บทนำ

คุณเคยรู้สึกหมดศรัทธากับอะไรบางอย่างมั้ย...

        ในโลกที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน การต้องมีโล่รางวัลประกาศเกียรติคุณ ยกย่องความดี เชิดชูผลงาน มันทำให้ ณริณทิพย์ ค่อนข้างเบื่อ และอยากหลีกหนีสิ่งเหล่านั้น

        การเกิดมาในครอบครัว จิรเดชารัตน์ ไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขได้อย่างเต็มหัวใจนัก เหมือนอย่างที่ใครต่อใครต่างคิดกันไปต่าง ๆ นานา หนำซ้ำการเป็นลูกคนกลาง ก็มักจะมาพร้อมกับความรู้สึกกลาง ๆ เช่นกัน

        เสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มแข่งกับเสียงดนตรีออร์เคสตราในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา ไม่ได้ทำให้หัวใจของ ริณ ตื่นเต้นแต่อย่างใด เธอนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะที่ปูด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดสะอ้าน ดวงตาคมสวยทอดมองไปยังเวทีเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก

        เมื่อสองปีก่อน...

พื้นที่บนเวทีแห่งนั้นเคยเป็นของณริณทิพย์ ในฐานะผู้บริหารโรงแรมที่คว้ารางวัลการบริการยอดเยี่ยมมาครองอย่างสง่างาม แต่สองปีให้หลังมานี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป โรงแรมในเครือจิรเดชารัตน์ที่เธอดูแลถูกเบียดตกอันดับอย่างน่าสงสัย ทั้งที่ยอดจองและคะแนนรีวิวยังคงพุ่งสูงเป็นอันดับหนึ่ง

“แหม ๆ ปีนี้คนเก่งของอาพลาดรางวัลอีกปีแล้วเหรอเนี่ย เสียใจด้วยนะจ๊ะ”

เสียงทุ้มแหบที่เจือรอยยิ้มเยาะเย้ยของนักธุรกิจรุ่นใหญ่ ผู้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพ่อดังขึ้นข้างกาย

“อาบอกแล้วไง ริณต้องหมั่นดูแลคณะกรรมการให้ดีหน่อย สงสัยจะดูแลไม่ทั่วถึงล่ะสิ ปีนี้รางวัลเลยตกมาอยู่กับอาแทน”

พสุ ยิ้มกว้างพลางปรายตามองลูกสาวของเพื่อนสำหรับเขา ณริณทิพย์ก็ยังเป็นเด็กอมมืออยู่วันยังค่ำ

       พสุเพิ่งเดินลงมาจากเวทีพร้อมถ้วยรางวัลที่ริณรู้ดีว่ามันถูกซื้อมาด้วยเงินใต้โต๊ะก้อนมหึมา เธอไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแต่ยกยิ้มเบา ๆ ตามมารยาทที่ถูกฝึกอบรมมาอย่างดี แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ค่อยๆ กัดกินศรัทธาที่มีต่อวิชาชีพจนไม่เหลือชิ้นดี

        ถ้าคุณค่าของความตั้งใจ...

ถูกตัดสินกันด้วยธนบัตรในซองสีน้ำตาล

แล้วเธอจะดิ้นรนไปเพื่ออะไร?

        หลังจบงาน ริณขอแยกตัวออกมาจากกลุ่มนักธุรกิจที่ต่างก็สวมหน้ากากเข้าหากัน เธอเดินไปหาผู้เป็นพ่อที่นั่งรออยู่ในรถยุโรปคันหรู บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทจนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นขึ้นมา

        “พ่อคะ...ริณขออนุญาตไปเปิดโฮมสเตย์ที่ที่ดินของคุณแม่นะคะ”

เจ้าสัวธนานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตามองลูกสาวคนกลางที่รักความสงบและพูดน้อยที่สุดในบรรดาสามพี่น้อง

“ที่ดินของแม่ที่จังหวัดน่านน่ะเหรอ ไปไกลขนาดนั้น จะทิ้งโรงแรมไว้ข้างหลังเหรอริณ?”

        ริณเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงความจริงที่อยู่ตรงหน้า ถึงแม้ชีวิตต้องการความสงบแค่ไหน แต่เมื่อคิดถึงภาระหน้าที่ก็ทำเอาหนักใจไม่น้อย

        “ไม่ได้จะทิ้งค่ะ ตอนนี้แค่เหนื่อย”       

คำตอบสั้น ๆ ของลูกสาวทำให้เจ้าสัวธนาไม่คิดถามหาเหตุผลอะไรอีก เขารู้แค่ว่า ถ้าเมื่อไหร่ที่คำว่าเหนื่อยหลุดออกมาจากปากของริณ นั่นหมายความว่า เธอไม่อยากแบกรับอะไรอีกแล้ว

“งั้นก็แล้วแต่ริณนะลูก แต่ยังไงก็อย่าลืมแวะไปดูเอกสารที่โรงแรมด้วยนะ สองเดือนครั้งก็ยังดี”

“ได้ค่ะพ่อ”

หลังจากได้รับอนุญาต สองปีหลังจากนั้น โฮมสเตย์ 48 Hour Escape จึงถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางขุนเขาและป่าไม้ที่เงียบสงบ ริณสลัดชุดสูทราคาแพงทิ้ง เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าฝ้ายธรรมดาและกางเกงเล ขุดดิน ปลูกผัก และดูแลแขกเพียงไม่กี่คนด้วยมือของเธอเอง

48 Hour Escape เป็นโฮมสเตย์เล็ก ๆ ที่มีห้องพักเพียงสี่ห้อง และเปิดแค่เสาร์อาทิตย์ เพราะริณอยากรักษาธรรมชาติและความเงียบสงบของที่นี่เอาไว้ให้ได้มากที่สุด รวมถึงตัวเธอเองเช่นกันที่ตั้งใจหลบหลีกมาเปิดกิจการที่นี่ก็เพื่อหลีกหนีโลกแห่งความวุ่นวายของเมืองหลวง

ทว่าความตั้งใจที่จะมีชีวิตที่สงบสุขก็ไม่สำเร็จ เพราะหลังจากเปิดโฮมสเตย์ได้หนึ่งปี ได้มีทีมงานจากกองถ่ายละครเข้ามาติดต่อเพื่อขอเช่าที่พักของริณเป็นสถานที่ถ่ายทำ

“ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันไม่สะดวกให้ถ่ายทำ”

ณริณทิพย์ไม่ต้องคิดหาคำตอบเรื่องนี้ให้นาน เธอรู้ดีว่าหากเธออนุญาต พื้นที่ที่เคยเป็นที่แห่งความสงบสุข จะแปรเปลี่ยนเป็นความวุ่นวาย

“ลองคิดอีกทีมั้ยคะ ครั้งนี้คุณปริ๊น นักแสดงเบอร์หนึ่งของช่องมาถ่ายทำด้วยนะคะ ตอนนี้เธอกำลังดังมาก ๆ หากเธอมาช่วยโปรโมทโฮมสเตย์แห่งนี้ รับรองว่าจะมีคนตามมาเที่ยวอีกเยอะเลยค่ะ”

ปริ๊น...ริณทวนชื่อนี้อยู่ในใจ เธอไม่เคยรู้สึกว่าชื่อใครเรียกยากเท่านี้มาก่อน

“ฉันไม่รู้จักค่ะ และยืนยันว่าไม่สะดวกให้ใช้สถานที่”

เมื่อณริณทิพย์ยืนยันคำตอบเดิมหนักแน่น ทีมงานจากกองถ่ายต่างพากันหน้าถอดสี เพราะการจะหาโลเคชันในการถ่ายทำละครหนึ่งเรื่องได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และโฮมสเตย์ของริณตอบโจทย์ทุกอย่าง

“งั้นพี่ขอฝากนามบัตรไว้นะคะ ถ้าสะดวกยังไงช่วยติดต่อกลับด้วยนะคะ อยากให้พิจารณาอีกทีค่ะ ในส่วนของค่าเช่า สามารถเสนอมาได้เลยนะคะ”

หญิงสาววัยกลางคนเอ่ยกับริณอย่างสุภาพ เธอวางนามบัตรไว้บนโต๊ะตรงหน้าพร้อมกับโค้งศีรษะเล็กน้อย

หลังจากกลุ่มคนแปลกหน้ากลับไป ริณหยิบนามบัตรใบนั้นเก็บใส่ลิ้นชักของโต๊ะทำงาน ไม่คิดจะอ่านรายละเอียดแม้แต่น้อย

ทว่าสิ่งที่ยังติดอยู่ในหัวคือชื่อของหญิงสาวคนนั้น... ปริ๊น