ตอนที่14 เด็กหนี

ไม่นานเด็กสาวก็ทานอาหารจนอิ่ม หลังจากเรียกพนักงานมาเช็คบิลค่าอาหารเรียบร้อยก็พากันออกจากร้านสเต็ก ทว่าเดินพ้นหน้าร้านมาได้นิดหน่อยเดชาก็หยุดเดินแล้วหันไปหาเด็กสาว จนทุกคนพากันหยุดเดินตามเขา

"เดี๋ยวหนูพายใส่แมสก่อนนะครับ" กล่าวบอกกับเด็กสาวจบ ก็ยื่นมือไปเอาแมสจากลูกน้องโดยที่มองเด็กสาวไม่ละสายตา

ภาคเห็นเช่นนั้นจึงยื่นแมสสีดำให้คนเป็นเจ้านายทันที เมื่อคนเป็นนายรับแมสไป ก็ได้ยินเสียงหวานเอ่ยถามเจ้านาย

"ใส่ทำไมเหรอคะ?" คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงว่าอีกคนให้เธอใส่แมสเพื่ออะไร ทั้งที่เธอไม่ได้ไม่สบายซะหน่อย

"ใส่ไว้เถอะครับ เด็กดีต้องเชื่อฟังผู้ใหญ่นะครับ" ไม่พูดเปล่า แต่ใส่แมสให้เด็กสาวจนใบหน้าสวยช่วงล่างปิดมิดชิด เห็นแค่ดวงตากลมโตแป๋วๆของเธอ เมื่อใบหน้าสวยๆของเด็กสาวถูกบดบังด้วยแมสก็ทำให้เขาสบายใจ เพราะจะได้ไม่ต้องมีผู้ชายคนไหนได้เห็นใบหน้าสวยๆของเธออีก โดยหารู้ไม่ว่าเด็กสาวกลับคิดสวนทางกับการกระทำของเขา

แม้เธอจะไม่ขัด ยอมใส่แมสแต่โดยดี แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกแย่ขึ้นมา เพราะคิดไปเองว่าอีกคนคงจะอายที่ต้องมาเดินกับเด็กกะโปโลแต่งตัวธรรมดาอย่างเธอ จึงก้มมองดูเสื้อผ้าของตัวเองที่ใส่แค่เสื้อยืดและกระโปรงยีนส์สั้น กระเป๋าที่สะพายอยู่ราคาแค่ไม่กี่ร้อย ร้องเท้าผ้าใบที่ใส่อยู่ราคาแค่ไม่กีบาท แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ใส่สูทดูดีไปทั้งตัว ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน หากเขาอายที่ต้องมาเดินกับเธอจนต้องให้เธอใส่แมส เขาก็ไม่น่าชวนเธอออกมาข้างนอกกับเขาตั้งแต่แรก ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งน้อยใจ ขณะปากบางเบะคว่ำอยู่ภายใต้แมสสีดำที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นได้เลย

ทว่าจู่ๆก็มีบุคคลมาใหม่ที่เธอไม่รู้จักเดินเข้ามาทักทายอีกคน

"ท่านคะ อุ๊ย ท่านเดชาจริงๆด้วย ทีแรกนึกว่าจำคนผิดเลยลองเข้ามาทักดู" เสียงสาวสวยปากแดงอายุราวสามสิบต้นๆ มีนามว่าอิงอร อดีตเด็กเลี้ยงในสต๊อกของเดชา เธอทำทีเป็นว่าไม่ได้ตั้งใจเข้ามาทัก ทั้งที่ความจริงตั้งใจเห็นๆ

ทว่าเดชาไม่ได้สนใจอะไรหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย เขาโอบเอวบางของเด็กสาวแล้วกำลังจะพาเธอเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ก็โดนหญิงสาวคว้าแขนเอาไว้ เขาจึงตวัดสายตามองหญิงสาวอย่างไม่พอใจ แล้วดึงแขนของตัวเองออกจากการจับกุมของหญิงสาวเสมือนรังเกียจยังไงยังงั้น

แต่อิงอรก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจกับท่าทีรังเกียจของอีกคน ก่อนจะทำทีทักทายเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเขา

"อุ๊ย นี่ลูกสาวท่านเหรอคะ สวัสดีจ้ะ พี่ชื่ออิงอรนะ" เธอก็ทักมั่วๆไปงั้น เพราะรู้แค่ว่าอีกคนมีลูกสาวแต่ไม่เคยเจอลูกสาวของเขามาก่อน แต่มองจากลักษณะผิวพรรณและการแต่งตัวของเด็กสาวตรงหน้า แม้จะใส่แมสแต่ก็ดูออกว่ายังเด็กอยู่ จึงเดาได้ไม่อยากว่าอาจจะเป็นลูกสาวของเขา ถ้าคิดในทางชู้สาวคงเป็นไปไม่ได้ เพราะเธอรู้ดีว่าอีกคนเขาไม่นิยมกินเด็กรุ่นลูกแบบนี้อย่างแน่นอน

พระพายก็ได้แต่ยืนฟังยืนดูสถานการณ์ตรงหน้านิ่งๆ โดยไม่คิดจะพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย

"จัดการด้วย" เดชาหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงกดต่ำ แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาชัดเจน จากนั้นก็พาเด็กสาวเดินออกไปทันที โดยไม่คิดจะสนใจอดีตเด็กในสต๊อกที่เขาเคยเลี้ยงดูเลยแม้แต่นิดเดียว

ด้านพระพายก็เอาแต่คิดน้อยใจเข้าไปใหญ่ที่เมื่อครู่คนอายุมากไม่ปฏิเสธออกไปว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวของเขา มันก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าเขาคงไม่อยากเปิดเผยสถานะของเธอ เธอก็คงเป็นแค่เด็กใหม่ที่เขายังไม่ได้เชยชม หากได้เชยชมเธอแล้วเขาก็คงจะเบื่อและเขี่ยเธอทิ้งเหมือนผู้หญิงคนเมื่อครู่ เพราะฉะนั้นตอนนี้เธอคงต้องรีบออกห่างและอยู่ให้ไกลจากผู้ใหญ่คนนี้ คิดได้ดังนั้นเธอจึงหยุดเดิน จึงทำให้คนอายุมากที่โอบเอวเธออยู่ต้องหยุดตาม

"พ่อเดย์คะ หนูอยากเข้าห้องน้ำค่ะ" เธอเอ่ยบอกเขาขณะพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

"ได้ครับ เดี๋ยวพ่อพาไป" พูดจบก็เตรียมจะพาเด็กสาวเดินต่อไปทางห้องน้ำ แต่ทว่าเธอก็ขืนตัวเอาไว้ ก่อนจะได้ยินเสียงหวานพูดขึ้น

"ห้องน้ำผู้หญิงนะคะ พ่อเดย์จะพาไปได้ยังไง เดี๋ยวหนูไปเองค่ะ" พูดจบพระพายก็จับแขนแกร่งออกจากเอวบางของตัวเอง ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวไปทางห้องน้ำทันที

เดชาจึงได้แต่มองตามหลังเด็กสาวด้วยสายตาเอ็นดู แต่กระนั้นเขากลับรู้สึกใจหวิวๆแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเด็กสาวไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำตามที่บอกไว้ แต่เธอกลับเปลี่ยนเส้นทางเดินออกไปจากห้างทางประตูด้านหลังแล้ว

.....

เดชายืนรอเด็กสาวโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอได้หนีกลับคอนโดไปแล้ว กระทั่งหลายนาทีผ่านไปเขาเริ่มเอะใจขึ้นมา เพราะเด็กสาวไม่น่าจะไปเข้าห้องน้ำนานขนาดนี้ จึงบ่นออกมาขณะในใจนึกเป็นห่วง

"ทำไมหนูพายไปเข้าห้องน้ำนานจัง" 

และเมื่อทนเป็นห่วงเด็กสาวไม่ไหว เขาจึงหันไปสั่งการกับลูกน้องที่ยืนกันเต็มอยู่ข้าง

"พวกเอ็งไปดูซิ" 

สี่ในลูกน้องทั้งห้าคนจึงพยักหน้ารับคำสั่งอย่างรู้หน้าที่แล้วรีบพากันไปดูยังห้องน้ำทันที จะเหลือก็แต่ลูกน้องคนสนิทมือขวาอย่างภาคที่เพิ่งกลับมาอารักขาคนเป็นนายหลังจากที่ได้ไปจัดการอดีตเด็กเลี้ยงของเจ้านายมาเรียบร้อยแล้ว

ไม่นานลูกน้องทั้งสี่คนก็วิ่งหน้าตั้งมาหาคนเป็นเจ้านาย จนผู้คนรอบข้างหันมองพวกเขาเป็นตาเดียวกันอย่างตื่นตระหนก พอวิ่งมาถึงพวกเขาก็เอ่ยรายงานกับเจ้านายไปทันที

"นายครับ คุณพระพายไม่ได้อยู่ในห้องน้ำครับ"

"พวกเราหาจนทั่วทั้งห้องน้ำชายและห้องน้ำหญิงก็ไม่เจอคุณพระพายเลยครับนาย"

"ไม่เจอ! ไม่เจอได้ไง! พวกเอ็งหาดีแล้วเหรอ แล้วหนูพายของฉันหายไปไหน!" เดชาโวยวายเสียงดังใส่ลูกน้องทันทีด้วยความโมโหที่ไม่รู้ว่าเด็กสาวหายไปไหนเสมือนคนพาล โดยไม่แคร์สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมาเลย เพราะเป็นห่วงเด็กสาวจนร้อนใจไปหมดจนแทบอยู่ไม่สุขแล้ว

ลูกน้องทั้งสี่จึงพากันก้มหน้าเรียงแถว ด้วยความเกรงกลัวคนเป็นเจ้านายจึงไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีกเลย ยกเว้นภาค

"ใจเย็นๆก่อนครับนาย ผมว่าคุณพระพายเธออาจจะกลับคอนโดไปแล้วก็ได้นะครับ" ภาคย้อนคิดจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ จึงทำให้เขาคาดการณ์ได้ว่าสาวน้อยน่าจะหนีกลับไปแล้ว สาเหตุที่สาวน้อยหนีกลับไปก็คงจะน้อยใจเจ้านายของเขา

"กลับไปแล้วอย่างนั้นเหรอ หนูพายจะกลับคอนโดไปได้ยังไงในเมื่อฉันยังอยู่นี่" เดชาพูดสวนลูกน้องไปทันที เพราะถ้าหากเด็กสาวกลับคอนโดไปแล้วตามที่ลูกน้องของเขาบอก แล้วทำไมเธอถึงไม่รอเขา ทำไมเธอถึงไม่กลับพร้อมเขา ทำไมต้องหนีกลับไปก่อนแบบนี้ คำถามมากมายเต็มหัวของเขาไปหมด

"นายลองคิดดูสิครับ นายให้คุณพระพายใส่แมสปิดบังใบหน้าเอาไว้ โดยที่นายไม่ได้บอกเธอว่าให้ใส่แมสทำไม ไหนจะมีอิงอรเข้ามาสร้างความวุ่นวายอีก ผมคิดว่าคุณพระพายเธอน่าจะคิดน้อยใจนายไปเองก็ได้นะครับถึงได้หนีกลับไปแบบนี้ คุณพระพายเธอยังเด็กนะครับนาย ต้องทำความเข้าใจกันเยอะหน่อย" ภาคอธิบายอย่างละเอียดให้คนเป็นนายฟัง ประโยคหลังๆพูดประหนึ่งเอ่ยเตือนคนเป็นเจ้านาย แม้ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเด็กรุ่นนี้สักเท่าไหร่ แต่เพราะเขาเป็นคนช่างสังเกตถึงความผิดปกติ จึงทำให้เขาคาดเดาอะไรได้ไม่ยาก

เดชาฟังและคิดตามคำพูดของลูกน้องคนสนิทจึงทำให้เขาพอจะเข้าใจได้ในทันที จึงไม่มัวรอช้ารีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากห้างเพื่อกลับไปหาสาวน้อยคนสวยของเขาให้ไวที่สุด จนลูกน้องทั้งห้าคนพากันเดินตามแทบไม่ทัน...