ควงโชว์

เธอเบี่ยงตัวหลบรถที่ขับเข้ามาจอดข้าง ๆ ในระยะที่ห่างกันไม่มาก เหมือนกับว่าเขานั้นจงใจขับมาเบียดเธอ แต่กลับเป็นเธอที่ถูกต่อว่า เธอเบี่ยงตัวหลบจนหน้าแทบจุ่มพื้น แต่ก็ยังต้องเป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษเสียเอง

“ขะ ขอโทษค่ะ” พอตั้งหลักได้เธอก็มองไปยังเจ้าของรถ จริง ๆ แค่ได้ยินเสียงเธอก็รู้แล้วแหละว่าเป็นใคร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง แต่ทว่า…

“…” ใบหน้าของหญิงสาวเกิดชาวาบขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเบาะข้างที่เธอเคยนั่งเคียงกับเขานั้น วันนี้มีคนมานั่งแทนเสียแล้ว

มีคนมานั่งที่ตรงนั้นแทนเธอแล้ว…

เขามากับผู้หญิงคนใหม่ สวยมากจริง ๆ เหมาะสมกับเขาแล้ว เหมาะมากเลย มินตรารู้ตัวดีว่าตอนนี้เธอควรทำอย่างไร เธอเป็นแฟนเก่า ยิ่งต่อหน้าคนใหม่ของเขายิ่งไม่ควรแสดงออกว่ารู้จักเขา

มินตราส่งยิ้มบาง ๆ ก่อนจะโค้งตัวเป็นการขอโทษและขอพาตัวเองออกไปจากตรงนั้น เธอรีบเดินหลบและห่างออกไปโดยไม่เหลียวหลังมอง ทำเอาคนตัวโตเริ่มหายใจฟึดฟัดอย่างคนไม่พอใจ

“เดินหนีเก่งจริง ๆ เลย”

นี่ควงสาวโชว์แล้วยังจะเดินหนีหรือไง? จิตใจทำด้วยอะไรวะ

เขายอมที่ไหน รีบขับรถตามร่างเล็กที่เดินออกไปอย่างไม่ยอมลดละ มินตราเองก็เดินเร็วมากขึ้น จนเขาทนไม่ไหวจอดรถและลงมารั้งข้อมือสาวเจ้าให้หยุดเดินหนีเขาเสียที

“มาขึ้นรถ ทางผ่านฉันพอดี เดี๋ยวแวะเอาไปปล่อย”

เธอไม่ใช่หมาแมวสักหน่อย !! มินตราไม่ชอบใจกับคำพูดของเขา เธอแกะมือชายหนุ่มออกก่อนจะถอยห่าง หางตาก็พลอยสังเกตหญิงสาวในรถกลัวเธอจะระแคะระคาย ยิ่งเขามีท่าทีสนิทสนมกับเธอก็ยิ่งไม่ควรไปใหญ่

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมินจะแวะไปซื้อของ” มินตราปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด

“ขึ้นมา” เขากดเสียงต่ำคล้ายกับจะบังคับมินตราให้ได้ แต่มินตราก็ส่ายหน้า เธอเกรงใจแฟนใหม่เขาจะแย่

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ”

“งั้นก็แล้วแต่ละกัน อยากเดินนักก็เดินไปเถอะ”

คนแบบเฮียสองง้อใครเป็นที่ไหน มีแต่บังคับเป็นเท่านั้นแหละ เล่นตัวนักเขาไม่ง้อแล้วก็ได้ ชิ!

.

.

.

ในเมื่อหางานกลางวันไม่ได้ก็คงต้องเป็นงานกลางคืนแล้ว เธอเดินไปสมัครร้านอาหารตอนกลางคืน เพราะเธอเองหมดหนทางแล้ว และโชคดีที่ได้มาจริง ๆ แต่งานหนักค่าแรงก็น้อย

มินตราเดินเสิร์ฟอาหารไปเดินมองลูกค้าไป เธอมองเห็นลูกค้ามากับแฟน มีแฟนแกะกุ้งให้กิน แฟนเธอก็เคยทำแบบนั้นให้เหมือนกันในตอนแรก จนกระทั่งทุกอย่างพังลงเพราะเธอพลั้งปากเอง พลั้งปากบอกเลิกเขา…

หันไปทางไหนก็มีแต่ภาพของเขาว่าไหม  เธอทำใจไม่ได้อยู่แล้ว แต่จะให้ทำอย่างไรเล่า…

“มินตรา เอาเหล้าไปเสิร์ฟลูกค้าห้องวีไอพีหน่อยสิ”

“ได้ค่ะ ๆ” มินตราพยักหน้ารับอย่างขยันขันแข็ง เธอตั้งใจทำงานทุกอย่างไม่อิดออด

“บริการดี ๆ ละกัน ลูกค้าคนนี้ใจถึงนะ ทิปเยอะแน่นอน”

เธอได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มหวานทันที นี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องการ เธอต้องการเงิน ตอนนี้ชีวิตเธอจำเป็นต้องมีเงิน

พอเดินเข้ามาในห้องโซนวีไอพี ใบหน้าสวยจัดฉายรอยยิ้ม แต่เพียงแค่ขาเธอก้าวเข้ามาในห้องนั้น สายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนตรงหน้า เพียงแค่นั้นรอยยิ้มบนดวงหน้าสวยก็หุบหายไปในทันที

“มะ มา… แล้วค่ะ” ลูกค้าคนนั้นเป็นเขา…

เขาอึ้งไปเล็กน้อยที่เห็นเธอในชุดพนักงาน  เขาไม่คิดว่าจะเจอเธอในสถานที่นี้ กะจะแค่มาดื่มแก้เหงา เพราะวันนี้เพื่อนเขาไม่ว่างมาเป็นเพื่อน งั้นก็ดีเลยสิ เขาจะได้ให้เธออยู่ด้วยแทน…

“นี่รับงานกลางคืนแล้วงั้นเหรอ?”

 ชายหนุ่มเอ่ยถามยิ้ม ๆ พร้อมกับยกมือขึ้นเท้าคางมองหญิงสาวสวยที่กำลังจัดเตรียมเครื่องดื่มให้เขา เพียงแค่ซีกหน้าฝั่งซ้ายก็ทำเอาคนมองใจอ่อนไหว เพราะเธอนั้นมีเสน่ห์ ทั้งน่ารักน่ามองได้ในคนเดียวกัน

มินตราไม่ได้มองว่าเขานั้นส่งสายตาชื่นชมหรือแทะโลมเมียเก่าเช่นเธอ เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับดวงตากลมคู่นั้น กลัวว่าตัวเองจะเผลอใจที่มันอ่อนแอ กลัวว่าจะทนมองเห็นรอยยิ้มและสายตาหยามเหยียดนั้นไม่ไหว

เธอไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น…

“ใช่ค่ะ” เธอตอบกลับเขา พร้อมกับตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี เขาเองก็มองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

“ฉันไม่เข้าใจเท่าไหร่ เงินที่มีเธอเอาไปไหนหมด?”

เมื่อก่อนตอนอยู่ด้วยกันเขาให้เธอไปไม่ใช่น้อย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงบอกว่าตัวเองไม่มีเงินเสมอ แถมยังมาทำงานนี้ มินตราเอาเงินไปทำอะไรกันแน่?

“…” หญิงสาวไม่ตอบ ร่างของสาวเจ้าเองก็นิ่งไม่ไหวติง เธอสะอึกไปชั่วครู่เมื่อถูกยิงคำถามมา ดวงตาคู่กลมสั่นไหวจนแทบจะปล่อยโฮ เธอเลือกที่จะเตรียมเดินหนีไป แต่ก็ช้ากว่ามือเขาที่เร็วยิ่งกว่าอะไรดี คว้าหมับเข้าที่เอวสาวเจ้าก่อนจะรั้งเข้าหาตัว

“เดี๋ยว จะไปไหน?”

ดวงตาคมช้อนมองสบตากับใบหน้าที่อยู่เหนือเขาไม่มาก ขนาดยืนยังได้ครึ่งตัวเขาเอง ปุ๊กปิ๊กน่ารักดีแท้…

“มินชงเหล้าเสร็จแล้วค่ะ จะออกไปข้างนอก”

มินตราว่าพลันดันไหล่หนาของเขาให้ออกห่าง ท่าทางแบบนี้ดูจะล่อแหลมเกินไป เธอจึงผลักเข้าออกห่างเพื่อเว้นระยะให้ แต่ชายหนุ่มกลับไม่พอใจเป็นอย่างมากเมื่อถูกปฏิบัติแบบนั้น

“ไม่มีคนบอกเธอเหรอว่างานนี้ไม่ใช่แค่ชง เธอต้องนั่งเป็นเพื่อนฉันด้วย”

“หา!?”

“จะนั่งไม่นั่ง ถ้าไม่นั่งฉันจะไปฟ้องผู้จัดการ ว่าเธอบริการฉันห่วยแตกมาก”

ถ้าดื้อด้านและรั้งแต่จะอยู่ให้ห่างเขาแบบนี้ล่ะก็ เขาก็จะงัดทุกเม็ดเหมือนกัน แม้จะเป็นเพียงคำขู่แต่เชื่อเถอะว่าเธอจะยอมเขาอย่างแน่นอน

“ยะ อย่านะคะ มินนั่งก็ได้” มินตรารีบระล่ำระลักห้ามเขา เธอเพิ่งมาทำงานจะให้ถูกไล่ออกเลยงั้นหรือ ไม่ได้เด็ดขาด!

“ดี” เขาเอ่ยอย่างพอใจ แหงแหละ... ก็เธอยอมว่าง่ายสักทีนี่ แต่ที่เขารั้งให้เธออยู่นั้นไม่เพียงแค่ให้เธออยู่ปรนนิบัติเขา แต่เพราะเขามีความคิดชั่วร้ายอีกอย่าง

นั่นคือการ...

“เดี๋ยวอีกนิดคนที่ฉันนัดเดตไว้กำลังจะมา เธอก็ค่อยขยับไปนั่งไกลหน่อยแล้วกัน” ในเมื่อเก็บอารมณ์เก่งนี่ เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเก่งสักแค่ไหนเชียว

“ฮึก ได้ค่ะ” เธอรู้ว่าเขาจงใจให้เธออยู่เพื่อให้เธอได้เห็นเขากับคนใหม่รักกันหวานชื่น

มินตราต้องทนนั่งดูหญิงสาวคนอื่นคลอเคลียกับเขา เธอได้แต่นิ่งเงียบทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่มีปากมีเสียงเพราะเธอนั้นไม่มีสิทธิ์