5

“หามิได้เพคะ ข้าคือนางในวังหลัง เพียงแต่เคยเห็นท่านอัครมหาเสนาบดีพร้อมคุณหนูซูและบุตรเขยอย่างใต้เท้าหลี่เข้าเฝ้าฮองเฮา ปกติขุนนางมิอาจย่างเท้าเข้าสู่วังหลัง แต่ใต้เท้าซูเป็นพี่ชายของฮองเฮา จึงได้พบกันหลายครั้ง” นางกำนัลไป่ยังพูดไปเรื่อย ๆ โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าเจ้านายเลยแม้แต่น้อย

“สุขสบายกันยิ่งนัก พอ...ข้าอาบพอแล้ว” ไป่ฮวาสะดุ้งตกใจเพราะไม่รู้ว่าตัวนางทำอะไรผิดอีกหรือไม่

“แต่ว่า...”

“ไปเตรียมชุดมาเถิด ข้าจะเข้านอนแล้ว พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก”

ใช่ นางยังต้องมีอะไรให้ทำอีกมากในฐานะของจูจื่อหราน

ก่อนหน้านี้ หลินเซียนก็เป็นเพียงสตรีใสซื่อเช่นเดียวกับจูจื่อหราน เพราะเหตุนี้ ทั้งนางและอีกฝ่ายจึงล้วนตายอย่างง่ายดาย ไม่อาจทราบได้ว่าจูจื่อหรานตัวจริงไปอยู่ที่ใดแล้ว แต่คงสิ้นใจไปแล้วกระมัง มิฉะนั้นคงไม่อาจมีผู้ใดมาแทนที่ได้เช่นนี้ หลินเซียนครุ่นคิดวนเวียน ทั้งความทรงจำของตนเองและความทรงจำที่ได้รับรู้จากแม่นางจื่อหราน

และสิ่งที่ทำให้หญิงสาวซึ่งเกือบจะเคลิ้มหลับเบิกตากว้างในความมืด คือความก้าวหน้าของพวกคนชั่วที่ทำร้ายและทำลายครอบครัวของนาง

บุรุษชั่วแซ่หลี่ได้เป็นบุตรเขยของอัครมหาเสนาบดี และหากข้อมูลที่จื่อหรานได้รับจากบิดาไม่ผิดเพี้ยน ดูเหมือนว่าหลี่หยางเกิงตอนนี้ได้เป็นถึงเจ้ากรมโยธาแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านั้นยังเป็นเพียงอาจารย์ในสำนักศึกษาหลวง

มิหนำซ้ำสตรีน่าตายอย่างซูหยุนอี้ ที่มาเย้ยหยันนางในวาระสุดท้ายของชีวิต ก็ยังได้เป็นถึงหลานของฮองเฮา ยิ่งคิดหญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกจุกอกจนต้องลุกขึ้นมากระอักเลือด

“ยาพิษที่จื่อหรานโดนคงยังหลงเหลืออยู่ในกาย” ความจุกในอกทำให้หญิงสาวคิด พลันพร่ำปลอบดวงวิญญาณผู้ล่วงลับอยู่ในใจ...ไม่ต้องกังวลแล้วจูจื่อหราน ไม่ว่าเรื่องของเจ้าหรือของข้า ชาตินี้หากข้ายังไม่สิ้นใจ จะต้องทวงคืนความยุติธรรมให้พวกเราให้ได้ คนที่ฆ่าเจ้าจะต้องได้รับโทษ และคนที่ฆ่าข้ากับใส่ร้ายครอบครัวก็เช่นกัน

เช้าวันต่อมา ในเรือนของชายาเอกเฉินอ๋องอย่างจื่อหรานยังคงมีเพียงไป่ฮวาคนเดียวเช่นเดิม

มิหนำซ้ำ สำรับอาหารของนางก็ดูราวกับอาหารของสาวใช้ในจวนอ๋อง นางปรายตามองมัน พลันนึกคิดไปว่า อาหารของสาวใช้ในจวนเจ้าเมืองของนางยังดีกว่านี้เสียอีก

“ขออภัยเพคะพระชายา” ไป่ฮวาก้มหน้ามองพื้นเมื่อไม่อาจช่วยเหลือผู้เป็นนายมากไปกว่านี้ได้

“ช่างมันเถิด” หญิงสาวมองสำรับอาหารตรงหน้า ก่อนจะผละตัวเดินไปเขียนจดหมาย “ส่งไปที่เรือนหลักของท่านอ๋อง บอกเขาว่าข้าแพ้ถั่วกินไม่ได้”

ไป่ฮวารับจดหมายมาถืออย่างหนักใจ แต่ถึงอย่างไรนางก็ต้องทำตามคำสั่งนั้น

เมื่อเป็นเช่นนั้น สำรับอาหารที่ไม่สมฐานะของจวนเฉินอ๋องจึงถูกยกไปวางไว้ที่หน้าเรือนหลัก

“ช้าก่อน! เจ้ามาทำอะไรที่นี่ เป็นคนของเรือนไหนกัน” ราชองครักษ์ฉู่เถาเอ่ยถามเสียงเข้ม

“ข้าเป็นนางกำนัลของพระชายาจูจื่อหราน มาจากเรือนซิ่งฮวาเจ้าค่ะท่านองครักษ์” ราชองครักษ์ฉู่เถามองอย่างขัดใจก่อนจะตะคอกถาม “เจ้ามีธุระอันใดเล่า”

ทว่าไป่ฮวาไม่นึกหวั่น นางรีบจัดการเปิดถาดอาหารของพระชายาตนทันที พร้อมทั้งยื่นจดหมายให้กับราชองครักษ์หนุ่มตรงหน้า “พระชายาฝากสิ่งนี้มาให้ท่านอ๋องเจ้าค่ะ”

“เจ้า! ไม่รู้หรือว่าสิ่งใดควรไม่ควร เหตุใดถึงยกสำรับอาหารนี่มาที่หน้าเรือนท่านอ๋อง เสียสติไปแล้วหรือ!”

ไป่ฮวาทำหน้าไม่ถูกแต่ยังทำใจดีสู้เสือ “นี่เป็นอาหารที่ห้องครัวส่งให้กับพระชายาเจ้าค่ะ” ราชองครักษ์ฉู่เถาเบือนหน้าหนี เรื่องในมุ้งในเรือนของเจ้านาย ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะจัดการได้ แต่ก็ต้องรับหน้าไว้ก่อนตามหน้าที่ “วางไว้ ส่วนเจ้าก็ไปได้แล้ว”

ทว่าเสียงเอะอะโวยวายด้านนอกทำให้เฉินอ๋องที่กำลังอ่านตำราอยู่ตะโกนถามออกมาเสียงดุดัน

“ด้านนอกมีอะไรอาเถา” บุรุษที่โดนถามไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงยกสำรับอาหารกลับเข้าไปในเรือนหลัก แล้ววางลงตรงหน้าของเฉินอ๋อง “อะไร...หิวข้าวก็ไปกิน ข้าไม่ได้ใช้งานเจ้าหนักถึงเพียงนั้น แล้วเหตุใดอาหารถึงได้ดูย่ำแย่เพียงนี้ ผู้ใดจัดสำรับให้เจ้าอาเถา”

“มิใช่พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง สำรับอาหารนี้ส่งมาจากเรือนซิ่งฮวาพ่ะย่ะค่ะ พร้อมกับสิ่งนี้” ราชองครักษ์หนุ่มเฉลย พร้อมทั้งส่งจดหมายที่นางกำนัลคนเมื่อครู่บอกว่าเป็นของพระชายาให้ผู้เป็นนายอ่าน

หม่อมฉันพอมีความรู้เรื่องการบัญชี มิรู้ว่าท่านอ๋องถูกยักยอกภาษีหรืออย่างไร การเป็นอยู่ในจวนอ๋องถึงได้อัตคัดยิ่งกว่าจวนเจ้าเมือง

เฉินอ๋องถอนหายใจยาว ถ้อยคำตำหนิสั้น ๆ บนกระดาษช่างเจ็บแสบถึงทรวงยิ่งนัก

“จะให้ทำเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ” แม้จะรู้ว่านี่ไม่ใช่ความผิดของห้องครัว เรื่องทั้งหมดคงมาจากคำสั่งของหลี่ซุนรั่วที่ทำตัวอวดเบ่งไปทั่วจวนอ๋องมาแต่ไหนแต่ไร