INICIAR SESIÓNCompartir
Chapter 31 เสียใจไม่มีวันสิ้นสุด
Fecha de publicación:
2026-04-16 15:29:37Anna Apartment
“จอดตรงนี้เลยค่ะ” น้ำเสียงขึ้นจมูกบอกคนใจดี รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวช้าและจอดให้เธอลง “โอเคไหมครับ” เมญ่าไม่ตอบ ควักเงินในกระเป๋าส่งให้ หมายเป็นค่าโดยสารแต่อีกฝ่ายก็ไม่เอา “คนไทยด้วย มีอะไรก็ช่วยกัน” “ขอบคุณค่ะ “พักผ่อนนะครับ ค่อยๆ คิด นอนให้อิ่ม พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” ชายที่ไม่รู้จัก แสดงความห่วงใย เมญ่ายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณเพราะให้เงินเขาก็ไม่รับ เดินโซซัดโซเซเกาะบันไดทางเดินหนีไฟเพียงลำพังทั้งน้ำตา หอบใจซ้ำ ๆ เข้าห้องว่างเปล่า บานประตูเปิดเข้ามา ยืนท่ามกลางมืดในห้องสี่เหลี่ยม ความโดดเดี่ยวดันปรากฏเข้ามา มือขาวแทบไร้เรี่ยวแรง แตะผนังแล้วคลำหาสวิตช์ไฟ กระทั่งเปิดมันสว่างทั่วห้อง หากในทุกวันมันคือห้องที่แสนสบายใจ แต่วันนี้ทำไมมันมีแต่ความเหงาและความเสียใจรายล้อมเต็มไปหมด โยนกระเป๋าสะพายใบโปรดลงพื้น สืบเท้าเปล่าเชื่องช้าอย่างไร้ทิศทาง เสียงทุ้มดังกึกก้องในโสตประสาท ยากสลัดมันออกภายในชั่วข้ามคืน หอบตัวเองขึ้นเตียงอยากข่มตาให้หลับ บอกตัวเองว่าเจ็บแค่นี้ยังไหว ที่ผ่านมาแทบจะเป็นจะตายยังผ่านมาได้ กับธาวิน ต้องทำได้สิ ทำได้ แต่…ไม่ได้เลย เสียงสะอื้นดังบนเตียงนอน เมญ่านอนตะแคงขดตัว สองมือกำผ้าห่มแน่นซุกไว้กลางอก ราวกับใช้มันเป็นผ้าซับแผลทางใจ หยาดน้ำตาไหลอาบสันจมูกตกเปียกหมอน ไม่รู้ว่ามาจากไหนมากมายขนาดนี้ รู้แต่เพียงว่าไม่ยอมเหือดแห้งเลย ภาพตอนที่มีความสุขด้วยกันฉายขึ้นในม่านตา ขัดแย้งกับเสียงที่เอ่ยว่าไม่รักกัน ตอนแอบรักเมฆา รู้อยู่แล้วว่าเฮียไม่เคยรักตอบ ชัดเจนในความรู้สึก มีแต่ตัวเองทั้งนั้นที่ดันทุรัง ตั้งความหวังลม ๆ แล้ง ๆ แต่สำหรับธาวิน เขาทำทุกอย่างเหมือนคนมีใจ พอหวั่นไหวก็ทุ่มลงทั้งใจไม่มีเผื่อกับคำตอบที่ได้ มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ระยะเวลาสั้นๆ แต่มันโคตรเจ็บ เจ็บจนไม่มีเสียงร้องออกมา บ้านพักธาวิน มือหนานวดขมับตัวเอง สีหน้าอารมณ์อยู่ในความขุ่นมัวและสับสน อีกคนนั่งข้าง ๆ ตักเค้กเข้าปากพลางเล่นมือถือโดยไม่ใส่ใจ ก่อนจะสังเกตว่าธาวินเงียบผิดปกติตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นหายไป “เป็นอะไร ปวดหัวเหรอคะ” “พี่ไปธุระก่อน” พูดจบรีบลุกพรวดขึ้นกะทันหัน คว้ากุญแจรถได้ก็ใส่เกียร์หมาวิ่งขึ้นรถ แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้สายตาของหญิงสาวมองตามงง ๆ กระนั้นคงทำได้แค่นั่งรอเจ้าของบ้านกลับมา รถยนต์ขับลงไหล่เขาช้า ๆ มองข้างทางเพื่อจะเจอเมญ่าเดินละแวกนี้ สาดไฟสูงและมองตลอดทาง กระทั่งมาถึงถนนใหญ่ก็ไม่เจอ “ไปกับใคร” อดสงสัยไม่ได้ แม้บ้านพักของเขาและอะพาร์ตเมนต์ของเมญ่าไม่ได้ไกลกันมาก แต่หากเดินเท้าต้องใช้เวลาพอสมควร ยิ่งทางชันตรงนี้ แค่ 10 นาที ไม่น่าเดินได้เร็วขนาดนี้ เขาขับรถตามต่อ เผื่อเจอคนที่เขาใจร้ายใส่จะได้รับกลับ แต่ทว่าไม่เห็นเมญ่าแม้แต่เงา ธาวินมาเรื่อยๆ ถึงที่พักของเธอ จอดด้านหน้าและเปิดประตูลง ชะเง้อส่องไปยังห้องของเมญ่า เห็นเพียงไฟเปิดสว่างเอาไว้ ยืนพิงข้างประตูรถ มองระเบียงสูงทั้งความรู้สึกสับสน กระทั่งเสียงนกหวีดดังขึ้น “คุณครับ จอดตรงนี้ไม่ได้” “…” “กีดขวางการจราจร ขยับออกไปครับ” รปภ.เตือนให้หาที่จอดใหม่ หากขยับออกก็มองไม่เห็น ไม่ออกคงมีปัญหา ธาวินตัดสินใจขึ้นรถ ทว่าดวงตายังเชิดมองอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะขับรถออกไปและกลับบ้านพักของตนตามเดิม วันต่อมา เมญ่ายังทำงานปกติ แม้ภายในใจจะบอบช้ำหนัก ด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบจะอ่อนแอในตอนนี้ไม่ได้ “แก” “อะไร” “เมื่อคืนดูซีรีส์ตับแตกเรื่องไหน เช้ามาทำไมตาบวมขนาดนั้น” จุ๊บแจงสังเกตสักพักเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง รอบดวงตาบวมตึงประคบน้ำแข็งก็ไม่หาย รอบดวงตาปูดโปนหนักเห็นได้ชัดเจน สีหน้าไม่สู้ดี นัยน์ตาขาวแดงก่ำ อยากร้องไห้อีกแล้ว แต่ร้องไม่ได้หรอก เพราะตรงนี้มีงานต้องรับผิดชอบ แสร้งว่าไม่เป็นไร บ่ายเบี่ยงเพราะเจ็บตาเหมือนจะอักเสบ “ใช้สายตาเยอะไปหน่อย” “จริงเหรอ ไม่ได้ร้องไห้มาใช่ไหม” “บ้าน่า...ร้องไห้ทำไมล่ะ” กลั้นไม่ไหวแล้ว น้ำสีใสรื้นในเบ้าตา เมญ่ขอตัวเข้าห้องน้ำ แต่ทว่าเดินมาด้านหลังโรงแรม ความเจ็บปวดไม่จางหาย ผ่านมาข้ามคืน แต่ทำไมมันเหมือนเพิ่งเกิด ทิชชูในมือค่อย ๆ ซับ สูดหายใจหมายจะกลับไปทำงานต่อ แต่เจ้ากรรม ธาวินเดินมาพอดี สายตาประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ หากเป็นแต่ก่อน เขาคงตอแยอย่างที่เคยเป็น แต่วันนี้กลับไม่ ดูเปลี่ยนเป็นคนละคน ใบหน้านิ่งขรึมและเงียบผิดปกติ “สวัสดีค่ะ” ในหน้าที่การงานยกมือไหว้ผู้บริหารคือสิ่งที่พนักงานทุกคนต้องทำ เป็นจังหวะให้ธาวินเห็นข้อศอกของเธอมีแผลทั้งสองข้าง “เป็นอะไร” เดินเข้าใส่พร้อมแสดงท่าทางตกใจ เมญ่ามองเจ้านาย ภายในม่านตาแอบขอร้องว่าอย่าทำแบบนี้ ไม่ต้องแสดงความห่วงใยให้มากมาย เพราะนับจากนี้ เธอต้องตัดใจจากผู้ชายใจร้ายอย่างธาวินอีกคน “ไม่เป็นไร” “แผลขนาดนี้ ไม่เป็นไรยังไง ทำอะไรมา” เมญ่าสะบัดแขน ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างเพื่อรักษาใจให้มากที่สุด “เจ็บน้อยกว่าที่ได้รับมาเมื่อคืน” ได้ยินก็พูดไม่ออก จุกแน่นตรงลิ้นปี่ หายใจลำบากกะทันหัน ใช่ เขาทำเธอเจ็บ ให้ความหวัง ให้ความรู้สึกดีๆ มาตลอด แต่ดันพูดทุกอย่างที่สวนกับความรู้สึกทั้งหมด ธาวินไม่กินของต่อคนรู้จัก นั้นคือเรื่องจริง เคยเป็นของคนใกล้ตัวเขาไม่ยุ่ง แต่กับคนตรงหน้าเคยห้ามใจตัวเองแล้ว เคยสั่งตัวเองให้หยุด แต่ทำไม่ได้ มันถลำลึก แต่กระนั้นยังเลือกพูดให้เมญ่าเจ็บปวด “พี่วินไปค่ะ” เสียงหวานดังเข้ามาใกล้ แป้ง หญิงสาวคนเมื่อคืน คนที่อยู่บ้านหลังเดียวกันกับธาวิน วันนี้ยังควงกันมาโรงแรมอีกเหรอ ย่ำยีหัวใจช้ำๆ ไม่มีที่สิ้นสุด คนใจร้าย... “คุณนั่นเอง เป็นพนักงานของพี่วินเหรอคะ” “ค่ะ” “คนกันเอง โอเค ๆ ขึ้นไปกันพี่วิน” แป้งดึงแขนชายหนุ่ม ครั้นอากาศตรงนี้ค่อนข้างอบอ้าวแทบจะเป็นลม ธาวินเดินตามอย่างว่าง่ายผ่านหน้าคนเจ็บปวด เมญ่าขบริมฝีปาก ถามตัวเองว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหน พลันนั้นเสียงซุบซิบก็ดึงความสนใจเธอได้ชั่วขณะ “แฟนคุณวินไหมอ่ะ” “ไม่ใช่หรอก คู่นอน” “แต่คู่นอนคุณวินไม่มีทางพามาโรงแรม” บทสนทนาของพนักงานพูดอยู่ข้างตึก เมญ่าระส่ำในอกแทบจะระเบิดอยู่รอมร่อ หากคนนี้คือตัวจริง จะยังทำงานต่อไปได้อย่างไร จะทนมองเห็นเขารักกันได้อีกนานแค่ไหน “เมญ่าล่ะ เป็นหมาหัวเน่าเลยใช่ไหม” “แก...พูดอะไร” “เห็นเต็มสองตา วันนั้นเดินออกมาจากห้องทำงานของคุณวิน” “แปลกตรงไหน” “ก็แปลกตรงที่ ออกมาตอนดึกดื่น คุณวินจับมือเดินอีกด้วย เป็นพี่คิดยังไง” ทุกคนในวงสนทนาอ้าปากกว้าง ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ แต่มีหลักฐานเพราะคนพูดแอบถ่ายรูปเอาไว้ “โห...จริงเหรอเนี่ย” “แต่คงเป็นได้คู่นอนตามเคย คนนี้ฉันว่าของจริง” พูดกันสนุกปาก แต่เมญ่าต้องอดทน กำมือแน่นเป็นการระบายอารมณ์ ถ้าเป็นเมญ่าคนเดิม คนที่ไร้ความสามารถอดทนอดกลั้นป่านนี้คงเดินเข้าใส่ แล้วเลือกตบเรียงตัวตามนิสัยที่เคยเป็น แต่กระนั้นความไม่ยอมใครยังมีหลงเหลืออยู่บ้าง เมญ่าแตะกระถางดอกไม้เล็ก ๆ ที่ตั้งประดับตรงนั้น แตกกระจายเสียจนคนที่หลบมุมนินทาคนอื่นออกมาดู “มะเมญ่า” “เป็นแม่บ้านใช่ไหม” “ใช่” “ฝากเก็บด้วย พรุ่งนี้ซื้อมาแทน” พูดจบก็เดินตาแดงกลับเข้าไปทำงาน ว้าวุ่นกระวนกระวายไร้ความสุขแต่ต้องอดทนไปก่อน อดทนจนกว่าจะไม่ไหว ก็คงเลือกไปเอง
Último capítulo
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
พ่ายธาวิน Chapter 50 จะรักให้กลับให้มากกว่านี้
ด้านหลังโรงแรมเป็นลานจอดรถของผู้บริหารและพนักงาน เมญ่าโดนเพื่อนสาวลากตัวออกมาคุยกันตามลำพังและตรงนี้ปลอดภัยเพราะไม่มีคนเดินพลุกพล่านนอกจากพนักงานด้วยกันเองมาเอารถส่วนตัวเพื่อขับกลับบ้าน แต่ตอนนี้เหมือนว่าเพื่อนร่วมงานจะทยอยกลับไม่เหลือแล้ว “อะไรจุ๊บ” “ไปไงมาไง ถึงมากับคุณวินได้” “ก็อย่างที่เห็น”
พ่ายธาวิน Chapter 49 สถานะที่ชัดเจน
หลังจากที่หายไปนานเกือบหนึ่งเดือน ธาวินก็เข้ามานั่งเก้าอี้ผู้บริหารโรงแรมอีกครั้ง รถคันหรูที่เพิ่งเอากลับมาจากบ้านของมุตา โดยใช้บริการรถยกมาส่งถึงที่ในเมื่อวาน วันนี้เขาได้ขับมาทำงานโดยหนีบคนรักอย่างเมญ่ากลับมาด้วยมือหนากระชับมือขาวแน่น เดินผ่านเคาน์เตอร์รับลูกค้า ท่ามกลางสายตาพนักงานหลายคนตกตะลึง
พ่ายธาวิน Chapter 48 แค่เธอคนเดียว
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านสีขาวบาง เข้ามาในห้องนอนอันคุ้นเคย เมญ่าขยับตัวเล็กน้อยบนเตียงนุ่ม กลิ่นอ่อนๆ ของน้ำหอมปรับอากาศลอยอบอวล เปลือกตาสวยลืมขึ้นช้าๆ สะบัดขนตาพลิ้วไหวท่ามกลางแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามากระทบ จากที่พร่าเบลอเพราะเพิ่งตื่นก็ปรับโฟกัสชัดเจนขึ้น ภายใต้รู้สึกถึงความเงียบสงบและปลอดภัยโอบล
พ่ายธาวิน Chapter 47 เมญ่ายั่วยวน
ภายในช่องทางรู้สึกปั่นป่วน มวนท้องไม่ต่างจากรูด้านหน้า ก่อนที่เมญ่าจะรู้สึกว่ามันเป็นความแปลกใหม่ที่น่าลิ้มลอง จากที่ยกก้นหนีเพราะไม่ชิน กลับหย่อนก้นลงมาเบาๆ ขยับขึ้นลงราวกับขย่มท่อนนิ้วในจังหวะนั้นภาษากายบ่งบอกชัดเจน ธาวินซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาว เกร็งนิ้วมือไม่ต่างจากท่อนไม้ คดหลังมือเพื่อสอดใส่ช่
También te puede gustar
บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น113.4K vistasราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน308.9K vistasรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด320.8K vistasท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น630.6K vistasอุ้มรักคุณหมอใจร้าย
Duangkwan26 vistasรวมเรื่องสั้นอีโรติก NC
นิชา อลีนา555 vistasสามีตัวน้อยของบอส (บอสของผม)
PR Star Ploy106 vistasสามีของฉันต้องการการแต่งงานแบบเปิด
Lunaink69 vistas
