บทส่งท้าย 2

ในที่สุด ความพยายามและหยาดเหงื่อแห่งการรอคอยก็สัมฤทธิ์ผล เมื่ออาการแพ้ท้องคลื่นไส้และรอบเดือนที่ขาดหายไปเป็นเครื่องยืนยันชัดเจนว่า แม่บุษตั้งครรภ์สำเร็จตามความตั้งใจ

ข่าวการตั้งครรภ์นี้สร้างความปีติยินดีให้แก่แม่บัวยิ่งนัก เธอรีบก้าวเข้ามาจัดการทุกสิ่งทุกอย่าง ดูแลประคบประหงมแม่บุษประดุจดั่งว่าตนเองเป็นมารดาผู้ตั้งครรภ์เสียเอง ทั้งจัดหาอาหารบำรุงชั้นดี และคอยตระเตรียมทุกอย่างให้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

“กินเสียหน่อยเถิดแม่บุษ ลูกในท้องของพี่จะได้แข็งแรง... พี่ตั้งใจเลือกของบำรุงเหล่านี้มาให้โดยเฉพาะเชียวหนา” แม่บัวเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ขณะตักยาบำรุงยื่นให้ด้วยมือตนเอง

แม่บุษรับถ้วยยามาถือไว้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาพี่สาวก่อนจะเอ่ยถามเรียบๆ “ขอบคุณคุณพี่ที่กรุณา... ว่าแต่เรื่องที่น้องจะขอหยุดเรียนในพระนครเล่า เรียบร้อยดีแล้วหรือยังเจ้าคะ?”

“เรียบร้อยดีทุกประการ พี่จัดการอ้างกับทางเรือนเรียนและผู้คนรอบข้างให้หมดแล้ว ว่าเจ้าจำเป็นต้องเดินทางกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดที่ต่างจังหวัดสักพักใหญ่เพื่อพักผ่อน... น้องไม่ต้องกังวลผู้ใดจะสงสัยหรอก”

เมื่อครรภ์ในยามนี้ยังอ่อนและอยู่ในช่วงเวลาที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ กิจกรรมบนเตียงอันเร่าร้อนระหว่างคุณหลวงเดชและแม่บุษจึงจำต้องถูกระงับและงดเว้นไปโดยปริยาย จนกว่าครรภ์จะเจริญเติบโตและมีความมั่นคงปลอดภัย

ทุกๆ คืน เมื่อความเงียบสงบเข้าปกคลุมเรือน แม่บุษที่ต้องนอนพักผ่อนอยู่ในห้องนอนข้างๆ กลับต้องตกอยู่ในวังวนของความทรมานทางจิตใจอีกครั้ง เมื่อทุกอย่างวนกลับมาสู่จุดเริ่มต้น

เสียงพลอดรักอันดุเดือดและเร่าร้อนระหว่างคุณหลวงเดชผู้เป็นพี่เขย และแม่บัวผู้เป็นพี่สาว ที่กลับมาโหมกระหน่ำสานสัมพันธ์กันตามปกติ เล็ดลอดผ่านผนังไม้เข้ามาสะท้อนก้องในโสตประสาทของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

"อ๊ะ... คุณพี่... ตอก ค แรงอีกนิดเจ้าค่ะ..." เสียงครางกระเส่าของแม่บัวดังคลอเคลียกับเสียงทุ้มต่ำของคุณหลวงเดช

“โอ้วว ปี้กับแม่บัวยอดเยี่ยมที่สุด”

แม่บุษนอนกำผ้าห่มแน่น ดวงตากลมโตเบิกโพลงจ้องมองเพดานเรือนด้วยความขื่นขม เสียงลมหายใจและเสียงกระซิบรักของคนทั้งคู่ หมุนวนซ้ำไปซ้ำมา แม้เธอจะเป็นผู้อุ้มท้องเด็กคนนี้ไว้ในครรภ์ แต่ความรักของคุณหลวงเดช ก็ยังคงเป็นของพี่สาวเธอแต่เพียงผู้เดียว...

นับตั้งแต่แม่บุษตั้งครรภ์จนล่วงเข้าสู่เดือนท้ายๆ แม่บัวก็เก็บเนื้อเก็บตัวเงียบเชียบอยู่แต่ภายในเรือนเช่นกัน ไม่ออกไปปรากฏตัวตามงานสังคมหรือพิธีรีตองใดๆ ในพระนคร โดยใช้ข้ออ้างเรื่องปัญหาสุขภาพและขนาดครรภ์ที่นับวันยิ่งขยายใหญ่โตขึ้นจนไม่สะดวกจะเดินทางไปไหนมาไหน เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนจับผิดหรือสงสัยในความผิดปกติ

ยามบ่ายคล้อย แสงแดดอ่อนๆ ทอประกายระยิบระยับบนผืนน้ำเจ้าพระยา ลมเย็นพัดโชยเข้ามาปะทะระเบียงเรือนใหญ่ สองพี่น้องนั่งเคียงคู่กันอยู่บนเสื่อลำแพนปูทับด้วยพรมเนื้อดี แม่บุษตั้งครรภ์แก่นั่งเอนกายพิงหมอนสามเหลี่ยมใบโต ขณะร้อยมาลัยดอกมะลิและจัดทำเครื่องดอกไม้แขวนประดับหน้าต่างไปพร้อมกับพี่สาว

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้สดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แม่บัวส่งเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว เล่าเรื่องราวความหลังในวัยเด็กด้วยรอยยิ้มสดใส เพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ

“แม่บุษ... เธอจำตอนที่เรายังเด็กๆ อยู่ที่เรือนเก่าได้ไหมหนา ตอนนั้นเจ้าคุณพ่อเพิ่งกลับจากพระนคร แล้วหอบหิ้วตุ๊กตาไขลานฝรั่งตัวใหญ่มาฝากพวกเราด้วยนะ พี่จำได้ว่าพี่ตื่นเต้นเสียจนนอนไม่หลับอยู่หลายคืนทีเดียว”

แม่บุษก้มหน้าลงร้อยดอกมะลิในมือช้าๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างอ่อนจาง แววตาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อย

“จำได้สิเจ้าคะ... ของเล่นงามๆ หรือสิ่งของวิเศษใดๆ ล้วนเป็นของคุณพี่แต่เพียงผู้เดียวทั้งสิ้น... ส่วนตัวน้องก็ต้องรอของเล่นเก่าที่คุณพี่เล่นจนเบื่อและโยนให้เท่านั้นเอง หากน้องไปแตะตุ๊กตาฝรั่งนั่นเข้า คุณพี่จะโกรธมาก”

แม่บัวชะงักมือที่กำลังร้อยมาลัย เธอหันขวับมามองน้องสาวด้วยความตกใจระคนแปลกใจ ก่อนจะอุทานออกมาเสียงสูง

“แหม... น้องพูดเช่นนี้ไม่จริงเสียหน่อยหนาแม่บุษ! พี่ออกจะเอ็นดูเธอ มีอันใดพี่ก็แบ่งให้เธอเล่นด้วยตลอดมิใช่หรือ?”

แม่บัวเอ่ยปฏิเสธด้วยความบริสุทธิ์ใจ โดยที่ไม่ได้ตระหนักว่า นิสัยเอาแต่ใจตนเองฝังรากลึกอยู่ในตัวเธอมาตั้งแต่ครั้งยังเยาว์วัย

เมื่อเห็นสีหน้าฉงนของพี่สาว แม่บุษก็ไม่ได้เอ่ยเถียงอันใดต่อ เด็กสาวเพียงแต่ทอดถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปมองระลอกคลื่นบนผืนน้ำ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“แต่จะว่าไป... ก็น่าคิดถึงเจ้าคุณพ่อนักนะเจ้าคะ...”

“นั่นสิ ท่านตามใจพวกเราเสียยิ่งกว่าอะไร ไม่ว่าพี่อยากได้สิ่งใด เจ้าคุณพ่อเป็นต้องดั้นด้นหามาให้เสมอ... ไม่เคยขัดใจพี่เลยสักคราเดียว จริงสิ เจ้าคุณพ่อส่งเปลเด็กมาให้ด้วยนะ ท่านส่งจดหมายมาบอกว่าจะสั่งของเล่นฝรั่งมาเพิ่มอีกให้มากๆ และก็จะต้องใช้ผ้าสาลูจากอินเดียมาทำผ้าอ้อม ถึงจะแพงก็ช่าง ลูกของพี่จะต้องไม่น้อยหน้าผู้ใดในพระนคร”

คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มของแม่บัวกว้างขึ้นด้วยความภูมิใจ

จนกระทั่งวันหนึ่ง หมอมิชชันนารีชาวตะวันตกได้แวะเวียนมาตรวจอาการและตรวจสุขภาพครรภ์ให้แก่แม่บุษตามกำหนด นายแพทย์ฝรั่งเอ่ยแจ้งข่าวดีด้วยรอยยิ้มว่า สุขภาพของมารดาและเด็กในครรภ์แข็งแรงสมบูรณ์ดี และกำหนดคลอดกำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้าแล้ว