9

วันถัดมาหลินเซียนในร่างของจูจื่อหรานเดินตรงไปยังเรือนหลักของเฉินอ๋องพร้อมน้ำแกงในมือ ไม่มีผู้ใดห้ามหญิงสาว หนึ่งนั่นเพราะนางคือพระชายาอ๋อง สองคือเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นทุกเช้า มิใช่ว่านางกำนัลทุกคนจะรู้ว่าในยามนี้ท่านอ๋องมิได้ประทับอยู่ในเรือน

การที่หลินเซียนทำเช่นนี้เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางสังเกตเห็นรูปภาพสำคัญรูปหนึ่งที่มันเคยเป็นของบิดานาง

หญิงสาวก้าวเข้ามาในเรือนหลักที่มิได้มีคนเดินกันพลุกพล่านเหมือนเรือนอื่น ๆ นั่นก็เพราะท่านอ๋องมิชอบให้ผู้ใดเข้ามายุ่งวุ่นวายมากนัก

หลินเซียนเดินประคองถ้วยน้ำแกงไปไว้ที่โต๊ะของท่านอ๋องก่อนจะเดินผ่านโต๊ะทรงงานไปยังด้านหลัง...ที่มีรูปของบิดานางอยู่

หญิงสาวมองซ้ายแลขวาอย่างกังวล นางกลัวว่าผู้ใดจะมาพบเข้า น้ำแกงนั้นใช้เป็นข้ออ้างได้รวมถึงนางจะแสร้งทำเป็นลืมว่า วันนี้ท่านอ๋องมิได้เรียกให้เข้าพบ ทุกอย่างก็เพื่อสิ่งที่ซ่อนเอาไว้ในช่องซ่อนหลังรูปนี้ก็เท่านั้น

แม้จะคาดหวังว่ามันอาจเป็นหลักฐานที่ทำให้ทั้งครอบครัวของนางต้องตาย แต่เพียงเอื้อมมือไปหมายจะแตะรูป เสียงทุ้มทรงอำนาจก็ตะโกนลั่นจนหญิงสาวเข่าแทบทรุด “เจ้าคิดจะทำอะไร!”

“ท่านอ๋อง...หม่อมฉันมิได้ทำอะไรเพคะ” หญิงสาวยามนี้ดูลุกลี้ลุกลน นางตั้งใจจะเข้มแข็งกว่านี้ แต่กลับเสียท่าให้กับเสียงทรงพลังของอีกฝ่ายจนได้

“มิใช่วันนี้ข้าบอกเจ้าไปแล้วหรือว่าไม่ว่างไม่ต้องมา” ดวงตาของจื่อหรานที่หลินเซียนเป็นคนใช้งานพลันช้อนขึ้นมองชายหนุ่มอย่างออดอ้อน “หม่อมฉันเพียงตุ๋นน้ำแกงมาให้ เพื่อให้ท่านอ๋องแปลกใจยามที่กลับมา ได้ยินนางกำนัลบอกว่า ท่านอ๋องกำลังจะมาแล้วก็เลยยกมา...” เฉินอ๋องรู้ว่านางโกหก นางกำนัลที่นี่จะรู้ได้อย่างไรว่าเขาจะไปจะมาเวลาใด

“เจ้าโกหก บอกมาว่าเข้ามาทำอะไร” ไม่เพียงเอ่ยถาม มือแกร่งยังเอื้อมมาบีบคอหญิงสาวเอาไว้แน่น แต่หลินเซียนก็ยังคงพูดเหมือนเดิม “คนอย่างเจ้าน่ะหรือจะเอาน้ำแกงมาให้ข้า จะมาทำให้ข้าแปลกใจ? หึ ใช่ ข้าแปลกใจ แต่แปลกใจกับการกระทำของเจ้ามากกว่า” แรงบีบของเฉินอ๋องแรงขึ้นจนหลินเซียนแทบสิ้นสติยามที่สองเท้าลอยเหนือพื้น

“หม่อมฉันก็แค่อยากเจอพระองค์” คำตอบนั้นทำให้เฉินอ๋องปล่อยมือจากนางราวกับต้องของร้อน ใบหน้างดงามช้อนตามองเขาพร้อมน้ำตาคลอหน่วย ร่วมกับถ้อยคำเมื่อครู่ที่ทำให้ชายหนุ่มผู้ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใดพลันรู้สึกสะท้อนใจ

“เจ้าโกหก” เฉินอ๋องเอ่ย ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะทรงงาน มือใหญ่แตะถ้วยน้ำแกงที่ยังคงร้อน ถึงจะยังมิได้เปิดฝา แต่กลิ่นหอมของน้ำแกงที่ดูเหมือนปรุงมาอย่างพิถีพิถันก็ลอยคลุ้งไปทั่ว

“อันที่จริงหม่อมฉันไม่ควรเอ่ยเช่นนี้ แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ไม่ว่าจะกล่าวสิ่งใดก็คงถูกลงโทษ เช่นนั้นหม่อมฉันก็จะบอกความจริง ทั้งเรื่องที่ไปหาเรื่องชายารองหรือเรื่องที่มาที่นี่ ล้วนเกิดจากความรู้สึกของหม่อมฉันทั้งสิ้น หม่อมฉันเข้าพิธีมงคลกับพระองค์ ไหว้ฟ้าดินแล้ว หากแต่กลับต้องอยู่เพียงลำพัง และหม่อมฉันจะไม่โกหก ชั่วชีวิตจูจื่อหรานมิได้คิดจะมีหลายสามี เมื่อได้แต่งให้ท่านอ๋อง ก็หวังว่าท่านอ๋องจะรักเมตตา จึงยอมทำทุกอย่าง แม้จะดูเป็นสตรีไร้ยางอายก็ตาม” หลินเซียนโกหกเพียงส่วนหนึ่ง แต่ก็มีความจริงอยู่ปะปนอยู่บ้าง

จูจื่อหรานตัวจริงนั้นคิดเช่นนี้ ฉะนั้นการที่นางแสร้งทำเป็นอยากอยู่ใกล้พระสวามีหรือคอยปรนนิบัติ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด

เฉินอ๋องได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกผิด ความจริงเขาได้ให้คนไปสืบมาแล้ว นิสัยของจูจื่อหรานแม้ว่าจะอ่อนโยนจริงดั่งคำเล่าลือ แต่เมื่อนางอยากได้หรือสนใจสิ่งใด ก็จะทุ่มเทให้กับมันอย่างเต็มกำลัง ซึ่งจะว่าไปแล้ว เมื่อมองดูตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างออกไปมากนัก จะต่างก็ตรงที่เขาไม่คิดว่านางจะพูดจาฉะฉานเช่นนี้ต่างหาก

“เจ้ากลับไปสำนึกตนที่เรือนห้ามออกไปที่ใดทั้งสิ้น”

ทว่าคนเช่นเฉินอ๋อง หากไม่มั่นใจสิ่งใดเต็มสิบส่วน เขาย่อมไม่มีทางปล่อยไปโดยง่ายแน่

และเพราะคำพูดของจื่อหราน จึงทำให้เฉินอ๋องเสด็จมาหานางถึงเรือนยามฟ้ามืด ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังนำผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวและสุรามงคลมาอีกด้วย

ชาติภพนี้...เขาคงหนีจากสตรีผู้นี้ไม่ได้ และต้องรับนางเป็นชายา ดังนั้นสิ่งที่บุรุษพึงกระทำย่อมต้องกระทำ ยื้อเวลาไปก็ยิ่งก่อให้เกิดความสงสัย

“เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฉินอ๋องพยักหน้ารับ พลางวางผ้าปักไว้บนป้ายชื่อของคนผู้หนึ่ง ซึ่งเขาแอบซ่อนไว้ในเรือนหลักแห่งนี้ รอยยิ้มเศร้าปรากฏบนใบหน้า