LOGINส่วนจันทรดีใจจนเนื้อเต้น ประกายความสุขอิ่มเอิบทั่วใบหน้า ได้หมอแสงเป็นผัวดีกว่าไอ้กล่ำเป็นไหน ๆ ความรวยไม่แพ้แต่ความหล่อล้ำหน้า ซ้ำหมอแสงยังเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คนในหมู่บ้านอีก
คนกำลังจะมีผัวใหม่เดินผิวปากเป็นจังหวะเพลงผ่านป่าช้าข้างวัดกลับกระต๊อบเพื่อไปเตรียมเนื้อเตรียมตัวจะออกเรือนในอีกห้าราตรีข้างหน้า แต่ก่อนจันทรไม่เคยบ่นเรื่องดินตรงป่าช้าแข็งแต่อย่างไร วันนี้เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าดินนี้แข็งยิ่งนัก ไม่เหมาะกับฝ่าเท้าของหญิงกำลังจะออกเรือนเช่นเธอ
“ฝ่าตีนด้านหมด” หญิงสาวบ่นพลางพลิกฝ่าเท้าขึ้นมอง เห็นทีจะต้องขัดสีฉวีวรรณกันยกใหญ่ จะออกเรือนทั้งที ปล่อยให้ฝ่าตีนแตกระแหงเหมือนดินหน้าแล้งมิได้หรอก
ถึงกระต๊อบน้อยจันทรก็หยิบเสียมเล็ก ๆ ข้างกระต๊อบเดินเข้าป่าหายไปขุดขมิ้นได้หัวใหญ่เท่าฝ่ามือ ขูดกับหินหยาบแล้วผสมดินสอพองสำหรับขัดตัว เป็นเจ้าสาวผิวต้องเนียนผ่องแผ้วอำไพ ยามเดินไปที่ไหนคนจะได้ไม่ดูถูกตัวเธอ
จันทรยามนี้หัวใจปลอดโปร่ง หมอแสงรูปงามซ้ำยังดูเป็นโล้เป็นพายกว่าไอ้กล่ำหลายเท่านัก หากได้ออกเรือนกับหมอแสงเธอคงสุขสบาย มีกินมีใช้ไม่อดอยาก ทั้งยังเป็นที่นับหน้าถือตาของชาวบ้าน ผู้หญิงในหมู่บ้านหลายคนคงอิจฉา พวกชาวบ้านก็คงจะเลิกดูถูกดูแคลนเธอ
หลังอาบน้ำอาบท่าขัดสีฉวีวรรณจนผิวตัวนวลผ่อง จันทรก็มานั่งอาบแสงจันทร์ให้เนื้อตัวเปล่งประกายหน้าเหลืองอ๋อยนั่งหน้ากระต๊อบ สัปเหร่อเชยสะพายย่ามใส่อุปกรณ์ทำศพเดินผ่านมาพอดี เห็นหญิงสาวที่ตัวเองรักเหมือนลูกหลานนั่งหน้าแฉล้มแช่มช้อยตรงแคร่หน้ากระต๊อบก็อดทักไม่ได้
"เอ็งไปอาบน้ำมารึอีจัน"
"ใช่จ้ะ"
ถึงว่าหน้ามันเหลืองเชียว
จันทรเรียกสัปเหร่อเชยมากินข้าวบนเรือนด้วย ถือโอกาสนี้จะได้บอกกล่าวเรื่องราวการออกเรือนให้รู้ด้วย
มื้ออาหารเป็นปลาเค็มกับข้าวเปล่าสองห่อ หลวงพ่อที่วัดแบ่งมาให้ สัปเหร่อเชยแวะไปผลัดผ้าที่กระต๊อบของตัวเอง ก่อนจะนุ่งผ้าขาวม้าผืนพาดบ่าอีกผืนกลับมานั่งร่วมวงกินข้าว คนสูงวัยรับฟังข่าวด้วยความรู้สึกไม่อยากสนใจแต่ก็ต้องสนใจเพราะรู้ว่าหมดจากแกจันทรเองก็ไม่มีใครแล้ว พวกผู้หญิงในหมู่บ้านไม่มีใครอยากคบกับผู้หญิงปลงศพ กลัวไปต่าง ๆ นานาว่าถ้าสุงสิงกับจันทรจะมีผีตามกลับเรือนไปด้วย
เพ้อเจ้อเสียไม่มี
ส่วนพวกผู้ชายไม่ต้องพูดถึง ว่าจันทรเหม็นน้ำเหลืองบ้าง ว่าสกปรกบ้าง ผู้ใหญ่ก็ไม่ใคร่จะเอ็นดูหาว่าจันทรก้าวร้าว มีแค่สัปเหร่อเชยคนที่เลี้ยงจันทรมาตั้งแต่เด็ก ๆ เท่านั้นที่รู้ว่าหญิงสาววัยสิบเจ็ดฝนตรงหน้าอ้างว้างโดดเดี่ยวมากแค่ไหน
“ฉันจะออกเรือนจ้ะ”
"เอ็งจะออกเรือนอีกแล้วรึ"
ไอ้กล่ำเพิ่งเปลี่ยนเส้นทางขบวนขันหมากไปเมื่อไม่กี่วันก่อน นังจันทรมันไปหาผัวจากไหนมาอีกวะ
ไวจริง !
ในความคิดของสัปเหร่อเชย แค่ไอ้กล่ำก็เหลือทนเต็มที ไม่เอาอ่าว เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ งานการไม่ทำ แทนที่จะเข้ารับราชการให้เป็นที่เชิดหน้าชูตาหรือสร้างความภูมิใจกับพ่อแม่และวงศ์ตระกูลกลายเป็นว่าหมื่นกล้าต้องจ่ายเบี้ยปรับให้ทางการเพื่อให้ลูกชายละเว้นจากการทำงาน ครั้นจะไปขายของไอ้กล่ำก็เกียจคร้านเกินกว่าจะทำ
ตอนจันทรมาบอกว่าจะออกเรือนกับไอ้กล่ำ สัปเหร่อเชยก็ไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ ตอนไอ้กล่ำเปลี่ยนใจสัปเหร่อเชยทั้งเจ็บใจและโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เจ็บตรงที่มันเทจันทรทิ้งหน้าตาเฉย ส่วนโล่งใจก็เพราะว่าจันทรจะได้ไม่ต้องมีผัวไม่เอาอ่าวมาร่วมเรียงเคียงหมอนด้วย
ไม่คิดว่าแค่ไม่กี่วันจันทรจะหาคนใหม่มาออกเรือนด้วยได้แล้ว
สัปเหร่อเชยถอนหายใจ ผู้ชายที่จะออกเรือนกับผู้หญิงกำพร้าปลงศพไปวัน ๆ คงไม่แคล้วเป็นพวกไม่เอาอ่าวสำมะเลเมาพึ่งพาไม่ได้อีกแล้วเป็นแน่
"ใช่จ้ะลุง"
"คราวนี้เอ็งจะออกเรือนก็ใครล่ะ"
"หมอแสงจ้ะ ลูกชายแม่อบเชยที่ชอบมาทำบุญที่วัดเราบ่อย ๆ ไงจ๊ะ"
“เอ็งว่ากระไรนะ” สัปเหร่อเชยสำลักข้าวพรวด ไอ้ที่กำลังจะกระเดือกก็กินไม่ลงอีกต่อไป ยกขันน้ำขึ้นจิบตาเหลือกตาลาน “ไอ้หมอแสงที่เป็นหมอเสน่ห์น่ะรึ”
“ใช่จ้ะ” จันทรหน้าแป้น แก้มใสขึ้นสีเรื่อ
ผิดกับสัปเหร่อเชยที่หน้าซีดเซียวแววตาไร้แวว ข้าวจะกลืนลงท้องยังคาอยู่ที่ปาก “เอ็งไม่รู้รึอีจันว่าไอ้หมอแสงมันโหดเหี้ยมขนาดไหน”
“โหดเหี้ยม” จันทรไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าหมอแสงโหดเหี้ยม สิ่งที่ได้ยินมาตลอดคือถ้อยคำชื่นชมจากผู้คนในหมู่บ้านว่าน้ำมันพรายแลอาคมของหมอแสงได้ผลชะงัดนักแล ซ้ำรูปร่างหน้าตาก็งดงามเป็นที่หมายปองต้องใจของสาว ๆ ในหมู่บ้าน
“มันเลี้ยงกุมาร” สัปเหร่อเชยว่า ยกขันน้ำฝนขึ้นดื่มให้โล่งคอก่อนจะอธิบายต่อ
“อย่างนั้นหรอกหรือจ๊ะ”
เรื่องนั้นเธอก็รู้ ก็น่าจะกุมารทองของหมอแสงนั่นแหละมาหลอกเธอเมื่อครั้งก่อน ข่มขู่ว่าไม่ให้ไปเรือนหมอแสงอีก วันนั้นจันทรช่วยสัปเหร่อเชยเผาและเก็บเถ้าจากศพยัยปริก หมอตำแยในหมู่บ้าน กุมารทองหลอกจนเธอรำคาญ ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป จันทรง่วงนอนเต็มที ในเมื่อไล่ไม่ไปก็สาปแช่งกันไปเลยให้มันจบ ๆ
หญิงสาวลุกหยิบธูป ถือออกไปจุดหน้ากระต๊อบ กำลังจะกลับปักหัวลงดินเพื่อสาปแช่ง มือเย็นยะเยือกก็จับข้อมือเธอไว้ ทำตาปริบ ๆ ออดอ้อนร้องขอความเมตตา
“ถ้าพี่แช่งฉันฉันจะไม่ได้ไปผุดไปเกิด”
“ก็ถ้าเอ็งยังไม่ไป ข้าก็จะแช่งไม่ให้เอ็งได้ไปผุดไปเกิด”
กุมารทองตนนั้นจึงหายวับไปกับตา
ก็ไม่เห็นจะแปลกกระไร คนทั่วไปบางคนยังเลี้ยง นับประสาอะไรกับหมอเสน่ห์เล่า
“นั่นแหละลูกมัน”
“ลูก” จันทรไม่กระจ่างแจ้งในสิ่งนี้ “หมอแสงไม่เคยมีเมียสักหน่อย จะมีลูกได้อย่างไรลุงเชย บ้าไปแล้ว” เธอไม่เคยได้ยินว่าหมอแสงร่วมเรียงเคียงหมอนกับใครมาก่อนเลย
“บ้าอะไรเล่า” สัปเหร่อเชยว่า เชื่อมั่นว่าตนเองไม่ได้เข้าใจผิดสักนิดเดียว “ผู้ชายมันมีเมียได้ทั้งนั้นแหละ แค่มันจะยกย่องใคร”
“อย่างนั้นหรอกรึ” จันทรคิดตาม “อย่างนั้นหมอแสงคงจะยกย่องฉัน ไม่อย่างนั้นคงไม่ประกาศทั้งเรือนว่าให้ฉันไปเป็นเมีย”
“ข้าไม่รู้หรอกว่ามันจะยกย่องเอ็งหรือไม่ แต่ไอ้กุมารทองน่ะ ไอ้หมอแสงมันผ่าเอามาจากท้องเมียมัน ตอนมันผ่าข้าก็อยู่ด้วย มันเอาลูกมันออกมาแล้วมันก็ร้องห่มร้องไห้กรีดร้องเหมือนคนบ้า มันคงรู้สึกผิด”
“รู้สึกผิดเรื่องเอาลูกไปทำกุมารหรือจ้ะ”
“คงอย่างนั้นแหละ”
สัปเหร่อเชยจำได้เพียงว่าตอนเกิดเรื่องจันทรน่าจะยังเล็ก สักเก้าขวบสิบขวบเห็นจะได้ ช่วงเวลาสายเด็กหญิงยังนอนอุดอู้ในกระต๊อบ ส่วนแกได้ยินเสียงหมอแสงมาเรียกที่หน้ากระท่อมให้ตามไปยังป่าช้า
ถึงป่าช้ามีศพหญิงสาวผมยาวสวมผ้าแถบสีแสด นุ่งโจมกระเบนสีเข้มนอนนิ่งไม่ไหวติง หมอแสงหยิบมีดขึ้นมากรีดลงตรงท้องนูน ก่อนจะร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลน่าเวทนา
หลังจากได้ร่างทารกในท้องหมอแสงก็เอาใส่หม้อ เดินร้องไห้กลับไปที่เรือน พลางฝากฝังให้แกฝังศพหญิงสาวผู้โชคร้ายให้พร้อมกับทิ้งเงินทำศพไว้จำนวนหนึ่ง
“เขาว่ามันลอบได้บ่าวในเรือนเป็นเมีย พอมีลูกก็ผ่าท้องเอาเด็กมาทำกุมารเพราะไม่อยากได้ลูกจากเมียบ่าว ผู้คนจะติฉินนินทาเอา ขืนเอ็งออกเรือนกับมันไป ข้ากลัวว่าพอเอ็งท้อง มันก็จะฆ่าเอ็งเอาลูกเหมือนที่มันเคยทำ ไอ้แสงน่ะมันไม่ใช่คนดีเด่อะไรหรอกเว้ยจันทร” สัปเหร่อเชยตักเตือนให้จันทรได้คิด “ถ้ามันไม่เจ้าเล่ห์เพทุบายมีหรือมันจะเป็นหมอเสน่ห์ได้ คนอย่างไอ้แสงน่ะก็ผูกมิตรคนนั้นคนนี้เพื่อผลประโยชน์ของมันนั่นแหละ”
จันทรนึกหน้าตายียวนของหมอแสงขึ้นมา นึกถึงผู้คนรายล้อมรอขอความช่วยเหลือแล้วไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มผู้ได้รับความนับถือจากผู้คนจะมีใจคอโหดเหี้ยมขนาดนั้น แต่สัปเหร่อเชยก็ไม่เคยโกหกเธอเช่นกัน หากจะนับหมอแสงกับสัปเหร่อเชย หญิงสาวยอมรับว่าเอนเอียงไปทางสัปเหร่อเชยมากกว่า
กระนั้นความตั้งใจในการออกเรือนก็ยังไม่ถูกล้มเลิก หากหมอแสงเป็นดังเช่นที่สัปเหร่อเชยว่า เธอก็ไม่น่าจะมีอะไรต้องกังวล จันทรเชื่อว่าตัวเองไม่มีประโยชน์ เงินไม่มี ความสวยก็ไม่ถึงขนาดเอาไปอวดใครได้ ผลประโยชน์อื่น ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแค่ข้าวก้นบาตรพระนั่นแหละพอจะแบ่งให้ได้ ส่วนเรื่องว่าเขาจะผ่าท้องเอาลูก
ก็ไม่ยาก !
อย่าท้องเสียก็สิ้นเรื่อง
“เอาอย่างนี้ดีมั้ยจ๊ะ” จันทรเลียริมฝีปากแห้งผาก แววตามุ่งมั่นไม่หวั่นไหว “ถ้าหากว่าหมอแสงจะฆ่าฉันเอาลูกในท้อง” หญิงสาวหยุดหายใจแวบนึง เงยหน้าจากจานข้าวขึ้นสบตากับสัปเหร่อเชยเปิดเผยความเชื่อมั่นให้อีกฝ่ายมั่นใจว่า “อย่างนั้นฉันจะระมัดระวังไม่ตั้งท้องดีมั้ยจ้ะ”
หมอแสงตั้งชื่อลูกสาวคนแรกว่า ‘อิ่ม’ เพราะแม่ชอบเวลากินอิ่มที่สุด ยามอิ่มท้องจะได้ไม่ทนทรมาน เป็นคำอวยพรอวยชัยให้ลูกได้กินอิ่มนอนหลับตลอดไปหลังคลอดลูกจันทรก็กลับมากระทบกระทั่งกับแม่ผัวตามเคย นางอบเชยคอยเข้ามาวุ่นวายกับหลานไม่เว้นวายประสาคนว่าง งานการก็ไม่ต้องทำ งานบ้านงานเรือนแม่ลออก็คอยจัดการให้ ส่วนการดูแลลูกชายตน จันทรก็รับหน้าที่นี้ในฐานะเมียไปแล้ว นางอบเชยจะเหลืออะไรให้ทำเล่านอกจากเลี้ยงหลานตอนแรกหมอแสงคิดว่าหากมีหลาน เด็กน้อยคงจะเป็นกาวใจให้แม่กับเมียเขาได้ใกล้ชิดช่วยกันเลี้ยงหลาน แล้วที่ขัดแย้งกันมานานนมอาจจะดีขึ้นปรากฏว่าไม่ !เขาอาจจะคิดดีมากเกินไป เพราะความเป็นจริงคือ ยิ่งมีหลาน รอยแตกร้าวยิ่งพินาศไปใหญ่“เจ้าให้ลูกไปนั่งเล่นกองดินกองทรายได้อย่างไรเล่า ลูกเป็นหญิงเนื้อตัวผิวพรรณบอบบาง หากเป็นริ้วเป็นรอยไปจะทำอย่างไร”ตอนแม่อิ่มได้เกือบสองขวบ จันทรเพียงพาลูกออกไปนั่งเล่นกับพวกบ่าว เด็กน้อยหัดเดินมีเสียงพวกบ่าวร้องเรียกให้กำลังใจ ความที่ขายังไม่แข็งแรงสักเท่าไหร่ เดินไปสักหน่อยก็ล้มเผละลงบนดินอยู่อย่างนั้น เนื้อตัวเปรอะเปื้อนตามประสาสำหรับจันทร หญิงสาวไม่ได้คิดอะไรมากมาย มอ
เรไรเตรียมข้าวของแต่เช้า พาบ่าวไพร่ยกขบวนมาที่เรือนหมอแสง ตอนนั้นจันทรช่วยผัวตระเตรียมข้าวของอยู่ในห้องพิธี หมอแสงบ่นเมียเล็กน้อย เรื่องสร้างเรื่องสร้างราวให้วุ่นวาย คนเป็นเมียค้อนขวับ หมอแสงจึงเงียบปากไป นั่งม้วนสายสิญจน์เงียบ ๆ ไปน่าจะปลอดภัยกว่า“คุณพี่บอกว่าให้ฉันตอบคุณแม่แค่ว่า ได้เจ้าค่ะ นี่เจ้าคะ”ก็จริงอยู่ว่าเขาให้ตอบอย่างนั้น แต่เขาหมายถึงเรื่องเตรียมสำรับ เก็บผัก เย็บผ้า ร้อยดอกไม้นั่น ไม่ใช่เรื่องมีเมียเพิ่ม“แล้วหากปฏิเสธ คุณแม่ท่านก็ไม่จบอีกนะเจ้าคะ”เรื่องนี้หมอแสงก็เห็นด้วย นั่นก็แม่ นี่ก็เมีย ไม่รู้จะโอนเอนไปทางไหน ก็รักทั้งคู่นั่นแหละ“ให้ฝ่ายแม่เรไรปฏิเสธเองไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”“แล้วหากนางลนน้ำมันพรายได้อย่างเอ็งเล่า”จันทรหลุดหัวเราะ มองหน้าผัวแล้วก็เกิดขำ หมอแสงตาวาว เข้าใจความหมายสายตาของเมียดี สายตาแบบนี้มันเหมือนจะบอกว่า ขนาดเขาที่เป็นหมอเสน่ห์ยังลนไม่ได้ นับประสาอะไรคนอื่นจะลนได้เล่าอย่างไรอย่างนั้นเลย“เอ็งนี่มันร้ายนัก”“ฉันไม่ได้อะไรนะเจ้าคะ”จันทรไม่รับหรอกว่าเย้ยเขาทางสายตา หมอแสงเห็นว่าบ่นไปก็รังแต่จะเข้าตัว สู้เตรียมของไปเงียบ ๆ เสียดีกว่าเรไรชะเง้อชะแ
นับตั้งแต่จันทรกลับมาอยู่ที่สุพรรณบุรี หมอแสงก็ยังไม่ได้อยู่อย่างสงบเลยสักวัน หลังจากหมดปัญหาระหว่างผัวเมีย ก็เข้าสู่ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ต่อ ตัวหมอแสงเองไม่ได้สนใจไยดีสายตาชาวบ้านสักเท่าไหร่แล้ว แต่กับมารดาเขาก็ยังเกรงอกเกรงใจ แลแน่ใจด้วยว่าจันทรเองก็คงเกรงอกเกรงใจเหมือนกัน เพียงแต่ว่ารูปแบบของการเกรงใจของผู้เป็นเมีย ไม่ใคร่จะเหมือนเขาสักเท่าไหร่“บอกกี่ครั้งแล้วว่ากำลังท้องกำลังไส้อย่ามาร้อยมาลัย ผีจะผลัก ไม่เข้าใจรึแม่จันทร” เสียงบ่นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ดังขึ้นจากชานบ้านเป็นประจำ นางอบเชยส่งสายตาไม่พอใจดุสะใภ้จนบังเกิดเป็นความเคยชินของคนบนเรือนไปเสียแล้ว“ตอนกลางวันไม่มีผีดอกเจ้าค่ะ” ขนาดเจ้าจุกยังหายหัวไปเลย“ข้าบอกอะไรเจ้าก็ทำ ไม่ต้องมาเถียงฉอด ๆ นี่จะไม่เกรงอกเกรงใจกันแล้วใช่หรือไม่”“พรุ่งนี้ฉันว่าจะใส่บาตรให้พ่อกับแม่น่ะเจ้าค่ะ” จันทรอ้างเหตุผล พอเป็นของพ่อของแม่ก็อยากทำเอง“ก็ให้พวกบาวไพร่มันทำ”หมอแสงชำเลืองมองเมีย จังหวะนั้นเมียก็มองมาพอดี หมอแสงเลยจำต้องลุกจากชานหน้าเรือนมานั่งลงข้าง ๆ ดึงเอาพานดอกไม้มาทำเสียเอง“พ่อแสงหยุดเดี๋ยวนี้” คนเป็นแม่ออกคำสั่ง “เป็นชายมาร้อยมาลัยได้อ
“เอ็งเป็นอะไรรึ สีหน้าดูกังวล”“ฉันคิดเรื่องที่สุพรรณ”คนเป็นผัวค่อนข้างแปลกใจเมื่อเมียบอกว่าคิดถึงเรื่องที่สุพรรณ ก็แต่ไหนแต่ไรมาคนอย่างจันทรไม่เคยคิดมากเกินกว่าเวลาที่ตนอยู่ เรียกได้ว่าเป็นคนที่อยู่กับปัจจุบันล้วน ๆ“คิดว่ากระไร” เขาลูบผมดำขลับด้วยความรักใคร่ กดจมูกลงข้างขมับหนัก ๆ ทีนึง“ถึงที่นั่นพ่อหมอไม่อายคนอื่นหรือจ้ะ ที่พาฉันกลับไป”“อาย” หมอแสงยอมรับโดยดุษฎี คนเราไม่ได้เปลี่ยนกันได้ชั่วพริบตาขนาดนั้น เขายังกังวลเรื่องสายคนอื่นอยู่มาก“อย่างนั้นไม่ดีกว่าหรือจ้ะ ถ้าพ่อหมอจะกลับไปเพียงลำพัง”“เอ็งวนไปวนมาอีกแล้ว” หมอแสงว่า “ข้าอายก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของข้า เอ็งเป็นเมียข้า ข้าให้สิทธิ์เอ็งเต็มที่ เอ็งมีหน้าที่ดูแลเรือน ดูแลบ่าวไพร่ก็ทำไป ข้ามีหน้าที่หน้าด้านหน้าทนให้คนต่อว่าต่อขานก็เท่านั้น”“ฉันไม่เข้าใจเลยเจ้าค่ะ” จันทรไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น เพราะเธอไม่ได้อับอายที่มีเขา“เรามันมนุษย์ธรรมดาจันทร บางเรื่องเอ็งปล่อยข้ารู้สึกแล้วอย่าถือสาได้หรือไม่ ข้าสัญญาว่าจะดูแลเอ็งอย่างดี เท่าที่ข้าจะทำได้”“แล้วฉันจะตอบแทนสิ่งใดพ่อหมอได้หรือไม่”หมอแสงเม้มปากครุ่นคิด หากจะมีอะไรสักอย่
จันทรนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น กระทั่งหมอแสงจัดการกับพวกโจรเรียบร้อยแล้วจึงเดินกลับขึ้นเรือนมานั่งลงข้าง ๆ เมีย ดึงทั้งตัวคนกำลังขวัญเสียเข้ามาปลอบ“ไม่เป็นไรแล้ว ปลอดภัยแล้ว”เขาเองก็เกือบตายเหมือนกัน ใครจะไปคิดว่าคนที่จ้างจะกลายเป็นโจรจริง ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้นหมอแสงเห็นไอ้สองคนนี้นั่งดื่มสุราในตลาด จึงเสนอเงินให้ แลกกับการทำเป็นปล้นเรือน เขาจะทำเหมือนว่าพวกโจรเก่าหวนคืนกลับมา เรือนนี้จะได้ดูไม่ปลอดภัย จันทรจะได้ยอมกลับสุพรรณไปด้วยกัน กลายเป็นว่าไอ้พวกนั้นรับเงินค่าจ้างไปแล้วแต่มาปล้นจริง มันน่าโมโหน้อยเสียเมื่อไหร่ตอนเอาโจรชั่วสองคนไปมัดกับเสาเรือน หมอแสงเลยเอาน้ำมันพรายของเจ้าจุกป้ายไปทีนึง ให้มันเห็นหน้าเขา หลงเสน่ห์เขาทุรนทุรายอยู่ที่เสาเรือน ซ้ำยังลงคาถาอาคมกันศัตรูปองร้ายเอาไว้ ไม่ให้พวกนั้นมองเห็นตัว ให้มันโหยหาเสน่หาแต่ไม่อาจจะพบเห็นหน้าแตะเนื้อต้องตัวได้ มันจะได้เจ็บเจียนตาย ข้อหาทำเมียเขาอกสั่นขวัญแขวนสมน้ำหน้าไอ้พวกชั่ว !“เรากลับสุพรรณกันเถอะเจ้าค่ะ พ่อหมอ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” จันทรกลัวว่าพวกโจรจะมาอีก แค่เห็นเขาโดนมีดจ่อใจเธอก็จะขาดรอน ๆ หมอแสงลอบยิ้มกริ่ม กอดเมียเ
แผนการเริ่มขึ้นคืนเดือนเต็มดวง หมอแสงเลือกวันที่สว่างไสวที่สุด เขานอนหน้าเรือนเฉกเช่นเคย กระทั่งได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากใต้ถุนเรือนจึงลืมตาขึ้นด้วยคิดว่าได้เวลาแล้วชายหนุ่มใช้หลังมือเคาะประตูเรือนเบา ๆ“จันทร” เสียงกระซิบแผ่วเรียกเมียที่กำลังหลับใหลในห้อง จันทรงัวเงียบ่นผัวอยู่ภายใน ยิ่งกำลังท้องกำลังไส้จึงอ่อนเพลียไม่อยากจะลุก หมอแสงก็พยายามจะเคาะอีก “จันทร ข้าได้ยินเสียงแปลก ๆ”จนแล้วจนรอดจันทรก็ไม่เปิดออกมา หมอแสงจึงเคาะซ้ำลงไปเสียงดังกว่าเดิม“จันทรเอ็งไม่ได้ยินข้ารึ”จะว่าไม่ได้ยินเลยก็ไม่ใช่ แต่ทุกคืนหมอแสงก็เคาะฝาเรือนเธอด้วยเรื่องไร้สาระ ยุงกัดบ้าง หิวข้าวบ้าง น้ำค้างแรงบ้าง นอนฝันร้ายบ้าง สารพัดสารเพจะหาข้ออ้างเข้ามานอนข้างใน จันทรกำลังท้องจึงขี้เกียจมากกว่าปกติ หญิงสาวอยากจะนอนมากกว่าไปสนทนาเรื่องไร้สาระเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น“จันทร” เสียงหมอแสงดังขึ้นอีก เมื่อจันทรไม่เปิดเขาก็รัวเสียงดัง“จันทร เอ็งได้ยินข้าหรือไม่ จันทรโว้ย”คนเป็นผัวชักฉุน เรียกเท่าไหร่เมียก็ไม่ลุกสักที สันดานเดิมก็เอาแต่ใจ จึงเผลอไผลแสดงออกมาแล้วก็นึกได้ เสียงเบาลงไปอีก“จันทรเอ็งได้ยินข้าหรือไม่”จันทรเหน
หากเป็นเกมส์การละเล่นหมอแสงก็ต้องยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ ทั้งที่ตั้งกติกาขึ้นเอง ลงเล่นเอง แล้วก็พ่ายแพ้เองอย่างสิ้นท่า ไม่มีการนอนเฉย ๆ อย่างปากว่าในเมื่อเนื้อสาวอันโอชะอยู่ใกล้เพียงปลายจมูกมีหรือเขาจะปล่อยให้หลุดมือหลุดรอดไปได้ ที่ว่าจะเขี่ยทิ้งหลังเสร็จสิ้นการลนน้ำมันพรายกลายเป็นลมปากปลิวหายไปกับ
สิ่งที่หมอแสงคิดไม่เกินจริง ถึงตอนเช้าฤทธิ์น้ำมันพรายจะบางเบาหากแต่ดวงตาใสซื่อยังมองเขาวาววับเป็นประกายสุกสกาว ตลอดทั้งวันจันทรตามติดเขาเป็นเงา ซ้ำยังแต่งเนื้อแต่งตัวน่าหวาดเสียวทำเอาหมอแสงใจสั่นวูบวาบไม่อยู่กับเนื้อกับเนื้อผ้าแถบเก่าคร่ำครึกลายเป็นสีสันสดใส ถามได้ความว่าลออเอาให้ตั้งแต่เมื
ได้ผล ! ผีตายโหงหยุดความเกรี้ยวกราดลงทันที หมอแสงหายใจหอบ จันทรใช้ปลายนิ้วแตะ ๆ ร่างศพให้แน่ใจว่าจะไม่ขยับเขยื้อนอีก หญิงสาวหันไปหาหมอแสง ความเป็นห่วงทำให้ไขว้เขว ห่วงหน้าพะวงหลังอยู่อย่างนั้น“เอ็งไม่ต้องสนข้า ลนน้ำมันเร็ว ๆ” หมอแสงเร่ง อีกไม่นานจะพ้นสองยามแล้ว ยิ่งใกล้สว่างมากเท่าไหร่ผีตายโหงยิ่ง
ในเมื่อท่องคาถาไม่รู้เรื่องก็ไม่ทงไม่ท่องมันละ หมอแสงวางสร้อยประคำในมือลง ลุกออกจากสายสิญจน์ไปชะเง้อมองลูกน้องสองคนขุดศพ จะได้ถือโอกาสนี้หลีกหนีจันทรไปด้วยในตัว ส่วนหัวของศพตายโหงโผล่พ้นดินออกมาให้เห็น หมอแสงกระโดดเหยงกลับเข้ามาในวงสายสิญจน์ใหม่ จันทรวางมีดหมอในมือลงหันมาถามผัวหน้าซื่อตาใสตามประส







