บทที่9 งานรับน้อง

"กูไปหาพี่ก่อน"

"เออ"

เพราะวันนี้เป็นวันที่ทุกคณะทั้งมหาวิทยาลัยจัดกิจกรรมต้อนรับน้องปีหนึ่งอย่างเป็นทางการพร้อมกัน มีทั้งซุ้มกิจกรรม การประกวดดาวเดือนและปิดท้ายด้วยดนตรีสดจากศิลปินชื่อดังให้ทุกคนได้ผ่อนคลาย ทีมงานอย่างผมและเพื่อนๆ เลยต้องเข้ามามหาวิทยาลัยกันตั้งแต่เช้าเพื่อดูความเรียบร้อยของสถานที่และตรวจสอบรายละเอียดต่างๆ กันอีกครั้งเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดและให้งานออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด แม้ว่าเมื่อคืนผม ไอ้เฟิร์สและไอ้พาลันจะช่วยกันเดินดูจนดึกดื่นแล้วก็ตาม จนต้องพากันเดินมาซื้อกาแฟเข้มๆ ดื่มคนละแก้วเพื่อปลุกตัวเองให้ตื่นพร้อมลุยงานในวันที่ยาวไกลเช่นนี้

"พี่มินิน"

"มาแล้วเหรอพาย กล่องนี้ขนมที่พายสั่ง"

"เท่าไหร่ พายโอน"

"ไม่ต้องๆ"

"ไม่ได้ คุณน้ามินทำเหนื่อย"

"ถ้างั้นเดี๋ยวพี่ส่งบิลไปในแชทแล้วกัน"

"พายไปก่อน"

ผมพยักหน้าเล็กน้อยให้พี่มินินผู้ที่เปรียบเสมือนพี่สาวแท้ๆ เพราะโตและเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กไม่ต่างจากเฮียตริติณเฮียฟิล์มและเฮียเลนส์ ก่อนจะเดินไปยกกล่องครัวซองค์เนยสดกล่องใหญ่ที่ผมรบกวนให้คุณน้ามินและพี่มินินช่วยจัดชุดเบรคแจกน้องปีหนึ่งให้ที่ท้ายรถไฟฟ้าสีชมพูแล้วเดินกลับไปอาคารเรียนของตัวเองที่อยู่ข้างกัน

"มานั่น"

จนได้ยินเสียงจ้อกแจ้กจอแจของน้องๆ ที่เริ่มทยอยมาลงทะเบียนเช็คชื่อเข้าร่วมกิจกรรม ขายาวจึงรีบก้าวเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อให้ทันเอาขนมในมือไปให้เพื่อนช่วยแจกรุ่นน้อง

"กล่องนี้ของใครวะ"

"ของกู"

ผมรีบแย่งกล่องขนมลายการ์ตูนในมือไอ้เฟิร์สมาถือไว้เพราะตั้งใจให้คุณน้ามินช่วยทำพิเศษเตรียมไว้ให้เป็นของขวัญรับน้องรหัสที่ผมเพิ่งเฉลยไปเมื่อวันก่อน เป็นขนมปังรูปหมูน้อยไส้หมูหยองที่ผมพอจะจำได้ว่าเป็นของโปรดเธอ ให้เป็นของขวัญชิ้นแรกจากผมในฐานะพี่รหัส ต้อนรับน้องรหัสที่ชื่อ ขนมปัง

"เด็กอักษรยังไม่มา?"

"เจาะจงมั้ยว่าใคร?"

"ทุกคน"

"หึ"

ปกติคนที่พูดมากที่สุดในกลุ่มพวกผมสามคนคือไอ้เฟิร์ส แต่วันนี้กลับเป็นไอ้พาลันที่ยืนล้วงกระเป๋าอีกมือถือแก้วกาแฟชวนให้บรรดาสาวๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาส่งสายตาระยิบระยับจนผมอดหมั่นไส้ไม่ได้ ยิ่งไอ้เพื่อนของผมมันทำเป็นแกล้งพูดหว่านแหเหมือนว่าตัวเองรู้ทันผม ผมก็ยิ่งอยากถีบมันสักที แต่ติดตรงที่กลัวเพื่อนจะเสียหน้าต่อหน้าน้องปีหนึ่ง ผมจึงทำได้เพียงปรายตามองอย่างคาดโทษขอฝากไว้ก่อนแล้วดึงสายตามองไปรอบๆ มองนั่นมองนี่ไปเรื่อย จนไปสะดุดเข้ากับคนตัวเล็กที่กำลังเดินยิ้มกว้างจนตาหยีฝ่าวงล้อมของเพื่อนร่วมรุ่นเข้ามากับเพื่อนสนิทของเธอตรงไปลงชื่อและทำกิจกรรมในซุ้มของสองคณะเป็นซุ้มแรก ซุ้มที่เราสองคนช่วยกันทาสีนั่นแหละ

"น้องมึงลงประกวดดาว?"

"ไม่รู้"

เพราะเธอไม่เคยเล่าให้ฟัง และไม่ใช่ธุระที่ผมจะต้องถามหรือสนใจ กว่าเธอจะรู้ว่าพี่รหัสของตัวเองคือใคร เวลาก็กระชั้นชิดเกินกว่าที่เธอจะมาปรึกษาหรือเตรียมตัวได้ทัน แต่ถึงมีเวลามากพอพี่รหัสอย่างผมก็คงแนะนำให้เธออยู่ร่วมกิจกรรมเหมือนเด็กปีหนึ่งคนอื่นๆ ดูเหมาะสมกว่าให้คนขาสั้น หุ่นปุ๊กลุก แก้มป่องๆ ตากลมๆ ผมยาวๆ ผิวขาวๆ อย่างเธอไปเดินอยู่บนเวทีประกวดแข่งกับคนอื่นให้เป็นที่สนใจ

"กูว่าต้องเหมาะ"

"ไม่เหมาะ"

"ไม่เหมาะ หรือมึงหวง"

"ทำไมกูต้องหวง"

"ถามกูสองคน คงตอบแทนไม่ได้"

วันนี้คงไม่ใช่วันของผม ไม่อย่างนั้นคงไม่โดนไอ้เพื่อนเวรสองคนนี้รวมหัวกันไล่ต้อนให้ผมรู้สึกรำคาญใจถึงเพียงนี้ ขนาดยังไม่รู้ความเป็นมาของเรื่องราวระหว่างผมกับเด็กนั่น ยังช่วยกันป่วนขนาดนี้ ถ้ารู้คงไม่พ้นที่จะป้ายสีใส่ความให้ผมกลายเป็นผู้ร้ายทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว ผมคือคนที่โดนทิ้ง...

คิดแล้วก็หงุดหงิดหวะ!

ทุกกิจกรรมดำเนินไปตามเวลาที่เหมาะสมจนถึงช่วงพักกลางวัน รถทรัคฟู้ดทั้งของคาวของหวานและเครื่องดื่มที่ไอ้เฟิร์สไอ้พาลันช่วยกันหามาเลี้ยงน้องๆ ก็มารอพร้อมเสิร์ฟความอิ่มอร่อยให้ทุกคนได้อิ่มท้อง แน่นอนว่าไอ้สองคนนั้นไม่ลืมที่จะเอาบิลจากร้านค้ามาหารให้ผมร่วมจ่ายในสัดส่วนที่เท่ากัน ผมก็เลยส่งบิลค่าขนมเบรคเข้ากลุ่มพร้อมเลขบัญชีให้ทั้งสองคนหารด้วยเพื่อความเท่าเทียมถึงแม้ว่าเราสามคนจะไม่มีใครคิดเล็กคิดน้อยเรื่องนี้ก็ตาม

"พี่พาย ขนมปังเอาหมี่ไก่ฉีกมาเผื่อ"

"อร่อยมากเลยนะคะ"

"อืม ขอบใจ"

กล่องหมี่ไก่ฉีกเจ้าดังที่มือเล็กยื่นมาให้พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างซะจนเห็นฟันสวยเรียงกันครบทุกซี่ให้ผมยื่นมือไปรับมาไว้ ก่อนจะหันไปหยิบกล่องขนมที่วางอยู่บนโต๊ะส่งให้เธอเหมือนแลกของกันธรรมดา ทำคนตัวเล็กยืนทำหน้างงตากลมโตมองกล่องขนมตาปริบๆ รอให้ผมพูดอธิบายว่าข้างในนั้นคืออะไร ซึ่งผมก็ปล่อยผ่านแล้วพาตัวเองเดินอ้อมมานั่งที่โต๊ะ เปิดกล่องหมี่ไก่ฉีกหยิบตะเกียบข้างๆ มาคีบเส้นหมี่เข้าปากไม่สนใจว่าเวลานี้ใครอีกคนที่อยู่ในห้องจะทำสีหน้าอย่างไร

"วันนี้พี่พายกลับกี่โมงคะ"

"ดึก"

"ฟังดนตรีก่อนเหรอ"

"อืม"

"งั้นขนมปังขอติดรถกลับด้วยนะ"

"..."

"ดึกแล้วเรียกรถยาก ไม่อยากกวนพี่บีม"

เสียงเจื้อยแจ้วทำผมชะงักแต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น คงหมายถึงพี่รหัสของเพื่อนสนิทเธอสินะ แล้วทำไมต้องไปรบกวนพี่รหัสของคนอื่นให้ไปส่งด้วย ใครรู้เข้าจะหาว่าผมไม่ดูแลน้องตัวเอง เธอถึงต้องไปพึ่งพาคนอื่นให้วุ่นวาย ต่อให้จะสนิทกันมากหรืออีกฝ่ายจะเต็มใจขนาดไหน ผมก็คิดว่าไม่ค่อยสมควรเท่าไหร่ อีกอย่างคนที่เธอพูดถึงก็เป็นรุ่นพี่ผู้ชาย ง่ายให้ใครต่อใครเข้าใจผิดแล้วเอาไปพูดต่อให้มากความ

"อืม"

"อืมนี่เต็มใจหรือไม่เต็มใจคะ"

"ถามมาก"

"ก็ขนมปังอยากรู้"

"ตามหน้าที่"

"...ก็ยังดี"

เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินน้ำเสียงที่ฟังดูน้อยใจจากเธอหลังจากที่เธอเดินกลับเข้ามาในชีวิต ทำตาคู่คมชำเลืองมองดูสีหน้าของคนตัวเล็กว่าจะเป็นไปอย่างที่คิดหรือเปล่า จนได้เห็นมือของเธอบีบเข้าหากันเหมือนกำลังประหม่า ใบหน้าที่ดูสดใสก่อนหน้าดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดทำใจที่เคยคิดว่าด้านชากระตุกวูบเป็นความรู้สึกที่ห่างหายไปหลายปีจนผมไม่คิดว่าจะกลับมารู้สึกอย่างนี้ได้อีก แต่ที่ดึงความสนใจให้ผมต้องหยุดเพ่งมองอยู่อย่างนั้นก็ตรงเสื้อของเธอมีรอยเปียกน้ำเป็นวงกว้างจนเกือบเห็นอะไรอะไรที่ซ่อนอยู่ข้างใน ทำคิ้วเข้มขมวดเป็นปมแน่น หงุดหงิดกับความไม่ระวังตัวของเธอ เด็กไม่รู้จักโต!

"ใส่ไว้"

"หืม"

"เสื้อเธอเปียก"

"อ๋อ ขอบคุณค่ะ"

จนผมต้องถอดเสื้อช็อปที่ใส่อยู่ส่งให้เธอใส่คลุมเอาไว้จะได้ไม่ดึงดูดสายตาใครต่อใครให้หันมามองสนใจอะไรที่ไม่ควรสนใจ เพียงเท่านั้นก็ทำให้เธอเผยรอยยิ้มออกมาเหมือนว่าได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่อย่างไรอย่างนั้น

"ขนมปังไปก่อนนะคะ เมจิรออยู่"

"เดี๋ยวขนมปังโทรหานะ"

"อืม"

เสียงดนตรีเพลงสุดท้ายจบลงพร้อมกับเสียงพลุที่จุดเฉลิมฉลองปิดงานต้อนรับน้องใหม่สร้างความตื่นตาตื่นใจให้ทุกคนในงานจนพากันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องบันทึกภาพความทรงจำ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทยอยเดินออกจากงานแยกย้ายกันกลับ ทิ้งไว้เพียงความสนุกและความวุ่นวายเล็กๆ ของทีมงานที่รีบช่วยกันเก็บสถานที่เพื่อไม่ให้เสร็จดึกจนเกินไป ไม่ต่างจากผม ไอ้เฟิร์สและไอ้พาลันที่วิ่งวุ่นช่วยกันยกอุปกรณ์ต่างๆ ไปเก็บในห้องอุปกรณ์ แน่นอนว่าผมไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกใครบางคนให้หาที่มีแสงไฟสว่างนั่งรอก่อน ซึ่งเธอก็ตอบกลับอย่างว่าง่ายพร้อมกับบอกพิกัดให้ผมเดินไปหาได้สะดวก

"เหนื่อยหวะ ไปหาอะไรดื่มเย็นๆ กันปะ"

 "วันอื่น"

ผมทิ้งไอ้สองคนนั้นยืนทำหน้างงกันอยู่อย่างนั้น แล้วพาตัวเองเดินลัดเลาะมารับตัวยุ่งที่นั่งรออยู่หน้าอาคารศูนย์กีฬาจนได้เห็นว่าเธอนั้นไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว แต่ยังมีเมจิ ไอ้บีมและรุ่นพี่คณะเธอนั่งอยู่ข้างๆ พูดคุยกันด้วยท่าทางที่สนิทสนมพอสมควร ทำผมรู้สึกเกรงใจทุกคนที่ต้องอยู่เป็นเพื่อนน้องรหัสของผมคนนี้ รีบก้าวขาไปแทรกกลางระหว่างเธอกับรุ่นพี่ของเธอ รับเธอเดินไปที่รถด้วยกัน

"แวะกินเกี๊ยวน้ำก่อนได้มั้ยคะ ขนมปังหิว"

"วุ่นวาย"

"งั้นพี่พายส่งขนมปังที่ร้านก็ได้"

"..."

รถคันหรูตีไฟเลี้ยวเข้าจอดข้างทางหน้าร้านบะหมี่เกี๊ยวที่เธออยากกิน ไม่ใช่เพราะตามใจหรือกลัวว่าเธอจะงอนอะไร แต่เพราะเป็นทางผ่านไม่ได้ลำบากต้องวนรถไปมาหลายรอบ และผมเองก็อยากกินอะไรที่มันเบาท้องหน่อยเหมือนกัน