บทส่งท้าย 4

บรรยากาศในห้องโถงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเรื่องการตั้งชื่อเด็กน้อย แม่บุษช้อนสายตาขึ้นสบตากับคุณหลวงเดชผู้เป็นพี่เขย แววตาของหญิงสาวที่ตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอดฉายแววความกระหายใคร่ที่อัดอั้นมานานแรมเดือน

แม่บุษขยับตัวเข้าหาคุณหลวงเดชเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากขอร้องด้วยน้ำเสียงกระเส่าและเว้าวอน

"พี่ท่าน... ตั้งแต่ท้องโตใกล้คลอด ตัวน้องรู้สึกวุ่นวายใจและมิได้คลายกำหนัดมานานแรมเดือน... ยิ่งเห็นหน้าท่าน ยิ่งเกิดความใคร่รัญจวนใจนัก น้องใคร่อยากใช้ปากปรนเปรอและดูดซับน้ำกามจากคุณพี่สักครั้งให้หายอยาก... เถิดนะเจ้าคะ"

แม่บัวผู้เป็นภริยาเอกหาได้มีความริษยาหรือขัดเคืองไม่ ตรงกันข้าม เธอกลับแย้มยิ้มด้วยความเอ็นดูและตามใจน้องสาวทุกอย่าง เธอจึงพยักหน้ารับอย่างใจกว้าง

"เอาสิแม่บุษ... อยากทำอันใดก็ตามใจเถิด ช่วงนี้เธอเหน็ดเหนื่อยกับการตั้งครรภ์มามากแล้ว พี่อนุญาต"

แม่บัวขยับเข้ามาช่วยประคองร่างอวบอิ่มอุ้ยอ้ายของน้องสาวให้นอนเอนกายพิงหมอนใบใหญ่อย่างสบายตัว ก่อนที่แม่บัวจะหันไปพยักหน้าและส่งสัญญาณให้สามี

คุณหลวงเดชขยับกายเข้าใกล้ปลดสายรัดและรูดผ้านุ่งลง เผยให้เห็นท่อนดุ้นใหญ่โตที่ตื่นตัวและตั้งชันขึ้น เขาโน้มตัวลงยื่นหัวหยักบานร้อนระอุเข้าจดจ่อใกล้ริมฝีปากอิ่มของแม่บุษ เพื่อให้น้องเมียได้เริ่มต้นปรนเปรอความใคร่ตามที่ปรารถนาอย่างเต็มที่

“อา... น้องใคร่คิดถึงมันเหลือเกิน”

แม่บุษมองแก่นกายใหญ่โตที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า แววตาที่เคยฉายแววตัดพ้อในอดีตบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความกระหายและหยาดเยิ้ม เธอเผยริมฝีปากออกช้าๆ ลิ้นเรียวเล็กตวัดเลียไปตามส่วนหัวที่ชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อล้นออกมาก่อนความตื่นตัว

"อื้อ... จ๊วบ..." แม่บุษครางอู้อี้อยู่ในลำคอ ก่อนจะอ้าปากกว้างครอบครองส่วนปลายยอดนั้นเข้าไปลึกล้ำ เธอขยับศีรษะเข้าออกอย่างเชี่ยวชาญและเป็นจังหวะ ดูดดึงท่อนเอ็นให้พองขยายใหญ่ขึ้นในอุ้งปาก เสียงน้ำลายเฉอะแฉะและเสียงดูดดึงดังแข่งกับเสียงหอบหายใจกระเส่าของคุณหลวงเดชที่แอ่นสะโพกรับสัมผัสอันวาบหวิว

จ๊วบ!! จ๊วบ!! จ๊วบ!!

“อา... อูวว...”

แม่บัวนั่งมองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ มือข้างหนึ่งยื่นไปลูบเส้นผมของน้องสาวอย่างทะนุถนอม คอยช่วยประคองและขยับทิศทางให้สามีปรนเปรอความสุขให้อย่างใกล้ชิด

"ดีมากแม่บุษ... ดูดให้ลึก ให้คุณพี่เขารู้สึกถึงความฉ่ำเย็นจากปาก..." แม่บัวเอ่ยกำกับด้วยน้ำเสียงกระซิบกระเส่า เร่าร้อน

“อา... อ่าส์... แม่บุษดูด ค เก่งเป็นเลิศจริงๆ”

“ก็ได้คุณพี่สอนให้กับมือมิใช่หรือเจ้าคะ”

คุณหลวงเดชถูกกระตุ้นด้วยความแน่นหนาและสัมผัสเปียกชื้นภายในปากของน้องเมีย ก็ยิ่งส่งเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความสุขสม ขาของเขาเกร็งแน่นขึ้น มือข้างหนึ่งจับศีรษะของแม่บุษไว้ไม่ให้หนีไปไหน เร่งจังหวะการดันกายเข้าสู่ริมฝีปากของเธอถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งความอัดอั้นพุ่งถึงขีดสุด แรงกระตุกเกร็งสะท้อนผ่านลำเอ็นร้อนระอุ น้ำกามพลันเคลื่อน 

ฉับ! 

เสียงขบกัด ตัดผ่านเนื้อเยื่อและเส้นเลือดจนขาดสะบั้นลงในคำเดียว ท่ามกลางความตื่นตะลึงและเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเจียนตายของคุณหลวงเดชที่ดังลั่นเรือน

“อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!”