7

หลังจากผ่านไปถึงสองชั่วยาม หลินเซียนในร่างของจื่อหรานก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยพูดกับซุนรั่วที่แทบจะเป็นลมไปแล้วว่า “อันที่จริงข้าก็ยังไม่ใคร่พอใจสักเท่าไร เพียงแต่เริ่มจะหิวขึ้นมาแล้ว เมื่อเช้ายังไม่ทันได้กินอะไรกลับเกิดเรื่องเสียก่อน เอาเถิด เจ้าก็พอเท่านี้ แต่หากพรุ่งนี้ยังไม่ไปคารวะข้าตอนเช้าอีก ข้าก็ไม่เหนื่อยหากจะต้องเดินมาที่นี่”

ยังไม่ทันที่สตรีผู้ได้ชื่อว่า พระชายาแห่งจวนอ๋องจะก้าวออกจากเรือนหลันฮวา เสียงกรีดร้องของชายารองก็ดังกึกก้องขึ้นมาเสียก่อน ไป่ฮวาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ทว่าในใจหลินเซียนกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย

“พระชายาเพคะ หากนางนำเรื่องนี้ไปฟ้องท่านอ๋อง ท่านจะทำเช่นไรเพคะ”

จริง ๆ แล้วนางก็ไม่แน่ใจนักว่าท่านอ๋องรักซุนรั่วมากเพียงใด ทว่าจากคำสั่งที่ราชองครักษ์ผู้นั้นถือมา ท่านอ๋องคงไม่ได้หลงใหลนางถึงขั้นมองผิดเป็นถูกหรือหลงสตรีจนไม่ลืมหูลืมตา

อันที่จริงนางออกจะผิดหวังอยู่ไม่น้อยกับการวางเฉยของท่านอ๋อง พระองค์เป็นถึงพระอนุชาของฮ่องเต้ ทั้งยังเป็นองค์ชายที่อดีตฮ่องเต้ทรงโปรดมิใช่น้อย ถึงได้ประทานเมืองตงหยางให้เป็นศักดินา ทั้ง ๆ ที่เมืองนี้เป็นเมืองที่เรียกได้ว่าทำเงินให้กับแคว้นจ้าวเป็นกอบเป็นกำ เพราะไม่ใช่เพียงอุดมสมบูรณ์ แต่ยังมีทั้งท่าเรือและเหมืองเหล็ก

นี่ยังไม่นับรวมการค้าขายที่นิยมทำกันทั่วไป ภาษีแต่ละปีจากตงหยางจึงค่อนข้างมาก แต่ฮ่องเต้องค์ก่อนกลับยกให้กับท่านอ๋อง แน่นอนว่าเรื่องนี้สร้างความไม่พอใจให้กับหลายฝ่าย แต่ตอนนั้นคนหนึ่งที่ไม่คัดค้าน...คือองค์รัชทายาทซึ่งก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

ทางฝั่งซุนรั่วที่โดนทำโทษอยู่สองชั่วยามก็ไม่พอใจ หลังจากนางลุกขึ้นเดินได้เป็นปกติก็เร่งไปหาท่านอ๋องในทันที

“ท่านอ๋องทรงงานอยู่ขอรับชายารอง” ราชองครักษ์ที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีผู้ใดอยากยุ่งด้วยมากที่สุดอย่าง ‘ฉีฟง’ ไม่ได้ปล่อยให้นางเข้าไปด้านในโดยง่าย

“แต่ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านอ๋อง”

“หากเป็นเรื่องของพระชายา ท่านอ๋องทรงทราบแล้ว ชายารองกลับเรือนไปก่อนเถิดขอรับ หากท่านอ๋องว่างคงจะไปหาท่านเอง” ฉีฟงกล่าวเสียงราบเรียบ เขายืนนิ่งปิดทางอยู่อย่างนั้น รอจนกระทั่งหลี่ซุนรั่วล่าถอยไป ถึงได้กลับเข้าไปหาผู้เป็นนาย

“หากพระองค์ไม่ทำโทษพระชายานางก็คงจะมาอีก” เฉินอ๋องมองหน้าคนสนิทของตน “คิดว่าข้าไม่รู้หรือ แต่จื่อหรานนั้นนางหาได้มีความผิดไม่ นางเพียงแต่เข้ามาอยู่ผิดที่ผิดทางเท่านั้น” เฉินอ๋องนาม ‘เฉินเฟยหลง’ เอ่ยอย่างหนักใจ

ถึงแม้จะไม่ได้รักไม่ได้ชอบ แต่เสด็จพี่ก็ประทานนางมาแล้ว เขาจึงไม่อาจปล่อยให้นางอยู่อย่างลำบากได้ เพียงแต่เขาเองก็มีเรื่องราวให้ต้องจัดการ และจะไม่เปลี่ยนแปลงเพียงเพราะรับสตรีนางหนึ่ง ที่บิดาทำความดีจนได้รับพระราชโองการแต่งตั้งเป็นชายามาทำให้เสียเรื่องไม่ได้

และเพราะอย่างนั้น หลังจากหลีกเลี่ยงไม่พบหน้าจูจื่อหรานมาหลายวัน ในที่สุดชายหนุ่มก็ให้คนไปตามนางมาหาที่เรือนหลักเพราะปัญหาการคารวะยามเช้าของสองภรรยา ยังไม่นับรวมบรรดาอนุที่เขารับเข้ามาและไม่รู้ว่าจะเข้าฝั่งไหนดีอีกหลายคน

“ท่านอ๋อง พระองค์เรียกหม่อมฉันมาหรือเพคะ” เฟยหลงที่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากงานตรงหน้าครางรับคำเสียงแผ่ว “อืม”

“จะเรียกชายาเช่นข้าที่มิได้เข้าหอหรือดื่มสุรามงคลมาตำหนิเรื่องที่ไปตามชายารองที่พระองค์พอพระทัยมาคารวะหรือเพคะ” เฉินอ๋องถอนหายใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเตรียมตำหนิอีกฝ่าย เขารู้ดีว่านางไม่ผิดที่ต่อสู้เพื่อตัวเอง เพราะซุนรั่วก็กลั่นแกล้งนางอยู่เช่นกัน เพียงแต่เขาเบื่อจะฟังคำฟ้องจากฝ่ายนี้ คำประชดจากฝ่ายนั้นแล้ว

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้างามของสตรีตรงหน้า ก็ต้องตะลึงจนแทบลืมสิ้นคำตำหนิ

“เจ้า...” เฟยหลงกระแอมไอเล็กน้อย เขายอมรับว่าความงามของนางทำให้ตกตะลึง แต่เขาไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวเพียงเพราะเห็นสตรีงาม อ๋องเช่นเขาผ่านอะไรมามาก คนงาม สตรีงาม สารพัดความงามล้วนประจักษ์แก่สายตามาไม่น้อย

ไม่ใช่งามเพียงรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น หากแต่ยังเป็นเพราะส่วนประกอบอื่น ๆ ที่ผสมผสานกันจนเกิดเป็นความงดงามนั้นด้วย

“หม่อมฉันขอทูลถาม เหตุใดพระองค์จึงทรงเรียกหม่อมฉันเข้าพบเพคะ”

“หากการคารวะตอนเช้านั้นสำคัญกับเจ้ามาก เช่นนั้นเจ้าก็มาหาข้าทุกเช้าเถิด”

นี่ไม่ใช่การจบปัญหา หากแต่เป็นการไม่ลงโทษผู้บริสุทธิ์ และยังเปิดทางให้แผนการทั้งหมดดำเนินต่อไปได้อย่างราบรื่น

แม้จะไม่พอใจที่นางจะต้องมาเข้าเฝ้าท่านอ๋องทุกเช้าแต่หลินเซียนก็ยังทำ ถึงอยากจะหาเรื่องเฆี่ยนหลี่ซุนรั่วให้ตาย เพียงแต่นางยังทำไม่ได้ แม้จะเป็นพระชายา ทว่ายังเป็นเพียงชายาไร้อำนาจในมือ

บัญชีของจวนอยู่ที่ซุนรั่ว กฎของจวนอยู่กับท่านอ๋อง ยามนี้นางก็เป็นเพียงพระชายาในนาม เช่นนั้นแล้ว หากท่านอ๋องต้องการสิ่งใดย่อมต้องทำไปก่อน

“เจ้าจะยืนมองอยู่เช่นนั้นทั้งเช้าเลยหรือ” เฟยหลงถามอย่างสงสัย