บทส่งท้าย 5 [จบ]

“อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!”

องคชาติที่เขาภาคภูมิใจในสมรรถภาพและเป็นเครื่องมือชำเรากาม บัดนี้ขาดสะบั้นออกจากพวง แม่บุษถ่มทิ้ง ร่วงหล่นลงสู่พื้นไม้ เปรอะเปื้อนคราบเลือดสีแดงฉานผสมกับน้ำกามสีขาวขุ่นจนน่าสะพรึงกลัว

แม่บัวที่นั่งมองเหตุการณ์ด้วยความพึงพอใจมาตลอด ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลน ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เสียงกรีดร้องหวีดหวานด้วยความตกใจสุดขีดดังระเบิดตามมาทันที

“คุณพี่?!! คุณพี่!!”

สองมือสั่นเทากุมปากมองภาพสามีที่ทรุดฮวบลงกุมหว่างขาที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ

แม่บุษค่อยๆ ลุกขึ้นเชื่องช้า

น้ำหนักจากครรภ์แก่ใกล้คลอดทำให้การก้าวเดินแต่ละครั้งยากลำบาก ทว่าสงบนิ่ง มีเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏบนใบหน้า คราบเลือดสีแดงฉานเปรอะเปื้อนรอบริมฝีปากและคางของเธออย่างน่ากลัว บ่าวไพร่ที่วิ่งกรูเข้ามาดูเหตุการณ์ต่างพากันผวาถอยหลังด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ไม่มีใครสักคนกล้าแม้แต่จะขยับเข้าไปใกล้หรือยื่นมือเข้าช่วย

ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดเจียนตายของคุณหลวงเดชที่นอนดิ้นพล่านอยู่บนพื้นเรือน แม่บุษประคองครรภ์อุ้ยอ้ายของตนเดินฝ่าความมืดออกไปสู่ระเบียงริมน้ำ ลมยามค่ำคืนพัดโชยกลิ่นไอความชื้นของแม่น้ำเจ้าพระยาเข้าปะทะร่าง

แม่บัวที่เพิ่งตั้งสติจากความช็อกขีดสุดได้ รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้ววิ่งตามออกมาที่ระเบียง ใบหน้าซีดเผือด น้ำตานองหน้าด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว

“แม่บุษ!... แม่บุษน้องพี่! อย่าทำเช่นนี้... กลับมาคุยกันก่อน!” แม่บษแผดเสียงร้องห้ามด้วยความสั่นเครือ

แม่บุษหยุดยืนอยู่ที่ริมขอบระเบียง เด็กสาวหันกลับมามองพี่สาวด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะแย้มยิ้มกว้างอย่างงดงามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน

“เพราะทุกคนคอยตามใจ คุณพี่ถึงได้สมหวังมาตลอดชีวิต... อยากได้สิ่งใดก็ต้องได้เสมอมา... แต่เรื่องลูกของคุณหลวง คุณพี่จะไม่สมหวังไปตลอดกาลแล้วนะเจ้าคะ... ฮ่าๆ”

สิ้นเสียงอันก้องกังวาน แม่บุษก็ทิ้งตัวกระโจนลงสู่กระแสน้ำเชี่ยวกรากเบื้องล่างทันที ร่างจมหายไปกับความมืดมิดของสายน้ำอย่างไร้เสียง

“ไม่—! แม่บุษษษษ—!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหัวใจสลายของแม่บัวแผดลั่นไปทั่วผืนน้ำและผืนเรือนใหญ่ ดับสิ้นซึ่งอำนาจ วาสนา และความหวังทั้งหมดที่เธอเคยไขว่คว้า ทิ้งไว้เพียงความพินาศย่อยยับที่เธอเป็นผู้ขุดหลุมฝังมันลงไปกับมือ

---------------

สามวันต่อมา... สายน้ำเชี่ยวกรากแห่งแม่น้ำเจ้าพระยาได้คายความจริงอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นสู่ผิวน้ำ ร่างไร้วิญญาณของแม่บุษลอยขึ้นมาเกยตลิ่งใกล้ท่าเรือ สภาพศพเริ่มอืดพองอุ้มครรภ์แก่ใกล้คลอดอย่างน่าอนาถ สร้างความสยดสยองและตื่นตระหนกให้แก่ชาวบ้านแถบนั้นยิ่งนัก

เจ้าหน้าที่ตระเวนบาลถูกส่งมาจัดการ ทันทีที่พลิกศพขึ้นดู สายตาของนายตำรวจก็สะดุดเข้ากับ เข็มกลัดประดับยศอันวิจิตรบรรจงบนอกเสื้อของศพ เข็มกลัดตระกูลสูงศักดิ์ ซึ่งทำให้เจ้าหน้าที่จดจำได้ในทันที!

ข่าวร้ายและคำครหาแพร่สะพัดไปทั่วทุกหัวระแหงในพระนครดุจไฟลามทุ่ง!

เรื่องราวของเด็กสาวผู้เยาว์วัยที่ยังมิได้ออกเรือน หากแต่กลับกลายเป็นศพตายทั้งกลม ลอยน้ำอย่างน่าอนาถ ถูกโจษจันกันไปทั่ว ยิ่งไปกว่านั้น มีข่าวเล็ดลอดออกมาว่าคุณหลวงเดชเองก็เกิดอุบัติเหตุประหลาดจนบาดเจ็บสาหัส นอนจมกองเลือดเข้าขั้นตรีทูต

ชื่อเสียง เกียรติยศ และวงศ์ตระกูลที่คุณหลวงเดชและแม่บัวเพียรพยายามค้ำจุนและวาดฝันไว้อย่างวิจิตร พังทลายลงในชั่วข้ามคืน กลายเป็นเรื่องฉาวโฉ่อัปยศที่สุดในพระนคร เบื้องบนไม่อาจเพิกเฉยจึงต้องเปิดชำระคดี

“คุณหลวงเดช... ประพฤติผิดศีลธรรมอันดีงาม ย่ำยีเด็กสาวในปกครองจนตั้งครรภ์ มีรับสั่งปลดและขับไล่ออกจากราชการ ริบทรัพย์สินและบรรดาศักดิ์คืนทั้งหมด

ส่วนเธอบัว... เบื้องบนทรงมีคำวินิจฉัยเด็ดขาดแล้วว่า... หญิงวิปลาสเลือดเย็นเช่นนี้ ไม่ควรเลี้ยงไว้ในพระนคร ห้ามเหยียบย่างกลับเข้ามาในเขตพระนครอีกเป็นอันขาด”

สิ้นคำพิพากษา แม่บัวที่นั่งทรุดร่างอยู่บนพื้นเบื้องหน้า ถึงกับสะดุ้งเฮือก น้ำตาที่แห้งเหือดไปกลับทะลักรินอาบแก้ม ทำได้เพียงนั่งสั่นสะท้าน เสียงก่นด่าและสายตาเหยียดหยามบดขยี้จนแหลกสลาย ขณะที่เสียงร้องโหยหวนของคุณหลวงเดชที่นอนทรมานอยู่บนเปลหาม

ในวันที่แม่บัวถูกเนรเทศ แม่บัวต้องถูกหามและลากสังขารออกจากเรือน ไม่มีแม้แต่บ่าวไพร่สักคนคอยเหลียวแล หลงเหลือเพียงเสียงสาปแช่งและก้อนอิฐก้อนดินที่ชาวบ้านปาใส่ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ชดใช้เวรกรรมไปชั่วชีวิต

จบบริบูรณ์