บทที่26 ยังรักคนเดิมอยู่ดี

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาฉันก็เดินวนเวียนไปรอบห้องหาเจ้าโทรศัพท์มือถือที่ไม่ได้จับมากว่าสี่ชั่วโมงเห็นจะได้ ภาพสุดท้ายที่พอจะนึกออกน่าจะเป็นตอนที่ฉันกำลังนอนเล่นบนเตียงกดดูคลิปตลกระหว่างรอเขาอาบน้ำแล้วเข้านอนพร้อมกัน ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะกลายเป็นสีขาวล่องลอยอยู่ในอากาศด้วยฝีมือของเขาต้นเหตุที่ทำให้ฉันได้นอนเอาเกือบเช้าจนต้องตื่นสายไม่ทันออกไปวิ่งสูดอากาศที่สวนสาธารณะเลย คิดแล้วแก้มใสไร้เครื่องสำอางก็ร้องผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"พี่พายขา ปังหาโทรศัพท์ไม่เจอ"

"เดี๋ยวพี่โทรเข้า"

(เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์)

"อยู่ไหนนะ"

ฉันเดินเข้าไปกอดเอวสอบแนบพวงแก้มลงแผ่นหลังแกร่งเปลือยเปล่าอย่างออดอ้อนหวังให้เขาช่วยหาโทรศัพท์ให้ฉัน เพราะเขาเป็นคนที่ไม่ว่าอะไรก็หาเจอ ส่วนฉันหน่ะเหรอ...ไม่เจอเลยสักอย่าง ทำให้เขาต้องวางไข่ไก่สองฟองในมือแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนไอส์แลนด์หินอ่อนสีดำเพื่อกดโทรออกแล้วพากันเดินแยกไปตามเสียงเพลงเรียกเข้าที่ดังให้ได้ยิน

 เขาเดินเข้าไปหาในห้องนอนที่ฉันเพิ่งเดินออกมา ส่วนฉันลองเดินวนแถวโซฟาห้องนั่งเล่นที่ตัวเองยังไม่ได้หา

"..."

"เจอแล้วเหรอคะ"

"ร็อตไวเลอร์?"

"เฮ้ย!" ตายแล้วๆ

เป็นฉันเองที่พลาดลืมเรื่องชื่อของเขาในโทรศัพท์ไปเสียสนิทเพราะคิดว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางจับได้แน่ ถึงจะรู้รหัสผ่านเข้าเครื่องส่วนตัวของกันและกันก็ตาม แต่เราสองคนก็ให้พื้นที่ส่วนตัวแก่กันมากพอสมควรเพื่อไม่ให้ใครคนใดคนหนึ่งแอบรู้สึกอึดอัด

แล้วเป็นอย่างไรละ โป๊ะแตกไงยัยขนมปัง!

"พี่พาย ปังขอคืน"

"อย่าเนียน"

"นี่แหละๆ เหมือนเลย"

"อุ๊บ!"

แล้วฉันจะทำอย่างไรได้นอกเสียจากเดินคอตกเข้าไปหาคนหน้าดุเพื่อสารภาพผิดทั้งที่ยังแอบเถียงในใจอยู่คนเดียวว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิดและไม่แน่ว่าในโทรศัพท์ของเขาอาจจะบันทึกชื่อของฉันว่า 'หมูอ้วน' อย่างที่เขาชอบเรียกเวลาฉันบ่นหิวขนมก็ได้ใครจะไปรู้

"ว่าพี่เหมือนหมา ตัวเองก็เหมือนหมู"

"..."

นี่ไง! เห็นไหมละ? สิ่งที่ฉันคิดไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว และเพื่อเป็นการยืนยันว่าตัวเองไม่ได้แอบมันเขี้ยวเขาอยู่ฝ่ายเดียว ปลายเท้าทั้งสองข้างก็เลยพยายามเขย่งให้สูงเท่าเขาแต่ยังห่างไกลเกินกว่าให้สองมือเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์เจ้าปัญหาทั้งของฉันและของเขาที่มือใหญ่ชูขึ้นสุดแขน ด้วยส่วนสูงที่ห่างกันถึงยี่สิบเซนติเมตรทำให้ฉันต้องก้าวขาขึ้นไปยืนบนที่นอนเพื่อให้ตัวเองสูงเท่าคนตัวโต

ซึ่งก็สูงเท่าจริงนั่นแหละ แต่เขาหลบทัน ไม่ให้ฉันแย่งคืนมาได้ง่ายแถมเสียงทุ้มยังหัวเราะชอบใจยกใหญ่ที่ได้แกล้งกันทำฉันยิ่งรู้สึกหมันไส้เขามากพยายามคิดหาทางเอาคืนเขาบ้างแม้จะรู้ดีว่าความเสียเปรียบมีมากกว่าและยากที่จะสู้ได้

"โอ้ย!"

"ตัวแสบ"

ตัดสินใจใช้แรงทั้งหมดที่มีกระโดดขึ้นขี่หลังแกร่งคว้าคอเขากอดไว้แน่นไม่ให้ตัวเองตกลงไปแล้วก้มหน้าฝังเขี้ยวตัวเองลงบนต้นคอของเขาจนขึ้นเป็นรอยแดงสีสวยรูปฟันของฉันเอง ทำเขาร้องเสียงหลงปรายหางตามามองฉันอย่างคาดโทษให้ฉันที่กำลังยิ้มร่าอย่างได้ใจวางพวงแก้มลงบนบ่าแกร่งอย่างออดอ้อนไม่ให้เขาทำโทษกัน แกว่งสองขาอย่างอารมณ์ดีรอจนเขาใจอ่อนพาเดินออกไปทำอาหารมื้อแรกของวันด้วยกันในห้องครัว

"พี่พาย ไปดูเรื่องนี้กันมั้ยคะ"

"ไหน"

"เพิ่งเข้าโรงเมื่อวาน เห็นว่าน่ากลัวมาก เรตติ้งก็ดีมากด้วยค่ะ"

"ไม่กลัว?"

"กลัวค่ะ แต่มีพี่พายไปด้วยนี่นา"

"หึ ไปสิ"

"เดี๋ยวพี่จองตั๋ว"

"รอบดึกๆ เลยนะคะ"

ระหว่างที่นั่งกินข้าวที่ช่วยกันลงมือทำ ฉันก็ลองหากิจกรรมที่อยากทำด้วยกันกับเขาในวันสบายๆ อย่างนี้ก่อนที่เขาจะไม่มีเวลาเพราะสัปดาห์หน้าเขาต้องเริ่มเข้าไปเรียนงานกับคุณพ่อกายที่บริษัท ไหนจะต้องไปช่วยพี่เฟิร์สทำบัญชีที่สนามแข่งอีก

และกิจกรรมที่ว่านั่นก็คือการดูหนังที่ปกติก็นั่งดูด้วยกันที่ห้องอยู่แล้ว เพียงแต่วันนี้อยากเปลี่ยนบรรยากาศชวนเขาไปดูในโรงภาพยนตร์บ้าง เป็นหนังแนวสยองขวัญที่เพิ่งเข้าฉายและเสียงจากคนที่ไปชมมาแล้วต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวว่าน่ากลัวมาก พากันให้สิบคะแนนเต็มจนฉันคนที่กลัวผียิ่งกว่าสิ่งใดอยากจะไปดูสักครั้ง

เคยไหม? ถึงตัวเองจะรู้สึกกลัวมากๆ แต่พอมีเขาอยู่ด้วยกลับทำให้รู้สึกกล้าพอที่จะลองทำสิ่งนั้น

"เอาเสื้อกันหนาวไปด้วย"

"เอามาแล้วค่ะ"

"อืม ไปกัน"

ด้วยความสามารถของเขาทำให้ฉันได้ตั๋วหนังที่หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเพราะเป็นเรื่องดังทำให้ที่นั่งเต็มทุกรอบ โดยเฉพาะรอบดึกที่ฉันคิดว่าน่าจะให้ความรู้สึกตื่นเต้นกว่ารอบกลางวัน แน่นอนว่าทุกคนก็คิดไม่ต่างจากฉัน

"กรี๊ด!"

"กลัว?"

"อื้ม อื้ม"

แต่ฉันก็ไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ว่าผีในเรื่องจะออกมาได้น่าตกใจขนาดนี้ น่ากลัวมากจนฉันต้องซบหน้าลงแผงอกของเขาพร้อมกับหลับตาปี๋ราวกับกลัวว่าหากลืมตาขึ้นเมื่อไหร่ปีในเรื่องก็จะมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าให้ฉันเสียขวัญ

"ผีไปยังคะ"

"ยัง"

"ยังอยู่เหรอ"

"อืม"

"..."

"หลอกกันนี่"

ไอ้กลัวก็ยังกลัวมากแต่พอคิดถึงค่าตั๋วหนังกับค่าป็อปคอร์นแล้ว ได้แต่ปลุกใจตัวเองให้กล้าลืมตาขึ้นมาดูเพราะเสียดายเงินในกระเป๋าที่เจ้าของอ้อมกอดจ่ายไป คอยถามเขาเพื่อที่ตัวเองจะได้ลืมตาขึ้นมาถูกจังหวะจนเริ่มรู้สึกผิดสังเกตสงสัยว่าทำไมผีถึงได้ออกมานาน นานกว่าที่คนเขาพูดกัน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละข้าง ใจก็ยังตุ้มๆ ต่อมๆ จนเห็นว่าคนขี้แกล้งที่โอบฉันไว้แน่นเม้มปากเข้าหากันเหมือนพยายามกลั้นขำที่ได้เห็นท่าทางตลกของฉัน นิสัยไม่ดีที่สุดเลย

"เฮ้ย! ผี"

"กรี๊ด...ด"

ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองคนเดียว หรือว่าที่จริงแล้วหนังเรื่องนี้มีเนื้อเรื่องที่ยาวนานเป็นพิเศษ กว่าเราสองคนจะพากันเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์เวลาก็ล่วงเลยมาอีกวันพร้อมกับท้องที่เริ่มรู้สึกหิวอยากหาอะไรเบาเบากินก่อนกลับไปนอนสักหน่อย

"แวะกินข้าวต้มกันมั้ยคะ"

"หึ อ้วน"

"อ้วนแล้วรักมั้ยเล่า"

"รัก"

"เมื่อก่อนก็รัก วันนี้ก็รัก พรุ่งนี้พี่ก็รัก"

ทั้งที่เป็นคำบอกรักที่ออกมาจากปากเขาในท่าทางสบายๆ เหมือนคุยกันธรรมดาทั่วไป แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า...ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ยังคงเป็นเขา 'พี่พาย'  คนนี้คนที่ทำให้ใจของฉันเต้นแรงเสมอ