บทที่13 พี่ขอโทษ

"แวะกินอะไร..."

"ขนมปังอยากกลับห้องค่ะ"

"อืม"

ถึงแม้จะใกล้เวลาอาหารกลางวันและท้องของฉันก็เริ่มรู้สึกหิวเพราะตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาลไม่เคยกินไม่ตรงเวลาแม้แต่นาทีเดียว แต่ฉันอยากกลับไปให้ถึงห้องตัวเองโดยเร็วที่สุด ไม่อยากอยู่ใกล้เขานานไปกว่านี้ เพราะแอบกลัวใจตัวเองนั่นแหละ กลัวว่าจะเผลอใจอ่อนแล้วกลับไปวิ่งตามคนมีเจ้าของแล้วอย่างเขา ไม่เอาแล้วขอถอยดีกว่า...

"จอดทำไมคะ"

"ซื้อข้าว"

"นั่งรอในรถ ห้ามดื้อ"

คนเจ้ากี้เจ้าการหันมาจ้องมองดุเหมือนเจ้าร็อตไวเลอร์ที่ฉันเพิ่งนั่งดูคลิปสัตว์โลกหรรษากับเมจิเมื่อเช้าไม่มีผิดจนฉันต้องเบือนหน้าหนีหันไปมองออกนอกกระจกเม้มปากเข้าหากันกลั้นขำไม่ให้เขารู้ตัว เพราะถ้าเขารู้มีหวังฉันได้เป็นผีเฝ้ารถเขาแน่ รอจนเขาเปิดประตูลงจากรถเดินหายเข้าไปในร้านข้าว ฉันถึงได้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนจะนึกสนุกหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ามาเปิดสมุดรายชื่อแล้วเลือกชื่อ 'พี่พาย' กดพิมพ์เปลี่ยนเป็น 'ร็อตไวเลอร์' ชื่อใหม่ของเขาที่ฉันตั้งให้และคิดว่าเหมาะสมกับเขาที่สุด อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีวันรู้แน่ ฉันมั่นใจ

"อะโวคาโดนมสดปั่น รองท้องไปก่อน"

"..."

ไม่ถึงยี่สิบนาทีประตูรถคันหรูก็ถูกเปิดออกมาพร้อมกับไอแดดจากอากาศด้านนอกอันแสนร้อนระอุและแก้วอะโวคาโดนมสดปั่นที่มือใหญ่ส่งมาให้ฉันรับไว้ก่อนที่จะละลายจนเสียรส ทำตากลมโตลุกวาวเป็นประกายทันทีเมื่อได้เห็นของโปรดแต่เพียงเสี้ยวนาทีเท่านั้น เพราะสายตาเหลือบไปเห็นหน้าผากกว้างของคนขี้ร้อนเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ดูน่าสงสารจนฉันใจแป้ว

"อร่อย?"

"อื้ม"

"อื้ม อร่อยหรือไม่อร่อย"

"..."

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่ปากหนักถามคำตอบคำจะกลายเป็นคนช่างซักซ่างถามเหมือนฉันเมื่อก่อนไม่มีผิด เพราะงั้นตอนนี้ฉันขอเลียนแบบเขาสักหน่อยคงไม่ว่ากันหรอกนะ มือเล็กจับหลอดที่ส่วนปลายเป็นรูปช้อนตักทอปปิ้งเนื้ออะโวคาโดชิ้นพอดีคำกับอัลมอนด์สไลด์เข้าปากเคี้ยวอย่างอารมณ์ดีเพลินจนไม่ว่างคุยกับเขา

"กินคนเดียว"

"ไม่แบ่ง"

"ขี้งก"

เสียงทุ้มคอยพึมพำบ่นเหน็บราวกับว่าฉันจะไม่ได้ยิน ในทางตรงกันข้ามฉันกลับได้ยินตลอดทางรู้สึกเหมือนยานอนหลับที่ทำให้ตากลมโตค่อยๆ เคลิ้มหลับง่ายดายหรือจะเรียกว่าฉันหลับหนีก็ไม่ผิด มารู้ตัวอีกทีในตอนที่แก้มนุ่มๆ สัมผัสได้ถึงไออุ่นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าผิวแก้มบางจะเป็นรอยจากอะไรบางอย่าง ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ว่าสัมผัสนี้คืออะไรจนต้องพยายามปลุกตัวเองให้ลืมตาตื่นขึ้นมาหาคำตอบ

แต่สิ่งที่น่าตกใจจนลืมสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ไปเสียสนิท ก็เพราะว่าเวลานี้ฉันนอนอยู่บนเตียงกว้างสีเข้มที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลยมีผ้าห่มผืนใหญ่ห่มให้พร้อมทำฉันรีบลุกขึ้นนั่งพยายามกวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนสายตาสงสัยจะไปสะดุดกับคนตัวโตที่นั่งเหยียดขายาวในมือมีหน้าจอสี่เหลี่ยมหรูเหมือนกำลังดูอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆ อย่าบอกนะว่า....!

"ทำหน้าอะไร"

"ที่นี่ที่ไหนคะ"

"ห้องพี่"

"แล้วทำไม..."

"ปังไม่ยอมตื่น พี่หิวข้าวเลยขับรถกลับมาห้อง"

ฉันไม่ได้นอนฝันอยู่หรือฟังผิดไปหรอกใช่ไหม ที่เขาบอกว่าปลุกฉันไม่ตื่น ไม่ใช่ว่าจงใจไม่ปลุกฉันมากกว่าหรอกเหรอ แต่เอ๊ะ! แล้วเขาจะทำอย่างนั้นเพื่ออะไรกันละจริงไหม

"พี่ไปอุ่นข้าวให้"

ในขณะที่ฉันกำลังพยายามสลัดความคิดที่มันรบกวนจิตใจมีตาคู่กลมยังจ้องมองเขาอย่างสงสัย มือใหญ่ก็วางจอสี่เหลี่ยมในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วกลับมาบีบแก้มนุ่มของฉันเล่นราวกับว่าฉันเป็นตุ๊กตาอย่างไรอย่างนั้น ยิ่งทำให้ภาพในสมองกลับมาชัดมากขึ้นอีกครั้ง ชัดเจนจนใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะทั้งที่ไม่ควรจะเป็นอย่างนั้น

ตัดใจว่ายากแล้ว ห้ามใจตัวเองมันยากยิ่งกว่า...

ฉันรอให้เขาเดินหายออกไปจากห้องที่แน่ชัดแล้วว่าเป็นห้องของเขา แอบกวาดตาสำรวจไปรอบๆ ห้องสีเข้มตามสไตล์ผู้ชายมาดเท่อีกครั้ง ก็แอบอยากเห็นรูปคู่ของเขากับแฟนนั่นละ แต่กลับไม่มีให้เห็นแม้แต่รูปเดียว แม้แต่รูปถ่ายของเขาก็ไม่มีเลยสักใบ

ไม่ชอบถ่ายรูปข้อนี้ฉันพอจะรู้ แต่จะไม่ถ่ายรูปคู่กับแฟนเลย เป็นฉัน ฉันไม่ยอมหรอกนะ หรือจะเป็นคนอินโทรเวิร์ตเหมือนกันแต่จากที่ได้เจอกันวันนั้น ฉันว่า...ไม่น่าใช่

แกร๊ก!

"ปังออกมากินข้าว"

"ค่ะ"

แต่ก่อนฉันจะออกไปตามที่เขาบอก แอบถือวิสาสะเข้าไปใช้ห้องน้ำส่วนตัวของเขาสักหน่อยอยากล้างหน้าและบ้วนปากให้ตัวเองรู้สึกสดชื่นขึ้นก่อนจะพาตัวเองเดินออกมาจากห้องนอนตรงไปหาเขาที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะอาหารอยู่ก่อน เป็นโต๊ะอาหารที่ติดกับกระจกบานใหญ่มองเห็นวิวสวนสาธารณะแบบหนึ่งร้อยแปดสิบองศาสวยมากๆ เชียวหละ

และสิ่งที่เรียกความสนใจให้ฉันละสายตาจากวิวสวยๆ มาหยุดมองอยู่ตรงหน้าก็คือจานข้าวผัดอเมริกันที่มีทั้งน่องไก่ทอดชิ้นโต ไส้กรอกและไข่ดาวความสุกกำลังพอดีดูน่าอร่อยทำฉันแอบลอบกลืนน้ำลายด้วยความรู้สึกหิวเพราะเลยเวลาอาหารกลางวันมากว่าสองชั่วโมงแล้ว

'พี่ขอโทษครับ :) '

แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ใจดวงน้อยสั่นไหวเท่ากับข้อความและรูปรอยยิ้มที่เขียนด้วยซอสมะเขือเทศตรงที่ว่างบนขอบจานสีขาว แน่นอนฉันจำได้ดีว่าเป็นลายมือของเขา จนเผลอเผยรอยยิ้มออกมาเบาเบาไม่กล้าแม้แต่จะช้อนตามองว่าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจะมีสีหน้าอย่างไร ก็คงจะทำหน้านิ่งหรือไม่ก็ทำคิ้วขมวดตามแบบฉบับบของเขานั่นแหละ

ส่วนฉันทำเป็นหยิบช้อนส้อมมาตักข้าวผัดสีสวยชิมความอร่อยก่อนจะใช้ส้อมจิ้มไส้กรอกแล้วเลื่อนไปจิ้มซอสมะเขือเทศปาดละเลงข้อความจนไม่หลงเหลือตัวอักษรให้เห็นแล้วเอามาเข้าปากเคี้ยวจนแก้มป่องด้วยความรู้สึกที่ว่าไส้กรอกชิ้นนี้นั้นอร่อยเป็นพิเศษ ถ้าสั่งเดลิเวอรี่มาจะอร่อยแบบนี้ไหมนะ

"อยากกินด้วย"

ฉันมัวแต่เพลิดเพลินกับความอร่อยในจานและบรรยากาศสบายตานอกหน้าต่างจนลืมไปเลยว่ามีใครอีกคนนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย และที่สำคัญเขาคือเจ้าของห้องนี้ ทำฉันแก้เขินโดยการหันมาสบตาคู่คมพร้อมกับยิ้มเล็กน้อยอย่างเป็นมิตรไม่ได้ตั้งแง่ขีดเส้นคั่นกลางกับเขาเหมือนตลอดทั้งวันที่เป็นมา ก่อนจะใช้ส้อมจิ้มไส้กรอกแสนอร่อยที่เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายในจานส่งไปให้เขาแทนคำขอบคุณ แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะเอื้อมมือมาจับมือของฉัน โน้มหน้าเข้ามาเล็กน้อยแล้วอ้าปากงับไส้กรอกให้กลายเป็นว่าฉันป้อนเขาไปโดยปริยาย

"ทำไมทำแบบนี้คะ ไม่น่ารักเลยนะ" ถ้าแฟนเขารู้ฉันได้ตกเป็นผู้ต้องหากันพอดี

"ตรงไหน"

"ก็ตรงที่พี่พายมีแฟนอยู่แล้วยังไงละคะ" ยังจะมาทำสายตาเจ้าชู้ใส่คนอื่นอีก แย่! แย่มากๆ

"ถ้าแฟนพี่พายรู้ จะมองขนมปังยังไง"

"ส่องกระจก แล้วถามตัวเองดู"

"ตลกเหรอคะ"

ฉันกอดอกเชิดหน้าขึ้นถามเขาด้วยความโมโหที่เขาชอบเล่นกับความรู้สึกคนอื่นโดยไม่คิดถึงใครอีกคนที่เขาควรแคร์มากที่สุด ก่อนจะมาสะดุดกับคำพูดที่ฟังดูเหมือนทีเล่นทีจริงและแฝงความหมายอะไรบางอย่างชวนให้คิ้วเล็กผูกโบว์ทั้งสงสัยทั้งไม่สบอารมณ์ที่เขามาล้อเล่นกับความรู้สึกของฉันแบบนี้

"พี่พูดจริง"

"ขนมปังจะโกรธจริงๆ แล้วนะ" โกรธแบบไม่ต้องรู้จักกันอีกเลย คอยดู!

"ตั้งแต่วันนั้นพี่ไม่เคยมีใคร"

"พี่ขอโทษครับ นับหนึ่งด้วยกันอีกครั้งนะ"

"..."