تسجيل الدخولمشاركة
6
تاريخ النشر:
2026-04-30 14:37:44ไม่ว่าจะอนุภรรยาหรือนางกำนัล ล้วนไม่มีผู้ใดกล้าต่อกรกับนาง เพราะนางเป็นชายารองของเขา และยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่เขาลุ่มหลงและโปรดปรานเป็นที่สุด
ตามหลักแล้ว เขาควรจะเรียกซุนรั่วมาสั่งสอนแต่เพราะมี ‘บางสิ่ง’ ที่เขาต้องการจากนางจึงต้องยอมหลับตาข้างเดียว “ตัดเบี้ยหวัดของคนครัวทั้งหมด และให้เรือนซิ่งฮวาเปิดครัวร้อนเองได้ เพิ่มเบี้ยหวัดให้นางด้วย” “แม้ท่านอ๋องจะสั่งการเช่นนี้ แต่ข้ากลับมองว่าไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้พ่ะย่ะค่ะ บัญชีของจวนท่านอ๋องตอนนี้พระชายารองถือครองอยู่ แม้ตามหลักแล้ว ควรจะเป็นพระชายา...” เฉินอ๋องปรายตามองคนของตนตาขวาง แต่องครักษ์คู่ใจกลับเอ่ยต่อ “พระองค์ทำเช่นนี้ ผู้คนจะครหาเอาได้นะพ่ะย่ะค่ะ” นิ้วทั้งสองถูกยกขึ้นมานวดขมับ นางมาเพียงวันเดียวก็ทำให้เขาปวดหัวเสียแล้ว...จูจื่อหราน ไหนผู้คนบอกว่าเจ้าเป็นสตรียอมคนไม่มีปากไม่มีเสียงอย่างไรเล่า อีกด้านหนึ่ง หลินเซียนในร่างของจื่อหรานก็เฝ้ารอการกลับมาของไป่ฮวาอย่างใจจดใจจ่อ “เป็นอย่างไรบ้าง” หญิงสาวถามทันทีที่อีกฝ่ายเดินมาถึง “นำไปให้ท่านอ๋องแล้วเพคะ” จื่อหรานยิ้ม “เช่นนั้นก็ดี เจ้าไปเรือนของหลี่ซุนรั่วกับข้า” “วะ-ว่าอย่างไรนะเพคะ” ไป่ฮวาแทบจะเป็นลมเมื่อได้ยิน “ไปเรือนของหลี่ซุนรั่วอย่างไรเล่า มีเรื่องใดให้น่าตกใจ” แม้จะรู้ว่าไม่อาจห้าม แต่ไป่ฮวาก็พยายามห้ามอย่างสุดกำลัง “ไม่ควรเพคะพระชายา คะ-แค่เรื่องเมื่อครู่ก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายแล้วนะเพคะ” หลินเซียนมองหน้าไป่ฮวาราวกับไม่เกรงกลัวคำที่หญิงสาวว่ามาแม้แต่นิด “เมื่อครู่ตอนเจ้าไม่อยู่ นางส่งนางกำนัลมาสองคน บอกว่านางป่วยหนักเพราะรับใช้ท่านอ๋องเมื่อคืนจึงมาคารวะข้าไม่ได้ ข้าจึงจะไปหานางอย่างไรเล่า” กล่าวจบหญิงสาวก็เดินออกไปทันที เพียงแต่นางไม่รู้ทางและเพิ่งนึกขึ้นได้จึงชะลอฝีเท้า “ไป่ฮวาเจ้านำข้าไป ข้าไม่รู้หนทางในจวนอ๋อง” ไป่ฮวาหน้าซีดแต่นางก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงนำผู้เป็นนายตรงไปยัง ‘เรือนหลันฮวา’ ไปถึงก็ทันได้เห็นหลี่ซุนรั่วกำลังนั่งกินผลไม้อย่างสบายใจ ไร้แววป่วยหนักตามคำกล่าวอ้าง “น้องสาวบอกว่าป่วยหนักข้าจึงมาดู แต่เห็นว่าเจ้ายังสบายดีเช่นนี้ ข้าก็สบายใจ” ซุนรั่วมองคนที่เดินมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา นางคิดว่าต่อให้สตรีตรงหน้ารอดจากยาพิษก็คงจะมีอะไรผิดปกติบ้าง แต่เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากตอนที่นางไปแอบดูอีกฝ่ายเลย “เป็นอะไรไปเล่า ทำหน้าราวกับเห็นผี หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้ารู้ว่าข้าเป็นผีกัน” ดวงตาสวยแต่ดุจ้องมองไม่ลดละจนซุนรั่วต้องหลับตาลงเพื่อหลีกหนี “พี่สาวพูดอะไรกัน ข้าไม่เข้าใจสักนิด ข้าเพียงแต่ไม่เข้าใจว่า เหตุใดท่านถึงมาที่นี่” หลินเซียนเหยียดยิ้มหยัน ซึ่งเมื่อมันถูกแสดงออกด้วยใบหน้าของจื่อหรานกลับดูสวยสยองพิกล “ก็มารับการคารวะจากเจ้า เพียงแต่ได้มาเห็นเจ้าแล้ว ข้าก็ให้นึกประหลาดใจ จวนอ๋องแห่งนี้แปลกพิกล ชายารองมีนางกำนัลล้อมหน้าล้อมหลังนับสิบ ทั้งยังกินดีอยู่ดี แต่กลับส่งอาหารดุจโรงเจให้กับพระชายา แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าส่งของเหล่านั้นไปให้ท่านอ๋องแล้ว” “อะไรนะ!” ซุนรั่วเป็นกังวลขึ้นมาทันที ถึงนางจะทำตัวเช่นนี้มาตลอดการอยู่จวนอ๋อง แต่ต่อหน้าท่านอ๋องก็มิเคยแสดงท่าทางเช่นนี้ให้พระองค์เห็น และหญิงสาวก็ต้องกังวลหนักขึ้นไปอีก เมื่อราชองครักษ์ฉู่เถาส่งคำสั่งจากท่านอ๋องมาบอกให้นางจัดการอาหารการกินของพระชายาให้ดีกว่าเดิม พร้อมทั้งสั่งให้จัดส่งบัญชีของจวนให้พระชายาโดยเร็วที่สุด “ขะ-ข้ารู้แล้ว” ซุนรั่วบอกกับราชองครักษ์ฉู่เถาเสียงสั่น แต่กลับตวัดตามองจื่อหรานที่นั่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่อย่างไม่พอใจ ทว่า...แม้ท่านอ๋องจะบอกให้นางทำ แต่หากนางไม่ยอมทำและสั่งห้ามมิให้ผู้ใดปากโป้งอีก ใครจะกล้าล่วงเกินนางเล่า “ช้าก่อน” ยังไม่ทันที่ราชองครักษ์ฉู่เถาจะจากไป หลินเซียนกลับเรียกอีกฝ่ายเอาไว้เสียก่อน ราชองครักษ์หนุ่มที่ไม่คิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตน หมายจะรีบเดินกลับไปประจำเรือนหลัก แต่กลับทำไม่ได้เมื่อถูกผู้มีอำนาจอีกคนรั้งเอาไว้ก่อน “เจ้าน่ะ...เป็นคนของท่านอ๋องใช่หรือไม่” “พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์หนุ่มตอบ “วันนี้ชายารองไม่มาคารวะน้ำชาข้าในตอนเช้า จวนอ๋องมีธรรมเนียมลงโทษเช่นไรหรือ” ราชองครักษ์ฉู่เถาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก เขาไม่รู้จะเอ่ยคำใดดีในหัวสมองกลับคิดได้เพียงคำแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ “เพราะจวนอ๋องแห่งนี้ไม่เคยมีพระชายามาก่อน กระหม่อมคิดว่าคำถามนี้ พระชายาควรถามท่านอ๋องมากกว่าพ่ะย่ะค่ะ” หลินเซียนฟังแล้วอมยิ้ม “เช่นนั้นหรือ? ย่อมได้ แต่ระหว่างนั้นเจ้า...หลี่ซุนรั่วใช่หรือไม่ เจ้าคุกเข่าแล้วถือถ้วยชาเอาไว้จนกว่าข้าจะพอใจ” ซุนรั่วดวงตาแข็งค้าง นางหันมองไปรอบกายหวังให้ใครสักคนออกหน้าปกป้องแต่ก็ไร้ท่าที ทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตา แม้นางจะได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋อง แต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจเท่ากับความจริงที่ว่า จูจื่อหรานคือสตรีที่ฮ่องเต้ทรงเลือกและแต่งตั้งให้เป็นพระชายาของเฉินอ๋อง
أحدث فصل
พ่ายรักชายาอ๋อง 34
“เฉินอ๋อง! ฮ่องเต้ยังไม่สิ้นพระชนม์ ทว่าพระองค์กลับทำตัวเหิมเกริม”เสียง “หึ” ดังขึ้นจากปากเฉินอ๋องก่อนเขาจะกล่าวต่อ “ผู้ใดกันแน่ที่เหิมเกริม วางยาเสด็จพี่ของเรา ซ่องสุมกำลังพลเอาไว้ หารู้ไม่ว่าที่ชายแดนมีแต่คนของเรา ฎีกาถูกส่งเข้ามา เราก็เร่งส่งคนใกล้เคียงไปจัดการ ไม่ถึงสิบสองชั่วยาม ทุกอย่างก็ถูกจัดการเรียบร้อย เจ้าคิดว่าคนอย่างเราที่ทำได้ถึงเพียงนี้ หากอยากครองบัลลังก์จริง ๆ จำเป็นต้องทำสิ่งใดอีกหรือ?”“ไม่ว่าจะเป็นสายเลือดตระกูลซูคนใด เราก็ไม่มีทางปล่อยไปแน่ เรื่องเลวร้ายมากมายที่พวกเจ้าทำ เราพอจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ได้ แต่เรื่องวางยาเสด็จพี่ของเรา เราไม่อาจยอมได้”แม้ได้ยินเช่นนั้น ฮองเฮาก็ยังไม่ยินยอม ต่างกับองค์รัชทายาทที่รู้ดีว่าตนคงดิ้นไม่หลุด เขาระวังเสด็จอาอย่างเฉินอ๋องเสมอ เพราะอย่างที่อีกฝ่ายว่า เขาเป็นคนของราชวงศ์ จะไม่รู้เรื่องเลยย่อมเป็นไปไม่ได้“เสด็จแม่ พอเถิดพ่ะย่ะค่ะ พวกเราแพ้แล้ว” องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงอ่อนลง แต่เฉินอ๋องที่ได้ยินกลับหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา ท่ามกลางเหล่าขุนนางที่เงียบงัน“อย่าเพิ่งรีบยอมแพ้สิหลานอา เจ้าย
พ่ายรักชายาอ๋อง 33
“เก็บของของเจ้า พ่อจะให้เจ้าไปถือศีลที่วัดบนเขา”ซูหยุนอี้มองบิดาอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดต้องทำเช่นนี้เจ้าคะท่านพ่อ”“เจ้าไม่รู้หรือไรว่าคนเขาเอ่ยถึงเจ้าว่าอย่างไรบ้าง อย่าให้พ่อต้องมาเล่าให้ฟัง ถามสาวใช้ของเจ้าเอาเถิด แต่ตอนนี้แต่งตัวแล้วเก็บของไปก่อน แค่เรื่องบุรุษแซ่หลี่นั่นพ่อก็หนักใจเต็มทีแล้ว”หญิงสาวทำตามคำสั่งบิดา แต่งตัวและเก็บของอย่างรวดเร็ว แต่ก็หยิบของรักติดมือไปหลายชิ้น เสื้อผ้าที่เลือกมามีสีสันสดใสเกินกว่าจะเหมาะกับการขึ้นไปถือศีลที่วัดบนเขา ระหว่างทางนางได้ยินเสียงผู้คนพูดคุยถึงเรื่องของนางในสมัยที่ยังไม่ได้แต่งงานกับหลี่หยางเกิง“ฮูหยินของอดีตเจ้ากรมโยธาเคยได้ชื่อว่า ‘บัวขาว’ เจ้าว่าบัวขาวอะไรกัน บัวหลากสีต่างหาก ไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่อดีตเจ้ากรมโยธาที่เพิ่งถูกประหารไปจะแต่งนาง นางผ่านมือบุรุษใดมาบ้าง ถึงต้องหนีไปอยู่ต่างเมือง แล้วกลับมาก็ได้สามีตามมาด้วย”หยุนอี้ปิดม่านลงด้วยท่าทางไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด“เหตุใดต้องขุดค้นมันขึ้นมา เรื่องก็ผ่านไปนานแล้วแท้ ๆ” เรื่องที่ได้ฟังไม่น่าโมโหเท่าเรื่องที่ถูกทำโทษ นางไม่ใช่คนที
พ่ายรักชายาอ๋อง 32
หลินเซียนเห็นเฉินอ๋องกลับมาที่ตำหนักรับรองด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก จึงเอ่ยถามขึ้น “อาการของฮ่องเต้ยังไม่ดีขึ้นหรือเพคะ”เฉินอ๋องพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อ “แต่เสด็จพี่ก็ยังไม่ลืมตอบแทนเจ้า”“อย่างไรหรือเพคะ”“พระองค์ตรัสไว้ว่า หากเจ้าต้องการสิ่งใด ก็ให้ข้าจัดการให้ ข้ารู้ดีเรื่องที่เจ้าปรารถนา คือคืนความยุติธรรมให้ตระกูลฟาง แต่หากเป็นเรื่องอื่น...”หลินเซียนถอนหายใจ “หม่อมฉันเพียงปรารถนาให้สืบสวนเรื่องของตระกูลฟางใหม่เท่านั้นเพคะ”ท่านอ๋องถอนหายใจ พลางรั้งร่างระหงเข้ามากอด“เราคิดเอาไว้แล้วว่าเจ้าจะต้องเอ่ยเช่นนี้ แต่เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐานยังไม่สามารถพูดออกไปได้ ไม่เช่นนั้นก็จะผิดไปด้วย หากจัดการเรื่องนั้นไม่ได้ เรามีอีกเรื่องเป็นของปลอบใจเจ้าดีหรือไม่...”“เจ้าคงไม่รู้ตัวระหว่างที่เจ้ากลับไปยังจวนของบิดาเจ้ามีคนพยายามลอบสังหารเจ้า ซุ้มโจรที่ถูกจ้างวานมานั้นเป็นซุ้มโจรเดียวกันกับที่พยายามจะฆ่าเจ้าในตอนที่แต่งเข้ามาในจวนอ๋อง และตามสังหารเราอยู่หลายครั้ง ซึ่งทั้งหมดนั้นรับเงินจากทั้งหลี่ซุนรั่วและหลี่หยางเกิง”“ข
พ่ายรักชายาอ๋อง 31
ข่าวลือตระกูลหลี่ยังไม่ทันจางหาย ข่าวลือใหม่ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ฮ่องเต้ประชวรหนักจนไม่อาจออกว่าราชการได้ แน่นอนว่าหลายฝ่ายต่างตั้งตารอคอยโอกาสจะเข้ามาจัดการเรื่องนี้ โดยเฉพาะองค์รัชทายาทซึ่งเลยวัยสวมกวานมาแล้วไม่ว่าจะเป็นการว่าราชการแทน หรือแม้แต่ขึ้นครองบัลลังก์แทนเพื่อให้ฝ่าบาทได้พักผ่อน ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้นแต่เหตุการณ์กลับไม่ได้เป็นไปตามที่ตระกูลซูและตระกูลหลี่คาดหวัง พระราชโองการด่วนถูกส่งมาถึงจวนเฉินอ๋องอย่างรวดเร็ว สร้างความไม่พอใจให้ฮองเฮาและตระกูลซูยิ่งนัก พวกเขาจึงหวังจะหักหน้าท่านอ๋องในการว่าราชการช่วงเช้าทว่าเรื่องราวกลับไม่ได้คล้อยตามความตั้งใจนั้น“อันที่จริงข้าก็ไม่อยากทูลเช่นนี้ ทว่าท่านอ๋องอาจยังไม่คุ้นชินกับวิธีการของเหล่าขุนนางนัก หากจะให้องค์รัชทายาทเป็นผู้นำการว่าราชการ...”เฉินอ๋องหัวเราะออกมาเมื่ออัครมหาเสนาบดีซูทูลตอบด้วยถ้อยคำเช่นนี้ “ใต้เท้าซูคงความจำไม่ดี หรืออาจเป็นเพราะชราภาพจนลืมไปว่า เมื่อก่อนเสด็จพ่อของข้า รวมถึงเสด็จพี่เอง เวลามีเรื่องสำคัญก็ล้วนขอความเห็นจากข้าและผู้ใกล้ชิดทั้งนั้น แต่ก็ไม่ว่
พ่ายรักชายาอ๋อง 30
หลี่ซุนรั่วที่ได้ยินคำพูดนั้นยังคงงุนงงไม่หาย เหตุการณ์ทั้งหมดช่างราวกับฝันร้าย นางไม่อาจแน่ใจได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เพียงเห็นสีหน้าของท่านอ๋องที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ ก็กะว่าจะคลานเข้าไปหาเพื่อออดอ้อนทว่าก่อนจะขยับถึง ร่างของชายแปลกหน้าที่นางเพิ่งตื่นมาเจอเมื่อครู่ กลับถูกลากไปยืนอยู่ตรงหน้าของเฉินอ๋อง ผู้เลื่องชื่อในความเหี้ยมโหดเป็นที่สุดดาบคมในมือที่ชักมาจากคมฝักของราชองครักษ์ข้างกายถูกฟันออกไปฉับเดียว ศีรษะของบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นชู้ ก็หลุดจากบ่า กลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ซุนรั่วเมื่อหญิงสาวเห็นชัดว่าเป็นใบหน้าของคนที่ตนจ้างมาก็ยิ่งกรีดร้องโหยหวนหนักกว่าเดิม ยิ่งเมื่อผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามามุงดู ซุนรั่วก็ถึงกับสติแตกกระเจิง“เอาหัวเจ้านี่ไปเสียบประจาน ส่วนนังแพศยานี่ส่งกลับบ้านเดิม! ถอดจากทุกตำแหน่งในจวนข้า แล้วเฆี่ยนตามกฎมณเฑียรบาล” เฉินอ๋องเอ่ยเสียงเย็น ก่อนหมุนกายกลับไปยังเรือนรับรองที่พระชายาพักอยู่ เพราะเขาต้องไปปลอบใจจื่อหราน และอีกอย่าง…ก็เพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวายตรงหน้านี้ด้วยราชองครักษ์และพ่อบ้านต่างช
พ่ายรักชายาอ๋อง 29
“ให้พระชายาอยู่ที่นี่ก่อนเถิด พระนางจะได้สบายตัว ข้าเองก็จะเปลี่ยนชุดอยู่ที่ห้องข้าง ๆ ชั่วครู่เท่านั้น เสร็จแล้วเจ้าค่อยเข้ามาดูแลต่อก็ได้ ตอนนี้ไปหาชุดมาเปลี่ยนให้พระนางก่อนดีกว่า” ไป่ฮวาแม้จะซื่อสัตย์แต่บางเรื่องก็ไม่ทันคนนัก จึงออกไปตระเตรียมของตามคำที่ชายารองบอกหลังจากไป่ฮวาออกไป จูจื่อหรานก็เริ่มออกอาการอย่างที่ควรจะเป็นเวลาที่ถูก ยากำหนัด เสียงอู้อี้บ่นพึมพำว่าร้อนทั้งยังพยายามดึงทึ้งชุดทางการที่ใส่อยู่หลายชั้นออกด้วยความทรมานและความไม่สบายตัวหลี่ซุนรั่วเห็นอย่างนั้นก็ลอบยิ้มอย่างพอใจ พลางมองอาการกระสับกระส่ายของจูจื่อหราน ซึ่งเกิดจากกำยานที่จุดจนฟุ้งไปทั้งห้อง แต่ที่นางไม่เป็นอะไรก็เพราะกินยาแก้เอาไว้แล้ว ท่าทางเช่นนี้ของจูจื่อหราน ทำให้หลี่ซุนรั่วพอใจจนเผลอยกยิ้มสะใจอยู่หลายต่อหลายครั้งและเมื่อเห็นอีกคนคล้ายจะหมดสติ หญิงสาวก็เดินไปห้องด้านข้างอย่างเชื่องช้าเพราะนางมั่นใจว่า ตนจะไม่โดนยาที่ตนเป็นคนใช้แน่นอนซุนรั่วออกไปเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปสั่งให้นางกำนัลที่เดินอยู่แถวนั้นไปแจ้งแก่ท่านอ๋องว่า พระชายาคงกลับไปที่งานไม่ไหวแล้วเนื่องจากฤทธิ
พ่ายรักชายาอ๋อง 8
“หม่อมฉันไม่รู้ว่าพระองค์ให้หม่อมฉันมาทำอะไรที่นี่ จึงยืนมองอยู่เช่นนี้เพคะ” อ๋องหนุ่มเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ไม่มีผู้ใดกล้าต่อปากต่อคำกับเขามานานแล้ว พระชายานี่ช่างใจกล้ายิ่งนัก“และหม่อมฉันก็ยังมีเรื่องสงสัย เหตุใดเรื่องนี้ถึงกลายเป็นหม่อมฉันที่โดนทำโทษ”เฟยหลงถอนหายใจ “เราไม่ได้ทำโทษ”หญิงสาวยิ้มเยา
พ่ายรักชายาอ๋อง 7
หลังจากผ่านไปถึงสองชั่วยาม หลินเซียนในร่างของจื่อหรานก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยพูดกับซุนรั่วที่แทบจะเป็นลมไปแล้วว่า “อันที่จริงข้าก็ยังไม่ใคร่พอใจสักเท่าไร เพียงแต่เริ่มจะหิวขึ้นมาแล้ว เมื่อเช้ายังไม่ทันได้กินอะไรกลับเกิดเรื่องเสียก่อน เอาเถิด เจ้าก็พอเท่านี้ แต่หากพรุ่งนี้ยังไม่ไปคารว
พ่ายรักชายาอ๋อง 5
“หามิได้เพคะ ข้าคือนางในวังหลัง เพียงแต่เคยเห็นท่านอัครมหาเสนาบดีพร้อมคุณหนูซูและบุตรเขยอย่างใต้เท้าหลี่เข้าเฝ้าฮองเฮา ปกติขุนนางมิอาจย่างเท้าเข้าสู่วังหลัง แต่ใต้เท้าซูเป็นพี่ชายของฮองเฮา จึงได้พบกันหลายครั้ง” นางกำนัลไป่ยังพูดไปเรื่อย ๆ โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าเจ้านายเลยแม้แต่น้อย“สุขสบายกันยิ่งนัก
พ่ายรักชายาอ๋อง 4
“ทำถึงเพียงนี้กลัวข้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าท่านนั้นโปรดปรานหลี่ซุนรั่ว” นามของสตรีนางนี้ ตามความทรงจำที่มีทำให้นึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายเป็นลูกพี่ลูกน้องของคนสารเลวที่ฆ่านางและคนในตระกูล ความแค้นก็แทบจะปะทุขึ้นมาจนต้องยกมือจับที่อก หญิงสาวมองไปเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเคียดแค้นแสน
قد تعجبك أيضًا
ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง31.7K وجهات النظرแต่งกับขุนนาง
หอมดังเดิม121.2K وجهات النظرชายาแพทย์พลิกชะตา
ฮวาฮวาตีลังกาแปล678.5K وجهات النظرสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.1K وجهات النظرทะลุมิติมาอยู่ท่ามกลางหิมะและความอดอยาก
ภัสสพิชชา77 وجهات النظرต้าหวางอย่ามารักข้าเลย [NC30+]
ณ ธารา4.3K وجهات النظرพระชายาผู้ถูกหมางเมิน
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง2.7K وجهات النظرทะลุมิติมาช่วยแก้ไขภัยแล้งในค่ายทหาร
ภัสสพิชชา306 وجهات النظر
