6

ไม่ว่าจะอนุภรรยาหรือนางกำนัล ล้วนไม่มีผู้ใดกล้าต่อกรกับนาง เพราะนางเป็นชายารองของเขา และยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่เขาลุ่มหลงและโปรดปรานเป็นที่สุด

ตามหลักแล้ว เขาควรจะเรียกซุนรั่วมาสั่งสอนแต่เพราะมี ‘บางสิ่ง’ ที่เขาต้องการจากนางจึงต้องยอมหลับตาข้างเดียว “ตัดเบี้ยหวัดของคนครัวทั้งหมด และให้เรือนซิ่งฮวาเปิดครัวร้อนเองได้ เพิ่มเบี้ยหวัดให้นางด้วย”

“แม้ท่านอ๋องจะสั่งการเช่นนี้ แต่ข้ากลับมองว่าไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้พ่ะย่ะค่ะ บัญชีของจวนท่านอ๋องตอนนี้พระชายารองถือครองอยู่ แม้ตามหลักแล้ว ควรจะเป็นพระชายา...” เฉินอ๋องปรายตามองคนของตนตาขวาง แต่องครักษ์คู่ใจกลับเอ่ยต่อ “พระองค์ทำเช่นนี้ ผู้คนจะครหาเอาได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

นิ้วทั้งสองถูกยกขึ้นมานวดขมับ นางมาเพียงวันเดียวก็ทำให้เขาปวดหัวเสียแล้ว...จูจื่อหราน ไหนผู้คนบอกว่าเจ้าเป็นสตรียอมคนไม่มีปากไม่มีเสียงอย่างไรเล่า

อีกด้านหนึ่ง หลินเซียนในร่างของจื่อหรานก็เฝ้ารอการกลับมาของไป่ฮวาอย่างใจจดใจจ่อ “เป็นอย่างไรบ้าง” หญิงสาวถามทันทีที่อีกฝ่ายเดินมาถึง

“นำไปให้ท่านอ๋องแล้วเพคะ”

จื่อหรานยิ้ม “เช่นนั้นก็ดี เจ้าไปเรือนของหลี่ซุนรั่วกับข้า”

“วะ-ว่าอย่างไรนะเพคะ” ไป่ฮวาแทบจะเป็นลมเมื่อได้ยิน “ไปเรือนของหลี่ซุนรั่วอย่างไรเล่า มีเรื่องใดให้น่าตกใจ”

แม้จะรู้ว่าไม่อาจห้าม แต่ไป่ฮวาก็พยายามห้ามอย่างสุดกำลัง “ไม่ควรเพคะพระชายา คะ-แค่เรื่องเมื่อครู่ก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายแล้วนะเพคะ” หลินเซียนมองหน้าไป่ฮวาราวกับไม่เกรงกลัวคำที่หญิงสาวว่ามาแม้แต่นิด

“เมื่อครู่ตอนเจ้าไม่อยู่ นางส่งนางกำนัลมาสองคน บอกว่านางป่วยหนักเพราะรับใช้ท่านอ๋องเมื่อคืนจึงมาคารวะข้าไม่ได้ ข้าจึงจะไปหานางอย่างไรเล่า” กล่าวจบหญิงสาวก็เดินออกไปทันที เพียงแต่นางไม่รู้ทางและเพิ่งนึกขึ้นได้จึงชะลอฝีเท้า

“ไป่ฮวาเจ้านำข้าไป ข้าไม่รู้หนทางในจวนอ๋อง” ไป่ฮวาหน้าซีดแต่นางก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงนำผู้เป็นนายตรงไปยัง ‘เรือนหลันฮวา’ ไปถึงก็ทันได้เห็นหลี่ซุนรั่วกำลังนั่งกินผลไม้อย่างสบายใจ ไร้แววป่วยหนักตามคำกล่าวอ้าง

“น้องสาวบอกว่าป่วยหนักข้าจึงมาดู แต่เห็นว่าเจ้ายังสบายดีเช่นนี้ ข้าก็สบายใจ” ซุนรั่วมองคนที่เดินมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา นางคิดว่าต่อให้สตรีตรงหน้ารอดจากยาพิษก็คงจะมีอะไรผิดปกติบ้าง แต่เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากตอนที่นางไปแอบดูอีกฝ่ายเลย

“เป็นอะไรไปเล่า ทำหน้าราวกับเห็นผี หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้ารู้ว่าข้าเป็นผีกัน” ดวงตาสวยแต่ดุจ้องมองไม่ลดละจนซุนรั่วต้องหลับตาลงเพื่อหลีกหนี

“พี่สาวพูดอะไรกัน ข้าไม่เข้าใจสักนิด ข้าเพียงแต่ไม่เข้าใจว่า เหตุใดท่านถึงมาที่นี่” หลินเซียนเหยียดยิ้มหยัน ซึ่งเมื่อมันถูกแสดงออกด้วยใบหน้าของจื่อหรานกลับดูสวยสยองพิกล

“ก็มารับการคารวะจากเจ้า เพียงแต่ได้มาเห็นเจ้าแล้ว ข้าก็ให้นึกประหลาดใจ จวนอ๋องแห่งนี้แปลกพิกล ชายารองมีนางกำนัลล้อมหน้าล้อมหลังนับสิบ ทั้งยังกินดีอยู่ดี แต่กลับส่งอาหารดุจโรงเจให้กับพระชายา แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าส่งของเหล่านั้นไปให้ท่านอ๋องแล้ว”

“อะไรนะ!” ซุนรั่วเป็นกังวลขึ้นมาทันที ถึงนางจะทำตัวเช่นนี้มาตลอดการอยู่จวนอ๋อง แต่ต่อหน้าท่านอ๋องก็มิเคยแสดงท่าทางเช่นนี้ให้พระองค์เห็น และหญิงสาวก็ต้องกังวลหนักขึ้นไปอีก เมื่อราชองครักษ์ฉู่เถาส่งคำสั่งจากท่านอ๋องมาบอกให้นางจัดการอาหารการกินของพระชายาให้ดีกว่าเดิม พร้อมทั้งสั่งให้จัดส่งบัญชีของจวนให้พระชายาโดยเร็วที่สุด

“ขะ-ข้ารู้แล้ว” ซุนรั่วบอกกับราชองครักษ์ฉู่เถาเสียงสั่น แต่กลับตวัดตามองจื่อหรานที่นั่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่อย่างไม่พอใจ

ทว่า...แม้ท่านอ๋องจะบอกให้นางทำ แต่หากนางไม่ยอมทำและสั่งห้ามมิให้ผู้ใดปากโป้งอีก ใครจะกล้าล่วงเกินนางเล่า

“ช้าก่อน” ยังไม่ทันที่ราชองครักษ์ฉู่เถาจะจากไป หลินเซียนกลับเรียกอีกฝ่ายเอาไว้เสียก่อน ราชองครักษ์หนุ่มที่ไม่คิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตน หมายจะรีบเดินกลับไปประจำเรือนหลัก แต่กลับทำไม่ได้เมื่อถูกผู้มีอำนาจอีกคนรั้งเอาไว้ก่อน

“เจ้าน่ะ...เป็นคนของท่านอ๋องใช่หรือไม่”

“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์หนุ่มตอบ

“วันนี้ชายารองไม่มาคารวะน้ำชาข้าในตอนเช้า จวนอ๋องมีธรรมเนียมลงโทษเช่นไรหรือ” ราชองครักษ์ฉู่เถาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก เขาไม่รู้จะเอ่ยคำใดดีในหัวสมองกลับคิดได้เพียงคำแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ

“เพราะจวนอ๋องแห่งนี้ไม่เคยมีพระชายามาก่อน กระหม่อมคิดว่าคำถามนี้ พระชายาควรถามท่านอ๋องมากกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

หลินเซียนฟังแล้วอมยิ้ม “เช่นนั้นหรือ? ย่อมได้ แต่ระหว่างนั้นเจ้า...หลี่ซุนรั่วใช่หรือไม่ เจ้าคุกเข่าแล้วถือถ้วยชาเอาไว้จนกว่าข้าจะพอใจ”

ซุนรั่วดวงตาแข็งค้าง นางหันมองไปรอบกายหวังให้ใครสักคนออกหน้าปกป้องแต่ก็ไร้ท่าที ทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตา แม้นางจะได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋อง แต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจเท่ากับความจริงที่ว่า จูจื่อหรานคือสตรีที่ฮ่องเต้ทรงเลือกและแต่งตั้งให้เป็นพระชายาของเฉินอ๋อง