจฉัยของหมอเหมือนแรงตบหน้าผมฉาดใหญ่ ผมปล่อยให้เธอรอนานกว่าสองชั่วโมงโดยไม่ถามไถ่เพียงเพราะอยากผลักไสเธอออกไปจากชีวิตเท่านั้น รอไม่นานเธอก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องพักฟื้น มีผมนั่งรออยู่ข้างๆ ส่วนลิตา ผมโทรให้พาลันมารับกลับไปสักพักใหญ่แล้ว ได้แต่บอกเพื่อนไปว่าจะเล่าทุกอย่างให้ฟังวันหลัง ซึ่งคนเข้าใจง่ายอย่างไอ้พาลันก็ไม่ถามให้มากความพยักหน้าแล้วพาน้องตัวเองกลับ

เมื่อดวงตาใสแจ๋วที่เคยเปล่งประกายกลับราบเรียบและเย็นชาขึ้นทันทีที่กวาดตามาเห็นผม ทำเอาใจที่คิดว่าแข็งแรงกระตุกวูบแต่ยังเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้

"ดื่มน้ำก่อน"

"ขนมปังถือเองค่ะ"

"กินโจ๊ก ฉันเพิ่งสั่งมาให้"

"ขอบคุณค่ะ ขนมปังไม่หิว"

"อย่าดื้อ"

"พี่พายกลับเถอะค่ะ ขนมปังอยู่คนเดียวได้"

ผมได้แต่ยืนนิ่งมองแผ่นหลังเล็กสั่นเทาที่เพิ่งหันหลังให้ทันทีที่พูดจบไม่แม้แต่จะสบตากันเหมือนอย่างเคย ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกตัดสินใจวางถ้วยโจ๊กไว้บนโต๊ะข้างเตียงคนไข้พร้อมน้ำดื่มและยาให้เธอหยิบได้ง่าย แล้วพาตัวเองเดินออกมานั่งอยู่หน้าห้องผู้ป่วยคิดทบทวนในสิ่งที่ผมเลือกทำลงไปว่าที่จริงแล้ว เป็นสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ ใช่หรือเปล่า