8

“หม่อมฉันไม่รู้ว่าพระองค์ให้หม่อมฉันมาทำอะไรที่นี่ จึงยืนมองอยู่เช่นนี้เพคะ” อ๋องหนุ่มเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ไม่มีผู้ใดกล้าต่อปากต่อคำกับเขามานานแล้ว พระชายานี่ช่างใจกล้ายิ่งนัก

“และหม่อมฉันก็ยังมีเรื่องสงสัย เหตุใดเรื่องนี้ถึงกลายเป็นหม่อมฉันที่โดนทำโทษ”

เฟยหลงถอนหายใจ “เราไม่ได้ทำโทษ”

หญิงสาวยิ้มเยาะ “แต่ก็เข้าข้างชายารอง หม่อมฉันรู้ดีว่าตนเองมาทีหลัง แต่ว่าพระองค์จะไม่ลำเอียงไปหน่อยหรือเพคะ หรือต้องให้หม่อมฉันพูดออกไปว่า เรือนของพระชายานั้นแย่ยิ่งกว่าเรือนของชายารองหรือแม้แต่อนุภรรยาเสียอีก” ฟังมาถึงคำสุดท้าย เฉินอ๋องกลับรู้สึกคิดผิดที่ไม่สั่งทำโทษทั้งสองให้หมดเรื่องหมดราวไป

เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็มองไปที่ชายาปากกล้า แม้จื่อหรานจะไม่ผิด แต่การที่นางเอ่ยวาจาเช่นนี้กับเขาก็เหมือนจะเข้าทางพอดี “คุกเข่า!”

หลินเซียนที่อยู่ในร่างจื่อหรานมองหน้าอีกฝ่าย “พระองค์ทำโทษหม่อมฉันเพียงเพราะหม่อมฉันเอ่ยถึงชายารองหรือเพคะ”

เฉินอ๋องยิ้ม เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายการกระทำอยู่แล้ว ทำเพียงกล่าวหน้าตายว่า “เรื่องเรือนของเจ้ากับอาหารการกิน ต่อไปเราจะให้คนของเราช่วยดูแล” เขารู้ดีเรื่องที่ซุนรั่วไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่ง จึงต้องลงมือจัดการด้วยตัวเอง และแน่นอนว่ามีคำตอบเตรียมไว้สำหรับนางแล้ว เพราะอย่างไรจูจื่อหรานก็เป็นพระชายาที่ฮ่องเต้ประทานให้ ซุนรั่วคงจะเข้าใจดี

หลังจากให้นางคุกเข่าอยู่เกือบชั่วยาม เฉินอ๋องก็บอกให้พระชายาของตนไปนั่งอ่านตำราไม่ไกลจากเขา “ทุกเช้าเจ้ามากินข้าวกับเราที่นี่ และนั่งอ่านตำราหรือทำสิ่งใดก็ได้อยู่ในสายตาของเรา แต่หากเจ้าเอ่ยวาจาเช่นเมื่อเช้าอีก ข้าก็จะให้เจ้าคุกเข่าอีกหนึ่งชั่วยาม”

“เพคะ” การกระทำของ ‘ท่านอ๋องเสเพล’ ทำให้ในสายตาของหลินเซียน เขากลายเป็นบุรุษที่ไร้ยางอาย รัก หลง ชายารองเสียจนต้องมาเฝ้าชายาเอกไม่ให้ไปหาเรื่องอีกฝ่าย แล้วหากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะกลั่นแกล้งหลี่ซุนรั่วได้อย่างไรเล่า

แน่นอนว่าหากทำได้ หลินเซียนก็อยากฆ่าคนตระกูลหลี่และคนตระกูลซูทุกคนทิ้งทันทีที่พบหน้า

เป็นความจริงที่ว่า เมื่อแรกพบหลี่ซุนรั่ว นางก็อยากแกล้งบ้าแล้วคว้ามีดเสียบเข้าร่างสตรีนางนั้นให้ตายอนาถ เพื่อให้พวกคนชั่วรับรู้ว่า ความทรมานที่นางต้องเผชิญนั้นหนักหนาสาหัสเพียงใด แต่หากทำเช่นนั้น แม้จะได้กลับมาเกิดใหม่ คงไร้ประโยชน์

เมื่อคำนวณถึงผลประโยชน์ในภายหน้า ใบหน้าสวยราวเทพธิดาของแม่นางจื่อหรานจึงพลันยกยิ้มน้อย ๆ อย่างพอใจ

อย่างไรที่นี่ก็เป็นห้องทรงงานของท่านอ๋อง ย่อมมีสิ่งใดที่จะทำให้นางพอสืบเสาะเรื่องราวเกี่ยวกับขุนนางหรือราชวงศ์ได้บ้าง แม้ชีวิตในจวนเฉินอ๋องจะสะดวกสบายหลายประการ แต่ก็เหมือนถูกปิดหูปิดตาไว้

ยิ่งเวลาผ่านมาถึงห้าปีแล้ว นอกจากเรื่องที่ได้รับรู้จากไป่ฮวาเมื่อไม่กี่วันก่อนก็คงไม่เพียงพอ หากต้องการจัดการคนตระกูลหลี่ นางก็ต้องหาหลักฐานชิ้นเดียวกันกับที่พวกมันตามหา

ท่านพ่อของนางเต็มใจแลกชีวิตเพื่อซ่อนหลักฐานชิ้นนั้น นั่นหมายความว่า เขาต้องมั่นใจว่าสิ่งของนั้นอยู่ในมือของคนที่จะสามารถใช้มันทำให้คนที่มีความผิดได้รับโทษ

เพียงแต่คนคนนั้นเป็นใครกัน เพียงเริ่มต้นสืบเรื่องราว นางก็ดูเหมือนจะมืดแปดด้านเสียแล้ว

ทางฝั่งหลี่ซุนรั่วที่หลินเซียนคิดว่า นางกำลังอยู่อย่างสบายอกสบายใจก็กำลังหัวหมุน เมื่อคืนก่อนท่านอ๋องเสด็จมาหานาง แม้ว่านางจะใช้สารพัดมารยาเพื่อยื้อสมุดบัญชีเอาไว้ในมือ แต่กลับทำไม่ได้ เมื่อท่านอ๋องเอ่ยอ้างถึงองค์ฮ่องเต้

“เจ้าก็รู้ดีว่าเราย่อมปรารถนาให้เจ้าดูแลของของเรา ทว่า พระชายานั้นได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้ และเป็นเจ้าไม่ใช่หรือที่ไปหาเรื่องนางก่อน เรายังมิได้ลงโทษเจ้าในเรื่องนั้นเลยสักครา ดังนั้นจงถือว่านี่คือคำสั่งของเรา จัดการส่งสมุดบัญชีของจวนให้นางไปเสีย”

การที่ได้พบหน้าหลายวันติดต่อกัน ทำให้เฉินอ๋องเริ่มแอบสังเกตพฤติกรรมของภรรยาที่แตกต่างจากภาพลักษณ์ที่ได้ยินมา บางครั้งก็พลอยให้เขาอมยิ้มอย่างไม่รู้ตัว ทว่าหัวใจของเขานั้นกลับมีผู้จับจองอยู่แล้ว

“พรุ่งนี้เราไม่อยู่เจ้าไม่ต้องมาที่นี่ อยู่ในเรือนของเจ้าอย่าออกไปหาเรื่องคนอื่น” นับวันหลินเซียนก็ยิ่งไม่พอใจเฉินอ๋อง นางได้ยินว่าอีกฝ่ายไปเรือนของซุนรั่ว แต่ถึงจะโดนนางกระแนะกระแหนก็ไม่เห็นว่าชายหนุ่มจะเลิกลำเอียง

ถึงแม้เขาจะบอกว่าเร่งเรื่องอำนาจของพระชายาแล้ว แต่ผ่านมานับสิบวัน หลี่ซุนรั่วก็ยังคงผลัดวันเอาแต่ประวิงเวลา ส่วนท่านอ๋องก็ไม่แยแสสิ่งใด หากถามนาง สตรีน่าตายนั่นคงกำลังยุ่งอยู่กับการแต่งบัญชี ดูจากความเป็นอยู่ในเรือนของนางแล้ว อาจหรูหรากว่าเรือนท่านอ๋องเสียอีก

แต่เรื่องเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องที่นางใคร่ใส่ใจ หลังจากอยู่ที่ห้องนี้มาหลายวัน ก็มีหลายอย่างที่นางอยากตรวจสอบแต่คงทำไม่ได้เมื่อมีท่านอ๋องอยู่ด้วย