ตอนที่15 โดนเด็กไล่

ด้านพระพายที่หนีอีกคนกลับคอนโด เธอก็มานั่งคิดทบทวนเรื่องราวและความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่บนโซฟา คิดไปคิดมาด้วยความน้อยใจคนอายุมากและผิดหวังในตัวเขา จึงทำให้น้ำใสๆที่เอ่อคลอเบ้าตาไหลลงมาอาบแก้มนุ่มอย่างห้ามไม่ได้ เธอนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นเป็นเวลาหลายนาทีโดยไร้เสียงสะอื้นไห้ มีแค่เสียงซื้ดน้ำมูกที่ดังออกมาเป็นระยะเท่านั้น 

ทว่าไม่นานก็ได้ยินเสียงคล้ายกับมีคนกำลังเปิดประตู แต่เธอไม่ได้หันไปมองแต่อย่างใดเพราะรู้ดีว่าเป็นใครที่กำลังจะเปิดประตูเข้ามา เธอจึงรีบเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนุ่ม ไม่ให้เหลือคราบน้ำตาแม้แต่นิดเดียว 

แกรก!

"หนูพาย!" เดชาเอ่ยเรียกเด็กสาวด้วยความโล่งอกเมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นเธอยังอยู่ดี ไม่ได้หายไปไหนไกลอย่างที่เขาคิดกังวลไปเอง จึงไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาเด็กสาวอย่างเร็ว ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างเธอแล้วคว้าตัวเธอมากอดไว้แน่น

หมับ!

พระพายไม่ได้ขัดขืนอะไร เธอยอมให้คนอายุมากกอดแต่โดยดี แต่กระนั้นใบหน้าสวยของเธอกลับเรียบนิ่งไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น ก่อนจะได้ยินอีกคนพูดขึ้น

"หนูพายหนีพ่อมาทำไมครับ รู้ไหมว่าพ่อแทบบ้าที่หนูหายไป พ่อเป็นห่วงหนูมากนะรู้ไหมทำไมถึงได้หนีพ่อมาแบบนี้" เขาพูดโดยที่ยังกอดเด็กสาวเอาไว้แน่นเสมือนกลัวว่าเธอจะหนีหายไปอีก

"ขอบคุณนะคะสำหรับความเป็นห่วงที่มีให้กัน แต่หนูไม่ต้องการ"

คำพูดไร้เยื่อใยของเด็กสาวทำเอาเดชาถึงกับจุกอก เขาจึงผละกอดออกแล้วพูดกับเด็กสาว

"หนูพาย ทำไมหนูถึงพูดกับพ่อแบบนี้ครับ" ไหนจะแววตาของเธอที่มองเขามันช่างว่างเปล่า จนเขารู้สึกใจเสีย 

"พ่อเดย์กลับบ้านไปเถอะค่ะ หรือจะไปไหนก็เรื่องของพ่อเดย์ ต่อไปนี้ไม่ต้องมาหาหนูอีก ไม่ต้องมายุ่งกับหนูด้วย หนูขอคีย์การ์ดคืนด้วยค่ะ" 

เดชาหลุบมองมือเล็กที่ยื่นมาตรงหน้าเพื่อขอคีย์การ์ดคืนจากเขาด้วยความไม่เข้าใจ อีกทั้งคำพูดของเด็กสาวที่ตัดความสัมพันธ์กับเขาเช่นนี้เขายิ่งไม่อาจเข้าใจและยอมรับได้ จึงคว้าตัวเด็กสาวเข้ามากอดไว้อีกครั้ง แล้วพูดกับเธอน้ำเสียงหนักแน่น

"ไม่ พ่อไม่ให้ หนูพายเป็นอะไรบอกพ่อมาก่อนได้ไหมครับ หนูกำลังคิดอะไรอยู่ทำไมถึงได้ไล่พ่อแบบนี้" เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้เด็กสาวกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขามั่นใจว่าเธอต้องเข้าใจผิดเรื่องที่ห้างอย่างที่ลูกน้องของเขาบอก ถึงได้ไล่เขาและตัดความสัมพันธ์กับเขาแบบนี้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามีเรื่องไหนบ้างที่เธอเข้าใจผิดอยู่

"ปล่อยหนู หนูอึดอัด" พระพายไม่คิดจะตอบคำถามของอีกคน เธอพยายามดันตัวเขาออก เพราะตอนนี้เธอรู้สึกอึดอัดที่โดนเขากอดแน่นจนหายใจไม่สะดวก ทว่าเขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอง่ายๆ

"ถ้าไม่บอกพ่อมาว่าเป็นอะไร พ่อจะปล้ำนะ" เขาพูดกับเด็กสาวน้ำเสียงแข็งเสมือนเป็นคำขู่แต่หากเธอยังดื้อรั้นอยู่แบบนี้เขาก็จะปล้ำเธอจริงๆไม่ใช่แค่ขู่ ขณะเดียวกันก็จ้องมองเด็กสาวตาเขม็งเพราะเริ่มจะไม่พอใจขึ้นมาที่เธอเอาแต่ผลักไสไล่ส่งกัน

"ถ้าพ่อเดย์ทำแบบนั้นกับหนู พ่อเดย์ก็คงจะเป็นผู้ใหญ่คนแรกที่หนูเกลียด" พระพายจึงตอกกลับไปทันทีโดยไม่คิดเกรงกลัวคำขู่ของเขาเลยแม้แต่น้อย พอพูดจบน้ำใสๆที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลหยดแหมะลงมาอาบแก้มนุ่มทั้งสองข้างอย่างสุดจะทนกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทว่าเธอก็รีบปาดน้ำตาทิ้งทันทีเพราะไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าเขา

"หนูพาย"

พอเห็นเด็กสาวร้องไห้ใจแกร่งก็กระตุกวูบทันที ทำอะไรต่อไม่ถูกเลย และไม่รู้จะทำยังไงแล้วให้เด็กสาวยอมบอกว่าเธอเป็นอะไร พูดดีด้วยก็แล้ว พอขู่ก็โดนเธอตอกกลับว่าจะเกลียดเขาอีก แล้วทีนี้จะให้เขาทำยังไง ยิ่งเธอร้องเขาก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก แทบจะร้องไห้ตามเธออยู่แล้ว

กระทั่งภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ทั้งเธอและเขาไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ต่างคนต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกหลากหลายที่แตกต่างกันไป แต่ไม่นานก็เป็นเด็กสาวที่หลบสายตาไปอีกทาง

และด้วยความรู้สึกอึดอัดที่มันอัดแน่นอยู่ข้างใน พระพายจึงลากสายตากลับมามองอีกคน ดวงตากลมโตแดงก่ำสั่นระริกส่อแววน้อยใจออกมาชัดเจนจนคนอายุมากรับรู้ได้ จากนั้นเธอจึงยอมพูดออกมาในที่สุด

"พ่อเดย์คงเห็นว่าหนูยังเด็กเลยคิดจะมาหลอกหนูง่ายๆ พอได้แล้วเบื่อ ก็คงจะทิ้งหนูเหมือนผู้หญิงที่ชื่ออิงอรคนนั้น"

เดชาได้ยินเช่นนั้นก็ใจอ่อนยวบ คล้ายกับโล่งใจที่เด็กสาวแค่คิดน้อยใจเขาไปเอง จึงเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบแก้มนุ่มเบาๆอย่างทะนุถนอม พร้อมกับเอ่ยพูดออกมา

"โธ่~ หนูพายของพ่อ ทำไมถึงคิดแบบนี้ไปได้นะ พ่อเคยบอกไปแล้วว่าพ่อรักหนู ทำไมหนูถึงคิดว่าพ่อจะหลอกหนูได้" 

"ก็ตอนที่อยู่ในห้างพ่อเดย์ให้หนูใส่แมส พ่อเดย์คงจะอายใช่ไหมคะที่ต้องมาเดินกับเด็กกะโปโลอย่างหนู แล้วตอนที่ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าหนูเป็นลูกสาวของพ่อเดย์อีก ตอนนั้นพ่อเดย์ก็ไม่ได้ปฏิเสธไปหนิคะว่าหนูไม่ใช่ลูก แล้วแบบนี้จะให้หนูเชื่อได้ยังไงว่าพ่อเดย์รักหนูจริง" พระพายตัดสินใจพูดในสิ่งที่เธอคิดออกมาอีกด้วยความรู้สึกน้อยอกน้อยใจอีกคนเป็นอย่างมาก ขณะเดียวกันใบหน้าสวยก็งองำตลอดเวลาเพราะน้อยใจเขา

"เด็กโง่ ช่างไม่รู้อะไรเลย" เดชาบีบปลายจมูกเล็กเชิดรั้นไปมาเบาๆ ประหนึ่งลงโทษเด็กที่ชอบคิดไปเอง

"อื้อ" พระพายจึงส่งเสียงประท้วงพร้อมกับเบี่ยงหน้าหลบมือใหญ่ที่กำลังบีบจมูกของเธอ ทว่าท่าทีกระเง้ากระงอดของเธอกลับน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของอีกคน จนเขาทนมองความน่ารักของเธอเฉยๆไม่ไหว จึงช้อนอุ้มเธอขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่งแล้วกอดเอวบางเอาไว้แน่นกันเธอดิ้นหนี

แต่ทว่าดันผิดคาด เด็กสาวกลับนิ่งยอมให้เขากอดแต่โดยดี แต่เธอก้มหน้าไม่ได้มองเขาเลย เห็นเช่นนั้นเขาจึงคลายอ้อมแขนเล็กน้อย กลัวว่าถ้ากอดเธอแน่นจนเกินไปจะทำให้เธอไม่พอใจเอาอีก จากนั้นจึงลูบศีรษะเล็กเบาๆประหนึ่งปลอบประโลมเธอ แล้วเริ่มอธิบายเหตุผลของตัวเองให้เด็กสาวฟัง

"พ่อไม่ได้อายใครที่เดินกับหนูพาย พ่อต่างหากที่กลัวหนูพายจะอายคนอื่นที่ต้องมาเดินกับคนแก่อย่างพ่อ ที่พ่อให้หนูพายใส่แมสเอาไว้เพราะพ่อหวง พ่อหวงหนูมากพ่อเลยไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนเห็นใบหน้าสวยๆของหนู พ่อถึงได้ให้หนูใส่แมสไว้ไงครับ แล้วที่พ่อไม่ปฏิเสธอิงอรไปว่าหนูไม่ใช่ลูก ตอนนั้นพ่อไม่ทันคิด พ่อขอโทษนะครับที่ทำให้หนูพายรู้สึกน้อยใจ ตอนนั้นพ่อแค่ไม่อยากเสวะนากับอิงอรเลยรีบพาหนูเดินออกไป พ่อขอโทษอีกครั้งนะครับที่ทำให้หนูพายน้อยใจและเสียใจแบบนี้" เขาอธิบายให้เด็กสาวฟังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขณะที่ยังคงคอยลูบศีรษะเล็กตลอดเวลาอย่างทะนุถนอม

พระพายที่ได้ยินเช่นนั้นจึงชั่งใจคิดตามคำอธิบายเหตุและผลของอีกคน โดยที่ยังคงก้มหน้าอยู่แบบนั้น