ตอนที่2-1

เลยเวลานัดหมายไปเกือบครึ่งชั่วโมงในตอนที่รถยุโรปคันหรูขับเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าบ้านสวน ต่อตระการปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกจากตัวพร้อมกับเอี้ยวหน้าหันมามองคนที่ยังหลับตาพริ้ม ดวงตาคมกริบ ไล่กวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มซึ่งกำลังหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

ยอมรับกับตัวเองว่าชิดจันทร์นั้นเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง เวลาไปไหนมาไหนด้วยกันเจ้าหล่อนมักเรียกสายตาผู้ชายที่พบเห็นได้เสมอ ไม่ว่าจะมองมุมไหนหญิงสาวก็เหมาะสมกับเขาไปเสียทุกด้าน จะมีก็แต่ความรู้สึกในส่วนลึกเท่านั้นที่คอยแย้งอยู่ตลอดว่าเขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเจ้าหล่อน

เขาไม่ได้อยากแต่งงานกับชิดจันทร์!

“จันทร์ ถึงแล้ว” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยปลุกคนหลับให้รู้สึกตัว

“.....”

“จันทร์ ตื่นได้แล้ว”

เห็นอีกฝ่ายยังนิ่ง ต่อตระการจึงโน้มหน้าเข้าไปใกล้ พลางแตะฝ่ามือลงกับเรียวแขนเล็กเบา ๆ เพื่อเขย่าปลุก

หญิงสาวค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นในครรลองสายตาคือใบหน้าของต่อตระการอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของ อีกฝ่ายกำลังเป่ารดลงมาบนใบหน้าของเธอ

“พะ..พี่ต่อ! จันทร์ตกใจหมดเลย”

ร่างบางขยับขึ้นนั่งตัวตรง สายตาบ่งบอกว่าทำตัวไม่ถูกที่อีกฝ่าย เข้าใกล้แบบนี้

“ตกใจอะไร?”

“ตกใจพี่ต่อนั่นแหละ เข้ามาใกล้ขนาดนี้ทำไม วันนี้หน้าจันทร์โทรม จะตาย” เขาเองไม่ใช่หรือที่เป็นคนบอกว่าเธอเหงื่อซม ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากให้ผู้ชายที่ตัวเองชอบมาจ้องตอนไม่สวยหรอกนะ

ต่อตระการหลุดยิ้มขำเมื่อรู้ว่าเจ้าหล่อนกังวลเรื่องอะไร “อายทำไม น้ำลายยืดก็เคยเห็นมาแล้ว”

“พี่ต่ออย่าล้อจันทร์ได้ไหม”

“ไม่ได้ล้อสักหน่อย พี่พูดความจริง”

“แต่ว่านั่นมันตั้งแต่ตอนจันทร์เป็นเด็ก ๆ แล้วนะ” ชิดจันทร์รีบลงจากรถแล้วเดินตามร่างสูงกว่าที่เดินนำหน้าเข้าบ้านด้วยความรวดเร็ว เธอเห็นนะว่าอีกฝ่ายกำลังหัวเราะขบขันอยู่

“พี่ต่ออย่าเดินหนีจันทร์ มาคุยกันก่อน” มือเรียวจับท่อนแขนแกร่งเอาไว้ส่งผลให้ร่างสูงหยุดการก้าวเดินลง พร้อมกับหันตัวกลับมาเผชิญหน้า

“พี่ต่อช่วยลืมเรื่องที่จันทร์น้ำลายยืดไปได้ไหม ลืมไปให้หมดเลยนะ”

ชิดจันทร์ว่าพลางเขย่าแขนอีกฝ่าย เหตุการณ์ที่ว่ามันตั้งแต่ตอนเธออายุหกขวบ ตอนนั้นครอบครัวของเราเจอกันช่วงวันหยุด เธออยากเล่นกับต่อตระการในวัยสิบสองปี แต่เขากับพี่ชายของเธอกลับเอาแต่สุมหัวกัน เล่นเกม เธอจึงพาตัวเองไปนั่งแหมะร่วมวงด้วยจนเผลอหลับไป รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่ากำลังนอนหนุนตักต่อตระการอยู่ แถมยังน้ำไหลยืดใส่เขาอีกด้วย

มันเป็นความทรงจำแสนแย่ที่คิดถึงทีไรก็น่าอายชะมัด!

“จันทร์ไม่คุยกับพี่ต่อแล้ว” เห็นอีกฝ่ายยังไม่หยุดหัวเราะจึงขึงตาใส่ จากนั้นก็เดินเข้าบ้านไปด้วยใบหน้าเง้างอน เธอคุ้นชินกับบ้านหลังนี้เพราะเดินเข้าออกตั้งแต่เด็ก ๆ

“สวัสดีค่ะคุณยาย”

คนมีความทรงจำแสนแย่รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติพร้อมกับยกมือ ขึ้นไหว้ เมื่อเดินเข้าบ้านมาเจอนิลยานั่งอยู่

ผู้อาวุโสของบ้านรับไหว้พร้อมกับส่งยิ้มให้ด้วยความเอื้อเอ็นดู ร่างบางจึงเดินเข้าไปหาให้คนสูงวัยสวมกอด

“ผอมลงหรือเปล่าน่ะเรา” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามขึ้น

“ไม่นี่คะ จันทร์กินตามปกติค่ะ”

“ยายว่าผอมลงนะ กินให้เยอะหน่อย อย่าไปอดอาหารรักษาหุ่นเหมือนที่พวกวัยรุ่นสมัยนี้ชอบทำกันล่ะ”

“ไม่อดหรอกครับคุณยาย กินเก่งอย่างกับอะไรดี อยู่ที่บ้านขอเติมข้าวตลอด” ประโยคนี้เป็นก้องภพซึ่งนั่งอยู่ไม่ห่างออกไปเอ่ยแซว

“พี่ก้อง!” คนเป็นน้องสาวหันไปถลึงตาใส่พี่ชายที่เคารพรัก พร้อมกับเลื่อนตัวไปสวมกอดบิดาและมารดาของต่อตระการตามลำดับ

“สวัสดีค่ะลุงเติม สวัสดีค่ะป้ามิ้งค์” เติมตระกูลและญานิศารับไหว้พลางกอดร่างเล็กบอบบางกลับ เป็นจังหวะเดียวกับที่ต่อตระการเดินเข้าบ้านตามหลังมาพอดี

ก้องภพมองสบตาเพื่อนสนิทคล้ายจะบอกว่ามึงน่ะหมาหัวเน่าแล้ว เพราะโดนน้องสาวของตนแย่งความรักจากทุกคนไปหมด