ตอนที่ 4 รับเมียเข้าเรือน

หลังจากปรึกษาหารือกับไอ้จุกเรียบร้อยว่าจะตกลงปลงใจรับจันทรมาเป็นเมีย ห้าราตรีต่อมาหมอแสงก็ไปรับหญิงสาวตามสัญญา นางอบเชยผู้เป็นแม่ไม่รู้เรื่องลูกชายวางแผนจะหลอกใช้จันทรให้ลนน้ำมันพรายจากศพให้แล้วจะเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดี จึงได้แต่ทอดถอนหายใจว่าลูกชายตนวาสนาไม่ดี ได้เมียไม่สมฐานะตัวเอง

“ลูกรับนางมาก็ไม่ได้ยกย่องเชิดชูออกหน้าออกตาหรอกขอรับ” หมอแสงพูดให้มารดาสบายใจ “ก็แค่จะรักษาสัจจะตัวเองก็เท่านั้น” คนเจ้าเล่ห์เล่นใหญ่เล่นโตให้มารดายังภาคภูมิใจกับตนเอง

ลออ ... น้องสาวแสนสวยของหมอแสงเห็นดีด้วยว่าพี่ชายควรยึดถือคำพูดตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครนับหน้าถือตาอีก

“แล้วลูกก็ไม่คิดจะจัดงานแต่งงานหรืองานเลี้ยงใดใดทั้งสิ้น ในเมื่อนางอยากออกเรือนลูกก็แค่ให้นางมาอยู่บนเรือน ดีเสียอีก จะได้มีคนช่วยบ่าวไพร่ทำงานบ้านเพิ่มขึ้น” หมอแสงบอกมารดาอย่างนั้นก่อนจะไปรับจันทรที่กระต๊อบใกล้จะพังแหล่ไม่พังแหล่โดยไม่มีข้าวของกำนัลใดใดติดมือมาทั้งสิ้น ในเมื่อจะหลอกใช้ก็ไม่เห็นจะต้องให้น้ำใจกระเด็นไปถึงแม้แต่เพียงเฟื้องเดียวหรือผลไม้สักพวงเดียวเช่นกัน

สัปเหร่อเชยอยู่รอหมอแสงเป็นเพื่อนจันทร เห็นชายหนุ่มมาตัวเปล่าเล่าเปลือยก็หน้าบึ้งหน้าตูมใส่ มันทำอย่างกับมาช่วยหลวงพ่อกวาดลานวัด สวมเพียงโจงกระเบนสีดำกับเสื้อผ้าบางตัวเดียว ราวกับตื่นนอนล้างหน้าล้างตาแล้วพายเรือออกมาเลย

มันหยามกันฉิบหายได้ขนาดนี้!

“แม่เอ็งไม่มารึ” สัปเหร่อเชยถามถึงนางอบเชย มารดาของหมอแสงซึ่งควรจะมาด้วย คนเป็นแม่ควรจะสั่งสอนลูกชายไม่ใช่หรือว่าให้ทำตัวสมชายชาตรี ไม่ใช่ดูหมิ่นดูแคลนผู้หญิงเยี่ยงนี้

“แม่ข้าไม่ว่าง ไปถือศีลที่อยุธยา”

หมอแสงเสมองไปทางอื่น ไม่อยากสนใจสายตาจับผิดของสัปเหร่อเชย แต่ก็อดไม่ได้จะชำเลืองมอง 

“แล้วงานแต่งอีจันเล่า จะจัดขึ้นเมื่อใด” สัปเหร่อเชยทวงถาม แววตาคาดคั้นเขม่นมองหมอแสงไม่วางตา “จะไปอยู่เรือนเอ็งเฉย ๆ ได้รึ”

“ช่วงนี้ข้าถือศีล คงจัดงานมงคลไม่ได้”

“เอ็งเป็นพระรึ ถึงต้องถือศีลเข้าพรรษาสามเดือน”

ฟังออกไม่ยากว่าตัวเองกำลังโดนเหน็บ แต่หมอแสงไม่มีอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียง แค่ต้องเดินผ่านป่าช้ามาที่นี่ก็หนักหนาสำหรับคนกลัวผีอย่างเขาเต็มที ไม่อยากต้องมาทะเลาะเบาะแว้งกับใครให้เป็นเรื่องเป็นราว ประเดี๋ยวชาวบ้านร้านตลาดก็เอาไปนินทากันทั่วอีก

หมอแสงยอมรับว่าเขาเองก็รู้สึกอับอายเรื่องว่าต้องรับผู้หญิงอย่างจันทรขึ้นเรือน วิสัยผู้ชายยึดมั่นถือมั่นว่าตัวเองดีไม่แพ้ใครเช่นเขาก็ชอบผู้หญิงสวยเป็นที่เชิดหน้าชูตาได้ทั้งนั้น ทั้งในใจหมอแสงเองก็คาดหวังว่าจะได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับเรไร ลูกสาวเศรษฐีในวันข้างหน้า การรับจันทรขึ้นเรือนเงียบ ๆ น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด ได้น้ำมันพรายเมื่อไหร่ค่อยหาเรื่องหาราวให้หญิงสาวอยู่ไม่ได้ลงจากเรือนไปเองจะดีกว่า

คิดดังนั้นหมอแสงจึงตัดสินใจไม่ตอบโต้ เฉไฉไปร้องเรียกจันทรที่อยู่บนเรือนแทน

“นังจันเอ็งเสร็จหรือยัง ข้ารอนาน เมื่อยไปหมดแล้ว”

ครั้นได้ยินเสียงเรียกของหมอแสงจันทรก็ลุกลี้ลุกลนโผล่หน้าออกมา

“ฉันไหว้พระประเดี๋ยวพ่อหมอ”

“ไม่ต้องไหว้ ข้ารีบ”

“แต่ฉันอยากขอพร วันนี้วันดี”

“เอ็งจะลงมารึจะเดินกลับเรือนคนเดียว”

โดนกดดันเข้าจันทรก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร นอกจากตัดสินหอบถุงผ้าลงจากเรือนโดยไม่ได้ไหว้พระ หญิงสาวหน้าตามอมแมมวันนี้อาบน้ำอาบท่าสะอาดสะอ้าน ผมเผ้าเรียบแปล้ทิ้งยาวคลอเคลียไหล่แบบบาง เธอเลือกเสื้อผ้าใหม่ที่สุดเท่าที่มี แม้คาดอกจะเก่าคร่ำครึไปสักหน่อย หากผ้าถุงนั้นสีชาดเลยทีเดียวเชียว แม่ค้าในตลาดให้มาเนื่องจากจันทรช่วยเผาศพของผัวแกให้ แม่ค้าคนนั้นจึงตบรางวัลให้จันทรเป็นผ้าถุงสีสวยนี่แหละ

จันทรมาแล้วหมอแสงก็ไม่อยากรออีกต่อไป หันมาไหว้ลาสัปเหร่อเชยลวก ๆ อยากไปให้พ้น ๆ จากตรงนี้เสียที

“ข้าลาล่ะ” หน้าสัปเหร่อเชยเขาก็ไม่มอง หมอแสงเดินดุ่ม ๆ กลับไปทางวัดทันที

จันทรเลิ่กลั่ก ยังไม่ทันได้ลาสัปเหร่อเชย หญิงสาวยกมือไหว้สัปเหร่อเชยเร็ว ๆ จะวิ่งตามหมอแสงไป สัปเหร่อเชยรั้งมือหญิงสาวเอาไว้ หยิบเงินเฟื้องใส่ย่ามผ้าให้

“เอ็งเอานี่ไป”

เห็นแวบ ๆ ว่าเป็นเงิน จันทรก็ตาโต รีบล้วงเข้าไปในย่ามจะเอามาคืน

“ไม่เอาหรอกลุง”

“เอาไปเถอะ ข้างัดมาได้ เงินปากผี เขาให้เป็นค่าปลงศพ เอ็งไปตัวเปล่าเล่าเปลือยเขาจะดูถูก”

“เอ้า! ผีมันจะไม่ตามฉันเหรอลุง” ถึงว่าเอาเงินมาจากไหนตั้งหลายเฟื้อง เงินปากผีนี่เอง จันทรไม่คิดว่าการได้ของกำนัลในวันออกเรือนเป็นเงินปากผีจะดีสักเท่าไหร่ ออกจะน่าตะขิดตะขวงใจอยู่สักหน่อย

“มันจะตามเอ็งไปทำไม ผัวเอ็งมันมีวิชาอาคมขนาดนั้น”

“ก็จริงนะ” จันทรก็เห็นด้วย หมอแสงร่ายคาถาแป๊บเดียว พวกผีคงกระเจิดกระเจิง

คนไม่รู้ว่าผัวตัวเองกลัวผียิ่งกว่าอะไรเห็นดีเห็นงามไปด้วย

“แล้วเอ็งจำที่ข้าบอกเอาไว้ให้ดีนะอีจัน ห้ามท้องเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นไอ้หมอแสงมันฆ่าเอ้งตายแน่”

วูบหนึ่งแววตาจันทรหวั่นไหว นึกกลัวขึ้นมาเหมือนกัน

“ได้จ้ะลุง ฉันจะไม่ให้ใครมาผ่าท้องฉันเอาลูกไปทำกุมารเด็ดขาดจ้ะ” จันทรรับปากเสียงดังหนักแน่น ก่อนจะลาสัปเหร่อเชยวิ่งตามหมอแสงไปทางป่าช้าเพื่อออกเรือนเสียที

แม้ใจหมอแสงจะอยากพ้นเขตวัดเขตชุมชนนี่เสียที ไม่อยากให้ใครเห็นว่าเขามารับจันทรไปที่เรือน หมอแสงอยากเอาจันทรมาใช้งานเงียบ ๆ และให้เธอออกจากเรือนไปเงียบ ๆ แต่โชคชะตาไม่เป็นใจให้เป็นอย่างนั้น ตอนเขาเดินกลับมาหลวงพ่อกำลังกวาดลานวัด เงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าหมอแสงกำลังเดินจ้ำ ๆ จะผ่านไปวัดไป มีจันทรวิ่งตามสีหน้าท่าทางเร่งรีบ หลวงพ่ออดสงสัยไม่ได้จึงส่งเสียงทักทายไปตามประสา

“ไปไหนกันล่ะพ่อแสง”

หมอแสงจำใจต้องหยุดเดิน เลี้ยวเข้ามานั่งคุกเข่ายกมือไหว้หลวงพ่อ จันทรตามมานั่งยอง ๆ ลงเคียงข้าง หญิงสาวหอบแฮ่ก ! เกือบขาดใจเพราะวิ่งตามเขา

“จะกลับบ้านขอรับหลวงพ่อ”

“จันทรไปด้วยเรอะ”

หญิงสาวพยักหน้า

เรื่องหมอแสงจะรับจันทรเป็นเมียเป็นขี้ปากชาวบ้านไม่แตกต่างจากเรื่องอื่น ๆ แล้วจะมีที่ไหนเป็นแหล่งกระจายข่าวไปได้ดีกว่าที่วัดเล่า วันพระทีไรผู้คนต่างก็ถือของมาทำบุญ เสร็จจากทำบุญก็วิพากษ์วิจารณ์คนในหมู่บ้านกันเองสนุกปาก

เป็นอย่างนั้นเสมอมาเนิ่นนาน

ดังนั้นจึงไม่แปลกอะไรหากหลวงพ่อจะรู้ว่าหมอแสงมารับจันทรไปที่เรือนนั่นแล

“อย่างนั้นเข้ามาก่อนสิมา หลวงพ่อจะผูกข้อไม้ข้อมือให้”

หลวงพ่อวางไม้กวาดเดินนำเข้าไปในโบสถ์ด้วยน้ำใจ อยากจะอวยพรอวยชัยให้ทั้งสองคนโดยเฉพาะจันทรที่อาศัยข้าวก้นบาตรพระกินมาตั้งแต่เด็ก ๆ หลวงพ่อเองก็เมตตาเอ็นดูหญิงสาวเป็นทุนเดิม

หมอแสงไม่เต็มใจแต่ขัดไม่ได้ จำใจเดินตามหลวงพ่อเข้าไปด้านใน จันทรจึงตามเขาไปเงียบ ๆ

ชายหนุ่มตามมานั่งขัดสมาธิหน้าหลวงพ่อ ส่วนจันทรนั่งพับเพียบอยู่ด้านหลัง

หลวงพ่อหยิบสายสิญจน์ขึ้นมาสองเส้น บริกรรมคาถาก่อนจะผูกเส้นหนึ่งให้หมอแสง อีกเส้นหนึ่งหย่อนลงมือให้จันทร หญิงสาวรับมากำไว้ในมือ หลวงพ่อจึงบอกหมอแสงผูกให้

“สายสิญจน์นี้หลวงพ่อปลุกเสกเอง ผูกเอาไว้อย่าให้ขาดล่ะ เกิดอะไรขึ้น หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน พ่อแสงผูกให้จันมันสิ จะได้เป็นสิริมงคล อยู่ด้วยกันร่มเย็นเป็นสุข”

หมอแสงไม่รู้จะทำอย่างไร จำใจหันไปขอสายสิญจน์จากจันทร อ้อมด้ายเชือกป่านลงคาถารอบข้อมือเล็ก ก่อนจะมัดขัดกันด้วยเงื่อนตายจนสุด

“โอ้ย ! ข้าเจ็บ” จันทรหน้านิ่ว ก็ผูกรัดซะเต็มแรงขนาดนี้

“เอ้า! ผูกแน่นอะไรขนาดนั้น แบบนั้นจันมันจะตายเอานะ เอามีดไปตัดให้มันก่อนไป” หลวงพ่อหยิบสายสิญจน์เส้นใหม่ให้ หมอแสงจำใจรับมาผูกใหม่ คราวนี้เบามือลง “เอ้อ ! อย่างนั้นแหละ ผูกกันไว้จะได้ครองคู่กันไปนาน ๆ”

ครั้นพอจะออกจากโบสถ์ก็สวนเข้ากับกลุ่มของแม่เรไรซึ่งบังเอิญมาไหว้พระพอดี หมอแสงที่กำลังจะก้าวออกจากโบสถ์ถึงกับชะงัก สายตาจับจ้องหญิงสาวหน้ามนรูปร่างเล็ก ผิวพรรณผุดผาด กิริยานุ่มนวล มองอย่างไร มุมไหนก็กระจ่างชัดว่าเป็นผู้ดิบผู้ดีไม่วางตา ผมยาวสลวยดำขลับทิ้งตัวลงปลิวตามแรงลมเบา ๆ ใจเขาวูบไหวด้วยหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะรับรู้เรื่องการรับจันทรเป็นเมีย

เรไรเมื่อเห็นหมอแสงก็ยกมือไหว้ เก็บกิริยาอาการ

“พ่อหมอมาไหว้พระเหมือนกันหรือเจ้าคะ”

“ไม่ใช่จ้ะ ฉันกับหมอแสงกำลังจะ...”

“เงียบ !” หมอแสงหันมาตวาดจันทรที่กำลังจะบอกเรไรว่าตัวเองกำลังจะออกเรือนไปกับหมอแสง

จันทรหุบปาก ตกใจสับสนปะปนงุนงงหากเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมตนเองโดนตวาด

หมอแสงหน้าบอกบุญไม่รับ มันวันอะไรของมันวะ ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยเจอเรไรระหว่างทางไปไหน ๆ สักที นอกจากรู้อยู่แล้วว่าหญิงสาวจะไปไหนแล้วตามไป ไฉนวันที่ไม่อยากเจอที่สุดกลับเจอเสียได้

“ข้าจะกลับเรือนแล้ว ขอตัวก่อนนะเรไร”

บอกแล้วหมอแสงก็เบี่ยงตัวหลบ มิวายจะลากข้อมือของจันทรมาด้วย หญิงสาวห่วงหน้าพะวงหลังว่ายังไม่ได้ให้คำตอบกับอีกฝ่ายเลยว่าตัวเองกำลังจะออกเรือนไปกับหมอแสง