บทที่ 6

เช้าวันต่อมา ขณะที่ซูเจินจูกำลังจะออกไปร้านผ้า อิงชุ่ยก็ได้มาขวางหน้านางไว้

“คุณหนูใหญ่ให้บ่าวมาเชิญคุณหนูสี่ไปชมดอกเหมยที่หมู่บ้านจั๋วมู่ด้วยกันเจ้าค่ะ” อิงชุ่ยพูดจาอ่อนหวานมีความเคารพต่อซูเจินจู เมื่อเช้าอิงเถาได้ออกไปจ้างอันธพาลไว้แล้ว นางต้องพาคุณหนูสี่ไปด้วยกันให้สำเร็จ

“ข้าไม่ไป” ซูเจินจูไม่ได้สนใจอิงชุ่ย นางเดินออกไปทันที อิงชุ่ยที่ไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอ้าปากพะงาบๆเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ทุกๆสองวันซูหนี่ย์จะต้องให้อิงชุ่ยมาชวนนางออกไปข้างนอก ทุกครั้งซูเจินจูจะปฏิเสธกลับไป แต่ครั้งนี้ เป็นฮูหยินรองที่มาชวนนางออกไปเดินตลาด ซูเจินจูเพียงให้เงินนางไปสิบตำลึง และด้วยเห็นแก่เงินสิบตำลึง ฮูหยินรองมี่ซิ่นจึงไม่ได้รบเร้าเจินจูต่อและออกไปอย่างสบายใจ

“ท่านน้า เจินจูเออร์ละเจ้าคะ ข้าสั่งบ่าวไพร่ให้ไปจองเหลาอาหารตือฟ่างกว่างไว้แล้ว จะได้ให้เจินจูเออร์ได้ลองชิมอาหารข้างนอกบ้าง” ซูหนี่ย์ทำน้ำเสียงอ่อนหวานพุดคุยกับฮูหยินรองที่เดินออกมาจากเรือนของซูเจินจู เหอะ ให้แม่เจ้าไปเชิญด้วยตัวเอง ถ้าเจ้ายังไม่มา ต่อไปข้าจะเรียกเจ้าว่านังอกตัญญู

“คุณหนูใหญ่ เจินจูเออร์ต้องไปช่วยนายท่านดูแลร้านผ้า เห็นที่ว่าจะไปกับท่านไม่ได้แล้ว ถ้าอย่างไร ให้ข้าไปเป็นเพื่อนท่านแทนดีหรือไม่เจ้าคะ” ฮูหยินรองยกยิ้มอ่อนหวาน คิดว่านางไม่รู้หรือว่าคุณหนูใหญ่คิดจะใช้เจินจูเออร์เป็นสะพานเข้าใกล้คุณชายหลิน แต่เดิมนางคิดว่าจะมาแค่ปติเสธแต่นางเองก็ไม่เคยกินอาหารเหลา ดังนั้นนางจึงอาสาไปแทนเจินจู

“เหอะ ข้าไม่ไปแล้ว” ซูหนี่ยหงุดหงิดจนไม่สามารถรักษามารยาทได้อีกต่อไป นังจิ้งจอก นังแพศยา ข้าวางอุบายมากมายเจ้ากลับไปตกลงสักที จะให้ข้าอกแตกตายใช่หรือไม่

“อ่อ” เหอะ ไม่ไปก็ไม่ไปสิ นังเด็กไร้มารยาท ฮูหยินรองเองก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องรักษามารยาท นางจึงเดินกลับไปโดยไม่กล่าวลาใดๆ

ซูหนี่ย์ที่กำลังหงุดหงิดก็ตรงไปที่ยังเรือนของซูเม่ย

“เม่ยเอ๋อร์ เจ้าต้องช่วยข้า ข้าคิดจนหัวแทบแตกแล้วก็คิดไม่ออก เหตุใดนังเจินจูมันถึงได้รอดเงื้อมมือข้าไปทุกครั้ง”

“เหตุใดพี่ใหญ่จึงต้องลงมือกับนางละเจ้าคะ”

“หากไม่ลงมือกับนาง จะให้ข้าลงมือกับเจ้าหรืออย่างไร”

“พี่ใหญ่ ท่านก็เห็นว่านางไม่เคยหาเรื่องพวกเรา ตั้งแต่เด็กนางเพียงอยู่ของนางเงียบๆในเรือนหลังสุดท้ายติดกับเรือนคนใช้ เมื่อเติบโตขึ้นทุกวันนางออกไปทำงานที่ร้านผ้าเพราะอาเหวินของพวกเราต้องการศึกษาเล่าเรียนสอบเป็นขุนนางไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“ท่านลุงฝูก็อยู่ไม่ใช่หรือ เหตุใดเจ้าถึงยกความดีไปให้มันเช่นนี้ แม่ของมันกินอยู่ในเรือนเปลืองข้าวเปลืองน้ำเท่าไหร่ มันทำงานแค่นี้มีอะไรไม่สมควร”

“พี่ใหญ่โกรธนางเพราะเรื่องของคุณชายหลินหรือเจ้าคะ”

“ใช่ นังแพศยา มันกล้าวางอุบายใส่คุณชายหลินของข้า ข้าไม่มีทางยอมให้มันได้ขึ้นไปชูคอบนเตียงคุณชายหลินแน่”

“ใจบุรุษสุดลึกเกินหยั่ง ต่อให้ไม่มีอาจู ก็ไม่ใช่ว่าคุณชายหลินจะไม่หมายปองใคร ข้าว่าท่านหันกลับมาทำดีกับคุณชายหลินให้มากขึ้นดีกว่าเจ้าค่ะ อย่าได้วางอุบายใส่อาจูเลย บุรุษล้วนพึงใจต่อสตรีจิตใจดี ขอเพียงท่านพี่กุมใจของคุณชายหลินได้ ก็ไม่ต้องระแวงเหล่าสตรีพวกนั้นแล้วนะเจ้าคะ” ซูเม่ยรินน้ำชาให้ซูหนี่ย์ก่อนจะปลอบให้นางใจเย็นลง

“เจ้าก็เป็นเช่นนี้ เหตุใดถึงได้ใจเย็นนัก”

“เหตุใดพี่ใหญ่ถึงใจร้อน ทำให้นางตื่นกลัวจนไม่กล้าเข้ามาตกอุบายของท่านละเจ้าคะ ข้าว่าพี่ใหญ่ใจเย็นเสียหน่อย ทำดีกับนางให้มากขึ้น นอกจากคุณชายหลินจะเห็นว่าท่านเป็นสตรีที่มีจิตใจกว้างขวางแล้ว จะชวนนางออกไปไหนก็ง่ายขึ้นไม่ใช่หรอเจ้าคะ”

ซูหนี่ย์มองหน้าน้องสาวของตนอย่างชั่งใจ นางไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วน้องสาวของนางคนนี้คิดสิ่งใดกันแน่ วาจาหวานลึกล้ำคล้ายจะมีความอาทรต่อทุกผู้ทุกคน แต่คำพูดที่ดูเหมือนหวังดีและไม่เคยปองร้ายผู้ใดกลับมีความหมายแอบแฝงอุบายทำร้ายผู้อื่นอย่างแนบเนียนอยู่เสมอ

“ช่างเถอะ หากเจ้ามีวิธีดีๆก็ให้เหลียนฮัวบ่าวของเจ้าไปบอกข้าแล้วกัน ข้าขอตัว”

“น้องไม่ส่งพี่ใหญ่นะเจ้าคะ” ซูเม่ยมองตามซูหนี่ย์ที่เดินออกไปแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย เหตุใดหญิงโง่ผู้นี้ถึงได้เกิดมาเป็นพี่สาวของนางกันนะ แสดงความรู้สึกทุกอย่างออกมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ศัตรูไม่มีทางพ่าย บุรุษล้วนยิ่งถอยห่าง อีกทั้งบุรุษมากมายไม่ได้มีแค่หลินเฮงฉวน หากต้องรอให้ซูหนี่ย์สมหวังแต่งงานก่อนตามธรรมเนียม ไม่รู้ว่านางต้องรออีกกี่ปี กว่าจะมีขบวนสินสอดส่งมาหน้าบ้าน ถึงเวลานั้นบุรุษดีๆก็คงไม่เหลือแล้ว

 ..

ครบกำหนดสิบวัน ซูเจินจูเข้าไปรับอุปกรณ์ที่นางสั่งทำที่โรงหลอมเหล็ก

“ท่านอา ข้ามารับของที่สั่งทำไว้เจ้าค่ะ”

“อ่อ เสร็จแล้วๆ เจ้าลองดูก่อนว่าใช้ได้หรือไม่”

“โอ้โห ยิ่งกว่าใช้ได้อีกเจ้าค่ะ ฝีมือท่านอาดีมากจริงๆ”

“ฮ่าๆ งานที่เจ้าสั่งทำยากจริงๆ แต่ไม่ยากเกินฝีมือข้า หากต่อไปมีงานอะไรก็มาสั่งทำที่ข้านี่แหละ ฝีมือข้าดีที่สุดในอำเภอแล้ว”

“...” อืมม ท่านอา ท่านช่างถ่อมตัวเหลือเกิน

...

ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าในยามเช้าของต้นฤดูวสันต์ หิมะเริ่มตกโปรยปรายความหนาวเย็นแทรกซึมลงไปสุดขั้วหัวใจ ฤดูหนาวเช่นนี้เสื้อคลุมขนสัตว์ในร้านผ้าซูเตี้ยนจะขายดีมากเป็นพิเศษทำให้ซูเจินจูต้องออกไปช่วยที่ร้านผ้าซูเตี้ยนทุกวัน และซูเจินจูก็เป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เต็มใจจะออกจากบ้านในช่วงเวลานี้

หลังจากรวบรวมของที่ต้องใช้ในการเขียนผ้าแล้วซูเจินจูก็ให้หลงจู๊นำผ้ามีตำหนิมาให้นางสองพับ ซูเจินจูนำรังผึ้งมาแยกไขผึ้งออกใส่ลงไปในอุปกรณ์ที่สั่งทำมาในปลายด้านถ้วยชา ลนไฟจนไขผึ้งละลายไหลออกตามรูกลวงจนถึงปลายอีกด้าน ใช้เขียนเป็นขอบของลายเพื่อไม่ให้สีที่วาดลงไป ไหลไปในทิศทางที่ไม่ต้องการ สีที่ใช้ก็เป็นสีที่มาจากการนำดอกไม้สีต่างๆไปคั้นผสมสุราเล็กน้อย ผ่านมาหนึ่งเดือน สี่เสวี่ยวาดลายดอกเหมยได้สวยงามราวกับยกดอกเหมยของจริงลงมาวางบนผ้าเลยทีเดียว แต่การวาดลายผ้านี้เจินจูไม่ได้ใช้ผ้าทั้งพับเนื่องจากนางไม่ต้องการให้คนในบ้านเห็น

เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้ทั้งหมด ซูเจินจูจึงอยากซื้อบ้านสำหรับทำเป็นลานวาดลายผ้า บ้านในอำเภอมีราคาแพงเกินที่นางจะสามารถซื้อได้ในตอนนี้ บ้านในตำบลถือเป็นตัวเลือกที่ดีแต่บ้านที่มีลานบ้านกว้างเพียงพอต่อการตากผ้าที่ยาวหนึ่งพับ ราคาก็ยังแพงถึงสองพันตำลึง บ้านในหมู่บ้านชนบทจึงเป็นตัวเลือกเดียวที่นางมี แต่คงต้องรอให้หิมะหยุดตกเสียก่อนนางถึงจะออกจากอำเภอได้

                                                                                          

ขณะที่ซูเจินจูใช้ชีวิตแต่ละวันอยู่ที่ร้านผ้าอย่างมีความสุข ซูหนี่ย์กลับไม่เคยเลิกวางอุบายใส่นางแม้เพียงสักวัน ในตอนนี้ซูหนี่ย์ถึงขนาดเลี้ยงอันธพาลไว้ด้านนอกเพียงเพื่อรอให้นางเผลอจะได้จัดการนางได้ทันที แต่ไม่ว่าจะชวนนางออกไปไหนนางก็ไม่ไป ให้อัทธพาลไปดักฉุดบางคนก็โดนนางตีกับมา บางคนได้เงินจากซูหนี่ย์แล้วกลับหายไปเฉยๆ ตอนนี้ซูหนี่ย์แทบหมดตัวเพราะเลี้ยงอันธพาลที่ไม่รู้จักพอพวกนี้เอาไว้

“คุณหนูใหญ่ ท่านยังเข้าไปหาฮูหยินไม่ได้นะเจ้าคะ ด้านในฮูหยินคุยกับแม่สื่ออยู่เจ้าค่ะ” สาวใช้ของฮูหยินใหญ่รีบเข้ามาขวางซูหนี่ย์ที่กำลังจะเดินเข้าไปในห้องโถง

“อ่อ เช่นนั้นก็ช่างเถอะ หากท่านแม่รับแขกเสร็จแล้วก็ส่งคนไปบอกข้า ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านแม่”

“บ่าวจะเรียนฮูหยินให้เจ้าค่ะ”

เมื่อกลับมาถึงห้อง ซูหนี่ย์บ่นด้วยเสียงกึ่งรำคาญกึ่งภูมิใจ

“เชอะ นอกจากคุณชายหลิน มีคนคู่ควรกับข้าด้วยหรือไง ทำไมยังกล้าส่งแม่สื่อมาทุกวันแบบนี้” ซูหนี่ย์ยังคงปฏิเสธแม่สื่อทุกครั้ง แม้หัวใจของนางจะมีเพียงหลินเฮงฉวน แต่การที่มีแม่สื่อมาทุกวันก็ทำให้นางรู้สึกดีไม่น้อย

“คุณหนูของบ่าวงดงามถึงเพียงนี้ จะมีใครหักห้ามใจไม่ให้ทาบทามแม่สื่อมาสู่ขอได้หรือเจ้าคะ” อิงเถากล่าวอย่างประจบประแจง ก่อนจะหันไปบอกให้อิงชุ่ยไปสืบความว่าเป็นตระกูลไหนที่ส่งแม่สื่อมาทาบทามคุณหนูของนาง

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ อิงชุ่ยก็วิ่งกลับมาแจ้งข่าวแก่คุณหนูใหญ่