บทที่ 11 คำลวง 2

“ใช่! ฉันทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อการนี้!”

แม่บุษส่ายหน้าช้าๆ หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงกระทบพื้น “ใจร้ายนัก... น้องเป็นน้องแท้ๆ ของคุณพี่ ไฉนเลยถึงทำลายอนาคตและศักดิ์ศรีของน้องได้ลงคอ!”

แม่บัวแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา “เธอไม่เข้าใจอะไรเลยแม่บุษ! ฉันเป็นพี่สาวคนโต เป็นลูกสาวของเจ้าคุณพ่อที่ใครๆ ต่างก็คาดหวัง... ฉันแต่งงานมาเป็นปีแต่ไร้ลูก พวกญาติๆ และคนนินทากำลังหัวเราะเยาะฉันลับหลัง! ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาดูถูกฉันเด็ดขาด! และเธอ... เป็นน้องสาว เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน เธอก็ต้องช่วยฉัน!”

“ไม่... น้องไม่ช่วย! น้องไม่มีวันยอมทำร้ายตัวเองอีกแล้ว!” แม่บุษแผดเสียงปฏิเสธลั่น น้ำเสียงสั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยว

“ถ้าเธอไม่ยอม... ก็ลองก้าวเท้าออกจากห้องนี้ดูสิแม่บุษ! ฉันจะประกาศให้คนทั้งพระนครได้รู้ว่าเธอแอบลอบเล่นชู้กับพี่เขยตนเองอย่างหน้าไม่อาย คราวนี้ล่ะ... เธอก็จะไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีกต่อไป จำคำฉันไว้!”

คำขู่ทำให้แม่บุษชาวาบไปทั้งร่าง เธอรู้ดีว่าในสังคมศักดินานี้ ผู้หญิงอย่างเธอหากไร้ซึ่งเกียรติและถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงชั่ว ชีวิตก็จะยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น...

เมื่อเห็นว่าใช้ไม้แข็งอย่างเดียวคงไม่สำเร็จ แม่บัวรู้นิสัยน้องสาวดีว่าเป็นคนใจอ่อน แม่บัวหันขวับกลับมามอง ก่อนจะทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นไม้ กอบกุมชายผ้าของน้องสาวไว้พร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างน่าเวทนา น้ำตาแห่งความอัดอั้นและยอมจำนนไหลพรั่งพรูอาบสองแก้ม

“แม่บุษ... น้องพี่...” แม่บัวสะอื้นฮัก เอ่ยขอร้องน้องสาวด้วยน้ำเสียงขาดห้วงและเปี่ยมด้วยความร้าวราน “ในเมื่อเธอล่วงรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว... พี่ขอร้อง เห็นแก่ความรักของพี่เถิดหนา ช่วยพี่ด้วย... ช่วยอุ้มท้องให้เราเถิดนะ แม่บุษ... พี่ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้วจริงๆ...”

“แม่บุษ... น้องพี่...”

แม่บัวสะอื้นฮักจนตัวโยน หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างหมดฟอร์ม ภริยาเอกผู้เคยเย่อหยิ่งและถือตัว บัดนี้กลับทรุดกายลงตรงหน้าingน้องสาว เธอเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงขาดห้วงและเปี่ยมด้วยความร้าวราน

“ในเมื่อเธอล่วงรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว... พี่ขอร้อง เห็นแก่ความรักความผูกพันของเราเถิดหนา ช่วยพี่ด้วย... ช่วยอุ้มท้องทายาทให้เราเถิดนะแม่บุษ... พี่จนตรอกแล้วจริงๆ พี่ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้ว...”

คำอ้อนวอนและหยาดน้ำตาของพี่สาว ทำให้ใจของแม่บุษอ่อนยวบลงไปหลายส่วน ความผูกพันในฐานะพี่น้องสายเลือดเดียวกันทำให้หัวใจของเธอไหววูบ ทว่าเมื่อตั้งสติได้และคิดถึงอนาคตของตนเอง แม่บุษก็ตระหนักได้ถึงความจริงอันโหดร้าย หากเธอยอมตั้งท้องแทนพี่สาวจริง สตรีที่ยังไม่ออกเรือนแต่กลับมีครรภ์โย้ออกมา ย่อมไม่อาจก้าวเท้าไปร่ำเรียนหนังสือในพระนครได้อีกต่อไป ชีวิตอันสดใสที่เธอวาดฝันไว้คงต้องพังทลายลงในพริบตา

แม่บุษจึงกัดฟันแข็งใจ เอ่ยปฏิเสธเสียงสั่นด้วยความเด็ดเดี่ยว

“หากน้องต้องอุ้มท้อง... น้องขอเวลาเพื่อร่ำเรียนหนังสือในพระนครให้จบเสียก่อนได้หรือไม่เจ้าคะคุณพี่บัว?”

“ไม่ได้! จะรอช้าถึงเพียงนั้นไม่ได้เป็นอันขาด! พี่ปดผู้คนในพระนครเรื่องตั้งครรภ์ไว้เสียเอิกเกริก หากถึงกำหนดไม่มีเด็กแบเบาะคลอดออกมา ผู้คนจะต้องซุบซิบนินทาและจับผิดจนฉิบหายกันหมดแน่!”

ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด คุณหลวงเดชผู้เป็นสามีก็ส่งสายตาเว้าวอนและใช้คำพูดหว่านล้อมเพื่อกล่อมเกลาแม่บุษให้ยอม

“แม่บุษ... เธอไม่สงสารพี่สาวเธอหรืออย่างไร? อีกอย่าง... เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ได้เสียหายอันใด ตัวเธอก็แค่ยอมอ้าขารับน้ำกามของฉันแทนพี่สาวของเธอเท่านั้น ไม่มีอะไรเสียหาย หนำซ้ำ... ยามที่เราเย่อกัน เธอก็มีความสุขและสนุกไม่ใช่หรือ? หรือเธอจะใจดำทนดูพี่สาวของเธอต้องทุกข์ใจจนอกแตกตายเล่า?”

แม่บุษสะอื้นฮักด้วยความอับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

เธอเพิ่งตาสว่างและตระหนักรู้ถึงความจริงอันน่ารังเกียจ พี่สาวของเธอยอมสละได้ทุกอย่าง ยอมปล่อยให้สามีของตนเองย่ำยีน้องสาวในไส้ เพียงเพราะไม่ต้องการให้ตนเองต้องเสียภาพลักษณ์ แม่ศรีเรือนผู้โชคดี ที่มีสามีรักเดียวใจเดียว และไม่ยอมให้สามีมีเมียน้อยเด็ดขาด

ในวินาทีนั้น แม่บุษนึกเกลียดชังแม้กระทั่งเงาของตัวเอง เธอร่ำไห้สะอื้นกับความโง่งมของตนเองที่หลงเชื่อคำลวง ปล่อยให้กิเลสตัณหาชักนำชีวิตจนตกต่ำเช่นนี้

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่ว หยาดน้ำตาของแม่บัวผู้พี่ไหลอาบแก้มขณะที่เธอกอบกุมชายผ้าของน้องสาวไว้แน่นด้วยความหวัง ในเมื่อความลับทั้งหมดถูกเปิดเผยจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม แม่บัวจึงตัดสินใจยื่นข้อเสนอสุดท้ายเพื่อรักษาทุกสิ่งเอาไว้

“แม่บุษ... ถ้าน้องขัดข้องใจนัก... พี่... พี่จะยอมให้คุณหลวงตบแต่งเธอเข้ามาเป็นภรรยาอีกคนอย่างออกหน้าออกตา ให้น้องมีเรือนหอและเกียรติยศทัดเทียมกับพี่ทุกประการ... ดีหรือไม่?” แม่บัวเอ่ยเสียงสั่นเครือ

ทว่า... คำตอบที่ได้รับกลับไม่ใช่ความยินดี

“ภรรยาอีกคนงั้นหรือเจ้าคะ?” แม่บุษแค่นหัวเราะแผ่วเบา

“น้องไม่ต้องการตำแหน่ง ไม่ต้องการหน้าตา หรือการยกย่องใดๆ ทั้งสิ้น... ในเมื่อพี่อยากได้นัก ลูกคนนี้ น้องจะอุ้มท้องให้... น้องจะยอมให้พี่ตามที่ต้องการทุกประการ และให้คุณพี่เขย... เข้ามาขย่มระบายความใคร่ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะตั้งท้องตามประสงค์”

รอยยิ้มโล่งอกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแม่บัวทันที เมื่อได้ยินคำยินยอมจากปากของน้องสาว ความหวาดระแวงและกังวลใจก่อนหน้านี้มลายหายสิ้นไปชั่วพริบตา เธอรีบก้าวเข้าไปคว้ามือเรียวของแม่บุษมากุมไว้แน่นด้วยความซาบซึ้งใจและดีใจอย่างยิ่ง

“แม่บุษ... น้องพี่... เจ้าช่างมีน้ำใจและเข้าใจพี่เหลือเกิน...” แม่บัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน ดวงตาฉ่ำน้ำมองหน้าน้องสาวด้วยความรักใคร่ระคนโล่งใจ “พี่บอกตามตรง... ตัวพี่นั้นรักคุณหลวงยิ่งนัก หาได้อยากแบ่งสมานฉันท์สามีให้ไปมีภรรยาอื่นใดมาร่วมเรือนด้วยไม่ การใช้เรือนร่วมกันหลายคนมีแต่จะสร้างความระแวงและร้อนรุ่มใจเปล่าๆ ดียิ่งนักที่น้องยอมให้คุณหลวงชำเราเงียบๆ”

เธอบีบมือแม่บุษแน่นขึ้น พร้อมกับให้สัญญาด้วยความมุ่งมั่นเพื่อหวังจะปลอบประโลมน้องสาว

“แม่บุษวางใจเถิดนะ... ขอเพียงแต่ครั้งนี้ลุล่วงไปด้วยดี เมื่อใดที่เจ้าอุ้มท้องและคลอดเด็กออกมาจนปลอดภัยแล้ว... พี่สัญญาด้วยเกียรติของพี่เลยว่า พี่จะเป็นแม่สื่อแม่ชัก คอยหาบุรุษรูปงาม ฐานะดี และมีความรู้ไม่แพ้คุณหลวงเดชมาสู่ขอและตบแต่งแม่บุษออกเรือนไปอย่างสมเกียรติแน่นอน”