บทที่8 พี่รหัส

kanom.pang🍞 : ขนมปังถึงห้องแล้วนะ

ข้อความที่ฉันส่งไปรายงานใครบางคนเพราะใช้ทฤษฎีน้ำหยดลงหินเข้าสู้ถูกเปิดอ่านทันทีราวกับว่าเปิดห้องแชทของฉันค้างไว้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้พิมพ์ข้อความคุยกันแม้แต่ข้อความเดียว แถมยังเพิ่งแยกกันเมื่อครู่เลยทำให้ได้รู้ว่าเขาจะไปนั่งร้านชิลเพื่อดื่มต่อกับกลุ่มเพื่อนสนิทของเขา โดยไม่มีคนอื่นไปเพิ่มให้ฉันต้องรู้สึกวุ่นวายใจ

แต่เอ๊ะ! หรือว่าจะมีใครตามไปทีหลังหรือเปล่านะ? ไม่ได้การแล้ว ยังไงคืนนี้ฉันต้องดึงความสนใจของเขาให้อยู่ที่ฉันให้ได้

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าช่วงเวลาก่อนหน้านี้จะมีใครเข้ามาทำให้เขาหวั่นไหวมากน้อยแค่ไหน แต่ตอนนี้...ฉันกลับมาทวงหัวใจดวงนี้แล้ว เพราะงั้นคนที่จะทำให้เขาหวั่นไหวได้อีกครั้งต้องมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น!

แต่ก่อนจะทำตามแผนที่วางเอาไว้ในใจ ฉันว่าฉันควรพาตัวเองไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อยดีกว่าให้ความสดชื่นปลุกความสดใสขึ้นมาสักนิด เพราะราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ฉันคิดว่าเป็นอย่างนั้นนะ

kanom.pang🍞 : พี่พาย

pie.pi : ?

"เย็นชาจริงๆ เลยนะ"

ฉันพึมพำกับหน้าจอโทรศัพท์พลางทิ้งตัวลงนอนกลิ้งบนเตียง เครื่องหมายคำถามที่เขาพิมพ์ตอบกลับมาทำให้รู้ได้ทันทีเลยว่าเวลานี้หน้าของเขาคงจะนิ่งมากและทำเพียงปรายตามองข้อความของฉันเพียงครู่เดียวเท่านั้นเหมือนอย่างที่เขาชอบทำให้เห็นอยู่บ่อยครั้งจนฉันเริ่มรู้สึกชินขึ้นมากแล้ว

kanom.pang🍞 : ขนมปังปวดหัวมากเลย

kanom.pang🍞 : พี่พายช่วยแวะซื้อยามาให้ขนมปังได้มั้ยคะ

pie.pi : ไม่ว่าง

"ไม่ว่าง หรือหลีสาวอยู่กันแน่"

แล้วแผนขั้นต่อไปของฉันก็เริ่มขึ้นรีบเดินไปหยิบไดร์เป่าผมตรงโต๊ะกระจกมาเปิดลมร้อนเป่าไปตามใบหน้าลำคอและสองแขนให้อุณหภูมิของผิวหนังค่อยๆ สูงขึ้น จะเล่นบทคนป่วยนี่นะ ก็ต้องทำทุกอย่างให้แนบเนียนสิ

'อยู่ๆ ก็ป่วย:('

ระหว่างที่รอให้ทุกอย่างดำเนินไปตามแผน นิ้วเล็กเลื่อนกดเข้าหน้าโปรไฟล์โซเชียลพิมพ์ข้อความสั้นๆ พอให้ได้ใจความโพสต์ลงสตอรี่ของตัวเองแทนการพิมพ์บอกเขา ไม่ใช่ว่าไม่อยากขัดเวลาแห่งความสุขของเขา แต่เป็นเพราะหวังว่าเขาจะต้องเห็นข้อความนี้แน่

และก็เป็นอย่างที่ฉันคิด เพียงเวลาไม่กี่นาทีที่ฉันนั่งกดดูรายชื่อคนที่เข้ามาแอบดูสตอรี่ของฉันมีเขาเป็นหนึ่งในนั้น ทำใจดวงน้อยเต้นแรงเผลอยิ้มออกมาอย่างดีใจรู้สึกเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง

มีเวลาเล่นมือถือ ก็แสดงว่าที่ตรงนั้นไม่ค่อยมีอะไรให้น่าสนใจ แล้วจะเอายังไงต่อละทีนี้ ควรไปต่อ หรือว่า ล้มเลิกแผนลงดี...

แต่ไหนๆ ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันขอไปต่ออีกสักหน่อยแล้วกัน พอตัดสินใจได้อย่างนั้นไดร์ลมร้อนก็ทำงานอีกครั้งยืนถือไดร์ทั้งที่ใจยังคงครุ่นคิดแอบหวังเพิ่มเล็กๆ เพราะหากเป็นพี่พายคนเดิม ความเป็นห่วงที่เขามีต้องมากกว่าที่คิดไว้แน่ เว้นเสียแต่...ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

pie.pi : ลงมาเอายา

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เสียงแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้าก็ดังให้ได้ยินมาพร้อมกับข้อความจากเขา คนในแผนของฉัน ทำให้ได้รู้ว่าที่จริงแล้วก็ไม่ใช่ทุกอย่างที่เปลี่ยนไป อย่างน้อย...เขาก็ยังคงเป็นห่วงฉันอยู่

แต่จะส่งข้อความตอบกลับไปในทันที มีหวังโดนจับได้แน่ ฉันก็เลยทิ้งช่วงเวลาให้ห่างไปสักหน่อยโดยที่มือก็ยังคงถือไดร์เป่าตรงหน้าเพิ่มอุณหภูมิที่เพิ่งลดลงก่อนหน้าให้เพิ่มขึ้นมาเพื่อความสมจริงจนผิวแก้มและลำคอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อจากลมร้อนดูเหมือนคนโดนพิษไข้กำลังรุมเร้าได้ที่ จงใจปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปเกือบสิบนาทีก่อนจะค่อยๆ พิมพ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนแรงที่สุดผ่านตัวอักษร

kanom.pang🍞 : พี่พาย ขนมปังลุกไม่ไหว

pie.pi : เลขห้อง

kanom.pang🍞 : 929 ค่ะ

ฉันรีบกระโดดขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนมิดคอ พยายามปรับจังหวะการหายใจให้ดูติดขัดเล็กน้อย แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวยิ่งกว่าตอนไหนๆ ทั้งตื่นเต้นทั้งกังวลว่าเขาจะจับได้หรือเปล่า อีกใจก็แอบกลัว กลัวว่าตัวเองจะดูเข้าหาเขามากเกินไปและเขาจะรำคาญ

ก็อก ก็อก ก็อก

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่ฟังดูเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าห้องตามด้วยเสียงเคาะประตูให้ฉันลุกขึ้นไปเปิดให้ แต่ในเมื่อฉันเพิ่งบอกเขาว่าตัวเองลุกไม่ไหวหากจะพาตัวเองลุกขึ้นไปตอนนี้ ดีไม่ดีมันจะกลายเป็นพิรุธให้เขาสังเกตได้มากกว่า ขนมปังเอ้ย...ไม่น่าคิดแผนนี้เลยจริงๆ

แกร๊ก!

ยังไม่ทันได้คิดตัดสินใจว่าควรทำอย่างไร รหัสประตูดิจิตอลดังให้รู้ว่ามีใครคนนึงกำลังกดลดล็อคเพื่อเปิดเข้ามาเหมือนเป็นเจ้าของห้องหรือมาทุกวันจนคุ้นเคยอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่จริงแล้วเขายังไม่เคยมาเลยสักครั้ง อาจจะเดาได้เหมือนตอนที่ปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ของฉันละมั้ง เพราะฉันตั้งไว้เป็นรหัสเดียวกัน

"ขนมปัง"

"คะ"

เสียงเล็กพยายามพูดออกมาเสียงเบาจนเขาต้องโน้มตัวลงมาใกล้ให้ฉันต้องกลั้นหายใจตัวเองระงับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นโครมครามไม่ให้เขาได้ยิน ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองใบหน้าคมที่อยู่ห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งไม้บรรทัด มีมือใหญ่ยื่นมาสัมผัสอุณหภูมิบนหน้าผากที่โผล่พ้นออกจากผ้าห่มตามแผนที่ฉันวางเอาไว้

"ลุกมากินยา" ตายแล้ว!

ถึงจะคิดว่าตัวเองวางแผนไว้ดีอย่างไร แต่ฉันไม่ได้คิดถึงขนาดที่ว่าตัวเองจะต้องกินยาจริงๆ ด้วยนี่นา ยาเม็ดใหญ่ในมือเขากับขวดน้ำที่วางอยู่ข้างๆ ทำลมหายใจของฉันถึงกับติดขัด คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก จะบอกว่ากินไปแล้วก็ไม่ได้ จะปฏิเสธว่าไม่อยากกินมันก็ดูแปลกเกินไป

นี่สินะ...บทลงโทษของเด็กเลี้ยงแกะอย่างฉัน

"ขนมปังไม่ชอบกินยา"

"อย่าดื้อ"

เสียงดุเข้มที่คุ้นเคยทำเอาฉันลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขายังคงเป็นเขาคนเดิมที่ไม่ชอบคนงอแง และสายตาคมกริบคู่นั้นก็กำลังจ้องมองมาเหมือนกำลังสแกนเข้าไปถึงขั้วหัวใจว่าฉันป่วยการเมืองหรือว่าป่วยจริงกันแน่

ก่อนจะค่อยๆ ประคองฉันให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สัมผัสจากไออุ่นของมือใหญ่ทำเอาอุณหภูมิที่ฉันเพิ่งใช้ไดร์เป่าไว้ดูจะพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับจนคราวนี้ผิวของฉันเปลี่ยนจากสีแดงระเรื่อเป็นสีเหมือนลูกมะเขือเทศของจริงแบบไม่ต้องพึ่งลมร้อนแต่อย่างใด มือเล็กจำใจรับยาเม็ดโตเข้าปากตามด้วยน้ำอึกใหญ่ ความขมที่แผ่ซ่านในลำคอคือหลักฐานชั้นดีว่าแผนนี้มีราคาที่ต้องจ่าย จ่ายแพงซะด้วยนะ แต่ก็คุ้ม!

"ขมปี๋เลย"

ฉันทำหน้าเหยเกพลางส่งขวดน้ำคืนให้คนตัวสูงที่ยังคงยืนจ้องจับผิดไม่วางตา เขารับขวดน้ำไปวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะขยับเข้ามาใกล้อีกครั้งจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อ่อนๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นที่ไม่ได้ชวนเหม็นจนเวียนหัว แต่มันกลับทำให้หัวใจของฉันทำงานหนักยิ่งกว่าเดิมจนค่อยๆ เลื่อนตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าไว้ให้เหลือเพียงตาคู่กลมที่ยังคงมองเขาอยู่

"ขอบคุณนะคะที่..."

"ในฐานะพี่รหัส"

ฉันกลืนทุกคำพูดลงไปทันทีที่เขาเฉลยสถานะตัวเองให้ฉันรู้ ว่าเขาคือพี่รหัสที่ฉันตามหามาหลายวันจนกลายเป็นคนสุดท้ายของคณะที่ยังไม่มีพี่เป็นของตัวเองสักที คงจะกลัวฉันคิดไปไกลนั่นแหละ

"พี่พายเป็นพี่รหัสขนมปังเหรอคะ"

"..."

แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้ฉันเผลอลืมตัวลุกพรวดขึ้นมานั่งจ้องหน้าเขาถามเสียงใสออกไป จนเห็นคิ้วเข้มของคนตรงหน้าขมวดเข้าหากันมองกลับมาด้วยความสงสัย สติที่มีอันน้อยนิดจึงกลับมาอยู่ที่เดิมรอยยิ้มที่เคยมีก่อนหน้าค่อยๆ เจื่อนลงเปลี่ยนเป็นยิ้มเพียงบางเบาเท่านั้น

จะมีใครโชคดีเท่าฉันหรือเปล่านะ ได้แฟนเก่าคนเดิมมาเป็นพี่รหัสของตัวเองเหมือนทุกอย่างเป็นใจให้ฉันกับเขากลับมาใกล้กัน ถึงจะรู้ช้าไปหน่อย แต่ระหว่างทางที่ได้ใกล้กันก็พอจะทำให้ฉันตัดสินใจได้ว่า ฉันควรไปต่อ...