บทที่ 7

“เอ่อ.. เป็นตระกูลไฉ มาขอหมั้นคุณหนูสี่ให้นายน้อยไฉตงชุนเจ้าค่ะ” อิงชุ่ยพูดเสียงเบาด้วยรู้ว่าคุณหนูใหญ่เกลียดคุณหนูสี่ และยังไม่สามารถวางอุบายรังแกนางได้สำเร็จสักครั้ง

“เจ้าว่าอะไรนะ ขอหมั้นนังจิ้งจอกนั่น!! นังแพศยา เตียงคุณชายหลินรออยู่ข้างหน้ายังกล้าให้ท่าบุรุษอื่นเชียวรึ” เหอๆ นังตัวดี คราวนี้เจ้าไม่รอดแน่ หากคุณชายหลินรู้ เจ้าไม่มีทางชูคออยู่บนเตียงได้แน่ และถ้าหากนายน้อยไฉรู้ว่าเจ้ามีค่าเพียงสาวใช้อุ่นเตียงก็อย่าหวังเลยว่าเจ้าจะเป็นแต่งเข้าไปเป็นฮูหยิน

ฮูหยินซูก็ไม่ทำให้ลูกสาวสุดที่รักอย่างซูหนี่ย์ต้องผิดหวัง คนเราหากหวังดีปฏิเสธแม่สื่ออ้อมๆก็ยังพอรักษาหน้า แต่คนอย่างฮูหยินซู มีช่องให้ทำลายซูเจินจูมีหรือจะไม่ทำ เล่าวีรกรรมซูเจินจูที่เข้าไปให้ท่าคุณชายหลินถึงในจวนนายอำเภอ ออกอุบายให้คุณชายหลินทำลายชื่อเสียงตน ร้องขอขึ้นเป็นฮูหยินตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อนทั้งที่พิ่งจะอายุสิบสามปี เพราะความอิจฉาที่คุณชายหลินมีใจให้ซูหนี่ย์ คุณชายหลินทั้งสงสารทั้งรู้สึกผิดจึงเขียนสัญญาจะรับนางเข้าจวนไปเป็นสาวใช้อุ่นเตียง

ฮูหยินรองก็รู้สึกไม่ชอบใจ ตระกูลที่มาสู่ขอเป็นเพียงตระกูลที่ทำการค้าเล็กๆเทียบไม่ได้กับตระกูลซู นางถึงขั้นเหยียดหยามตระกูลไฉที่ไม่เจียมตัวอาจเอื้อมมาสู่ขอลูกสาวนาง สำหรับนางแล้ว เป็นอนุขุนนางย่อมดีกว่าเป็นฮูหยินตระกูลพ่อค้าเล็กๆมากนัก

ซูหนี่ย์พอใจกับสิ่งที่ฮูหยินทำอย่างที่สุด อยากจะรู้นักว่านังเจินจูจะขายออกอีกหรือไม่ เรื่องเน่าๆฉาวโฉ่ของนางถูกแม่สื่อรู้แล้ว มีหรือจะไม่พูดต่อ แล้วคนทั้งอำเภอมีหรือจะไม่รู้

ซูเจินจูเองก็รู้สึกสนุกกับอุบายน้ำตื้นของสตรีเหล่านี้มากนัก พวกนางช่างน่าชัง เห็นอยู่ชัดๆว่าเป็นคนแซ่เดียวกัน หากนางถูกรังเกียจ ผู้อื่นก็คงไม่อยากเกี่ยวข้องกับนาง นั่นหมายถึงซูหนี่ย์ ซูเม่ย และซูเหวินก็จะขายไม่ออกไปด้วยไม่ใช่หรือ ปัญญาของพวกนางมีเพียงน้อยนิดเท่านั้น หากพวกนางถูกขายเห็นทีว่าคงไปช่วยโจรนับเงินแล้วหันมาเยาะเย้ยนางที่ไม่ได้จับเงินนั่นแน่ๆ แต่เบาปัญญาเช่นนี้ก็ดี นางเองจะได้ไม่ต้องทำอะไรรุนแรง อย่างมากก็แค่ตีเหล่าอันธพาลพวกนั้นเหมือนตีหมา สงสัยก็แต่ไฉตงชุน คนผู้นี้เป็นใครกันนะ...

ทุกปีเมื่อถึงยามเหมันต์ หิมะโปรยปราย ชาวบ้านหลายครอบครัวต้องนำลูกสาวหลานสาวออกมาขาย เด็กบางคนทั้งผอมและดูขี้โรคก็ถูกนำมาแลกเพียงข้าวสาลีกับธัญพืชหยาบเพียงยี่สิบจินเท่านั้น ชาวบ้านเลือกที่จะขายลูกสาวเพื่อแลกอาหารให้ลูกชายได้อิ่มก็มีให้เห็นอยู่ทั่วไป โชคดีที่ปีนี้หิมะหยุดตกเร็วกว่าทุกปี อาจจะทำให้เด็กสาวเหล่านั้นได้มีชีวิตอย่างอิสระได้นานขึ้นอีกสักหน่อย

“หิมะหยุดตกแล้ว คุณหนูจะไปดูหมู่บ้านชนบทหรือไม่เจ้าคะ” สี่เสวี่ยถามซูเจินจูที่นั่งอ่านตำราอยู่ข้างหน้าต่าง พักนี้คุณหนูของนางมักจะหาตำราการรักษาต่างๆจนไม่สนใจจะสอนนางวาดลายผ้าใหม่ๆแล้ว นางรู้ว่าลายผ้าพวกนี้จะช่วยหาเงินให้คุณหนูได้ นางไม่อยากให้คุณหนูไปเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของคุณชายหลิน คุณหนูบอกไว้ว่าถ้าหาเงินได้เยอะๆ นางก็ไม่จำเป็นต้องไปเป็นสาวใช้

“อีกสองวัน วันนี้เจ้าก็นับเงินให้ข้าหน่อยว่าข้ามีเงินเท่าไหร่แล้ว”

“บ่าวนับให้คุณหนูทุกวันนั่นแหละเจ้าค่ะ เมื่อวานคุณหนูมีเก้าร้อยกับสิบตำลึง แต่คุณหนูซื้อขนมชั้นดีของร้านเสี่ยวซือกวงมาสองตำลึง ตอนนี้คุณหนูเหลือเงินเก้าร้อยกับแปดตำลึงเจ้าค่ะ”

“ไอหย๋า ข้าเผลอแปปเดียวก็ต้องหันกลับมาเรียกเจ้าว่าจิงหลี่สี่เสวี่ยเสียแล้ว”

“คุณหนูอย่าล้อบ่าวเล่นสิเจ้าคะ คุณหนูต้องเก็บเงินเยอะๆเพื่อที่จะไม่ต้องไปเป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้คุณชายหลินนะเจ้าคะ แต่นี่คุณหนูซื้อขนมกล่องละสองตำลึง บ่าวท้อใจเหลือเกินเจ้าค่ะ” แม่ปากจะบ่นมากมายแต่สี่เสวี่ยที่ถูกคุณหนูหยอกเย้าก็มีความสุขเหลือเกิน

“ฮ่ะๆ ทำไมเจ้าบ่นเป็นคนแก่แบบนั้นเล่า ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่หาเงินสักหน่อย”

“คุณหนูทำเหมือนจะไม่หาเงินแล้วจริงๆนี่เจ้าคะ บ่าวไม่อยากเป็นเมียบ่าวของคุณชายหลิน พี่อิงชุ่ยบอกว่าหากคุณหนูเข้าจวนนายอำเภอ บ่าวก็ต้องตามไปด้วย และจะต้องเป็นเมียบ่าวให้คุณชายหลินตอนคุณหนูตั้งครรภ์”

“อิงชุ่ยพูดแบบนั้นเพราะอิจฉาเจ้าต่างหาก” ยัยเด็กคนนี้พูดเรื่องตั้งครรภ์เรื่องเมียบ่าวไม่มีความกระดากอายสักนิด อยู่กับข้ามาไม่กี่วัน ติดนิสัยข้าไปมากถึงเพียงนี้หรือยัยเด็กนี่ไม่มีความกระดากอายอยู่แล้วกันแน่นะ

“มีอะไรน่าอิจฉากันละเจ้าคะ กลางวันต้องทำงาน กลางคืนต้องปรนนิบัติ หากเวลามากขนาดนั้น ไม่สู้บ่าวคอยปรนนิบัติคุณหนูดีกว่า” สี่เสวี่ยไม่คิดว่าการเป็นเมียคุณชายหลินเป็นเรื่องที่ดีนัก เพราะหากเป็นเรื่องดีคุณหนูคงไม่วางแผนหนีการเป็นเมียคุณชายหลินเช่นนี้ คุณหนูเป็นคนฉลาด ในเมื่อคุณหนูว่าไม่ดี นางก็ต้องว่ามันไม่ดีเช่นกัน

“เจ้าตัวแสบ” ฮ่ะๆ นางชอบเด็กคนนี้จริงๆ อยู่ด้วยกันมาไม่เท่าไหร่ก็ทำอะไรได้ดั่งใจนางไปหมด ยิ่งนิสัยยอมตายแต่ไม่ยอมให้นางถูกรังแก ยินดีให้นางไปตีคนอื่นแต่จะไม่มีทางปล่อยให้นางถูกคนอื่นตี และยังไม่เคยสงสัยอะไรในตัวนางสักนิด ทำให้นางยิ่งชอบสี่เสวี่ยมากขึ้นเรื่อยๆ

“บ่าวจะไปจ้างรถม้าข้างนอกไว้ล่วงหน้านะเจ้าคะ”

“อืม เจ้าไปเถอะ”

ในขณะเดียวกัน หลินเฮงฉวนก็ได้มาหาซูเจินจูที่บ้าน เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาได้ข่าวว่านายน้อยไฉตงชุนแห่งร้านชำบ้านไฉให้แม่สื่อมาสู่ขอซูเจินจู แต่คนของตระกูลซูกลับเงียบเฉยไม่คิดจะไปบอกกล่าวเรื่องนี้ให้ชัดเจน แม้แต่ตัวซูเจินจูเองก็ไม่คิดจะไปอธิบายอะไรกับเขาแม้สักนิดทำให้เขาโกรธมาก ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด ยิ่งไม่อยากสนใจกลับเฝ้ารอคำอธิบายอยู่ทุกคืนทุกวัน ต้องเป็นเพราะว่าซูเจินจูจะต้องเป็นคนของเขา ไม่ใช่สิ ต้องเป็นเพราะเขาเป็นห่วงบุรุษอื่นๆที่จะต้องถูกอุบายของซูเจินจูแล้วต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบเขา จึงทำให้เขาโกรธมากต่างหาก

“คารวะคุณชายหลินเจ้าค่ะ”

“รบกวนคุณหนูซูหนี่ย์แล้ว”

“ท่านพ่อไปทำการค้าที่อำเภอกุ้ยเจ้าค่ะ ให้หนี่เอ๋อร์ต้อนรับคุณชายแทนท่านพ่อดีหรือไม่เจ้าคะ” ซูหนี่ย์ยิ้มให้หลินเฮงฉวนเล็กน้อยก่อนหลุบตาลงต่ำ มือเทชาลงถ้วยก่อนส่งให้ถึงมือของหลินเฮงฉวน

“คงไม่รบกวนเจ้า ข้ามาพบคุณหนูซูเจินจู” หลินเฮงฉวนพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

แม้จะเจ็บใจแค่ไหน แต่ซูหนี่ย์ก็ยังคงสีหน้าอ่อนโยนหัวไปสั่งอิงเถาที่อยู่ข้างๆให้ไปเรียกซูเจินจูมาพบคุณชายหลิน

“คุณหนูสี่บอกว่าไม่สบาย ไม่สะดวกพบคุณชายหลินเจ้าค่ะ” หลังรายงานเสร็จอิงเถากลับไปยืนอยู่ตรงมุมห้อง

คุณชายหลินขมวดคิ้ว

“ไม่สบายอีกแล้วหรือ ไม่สบายจริงๆหรือคุณหนูสี่ต้องการหลบหน้าข้ากันแน่” ตอนนี้เฮงฉวนมั่นใจแล้วว่าซูเจินจูต้องการหลบหน้าเขา และเขากำลังไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“คุณชายหลินใจเย็นก่อนนะเจ้าคะ เป็นหนี่ย์เอ๋อร์ดูแลน้องไม่ดี ทำให้คุณชายต้องขุ่นเคือง”

“ไม่ใช่ความผิดเจ้า นางกำเริบเกินไป ข้าเพียงต้องการมาถามเรื่องไฉตงชุนเท่านั้น แต่ดูจากที่นางไม่ยอมพบข้า เห็นทีว่าระหว่างข้ากับนางก็คงต้องเกี่ยวข้องกันอย่างลำบากใจไปเช่นนี้”

“เจินจูเอ๋อร์ทำเกินไป หนี่ย์เอ๋อร์อับอายแทนน้องสาวคนนี้เหลือเกินเจ้าค่ะ หากคุณชายไม่รังเกียจหนี่ย์เอ๋อร์จะพาคุณชายไปพบเจินจูเอ๋อร์ในเรือนนางเองเจ้าคะ คุณชายจะได้หาทางออกเรื่องของนางให้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย นายน้อยไฉเองก็เป็นคนจริงใจ พบหน้านางเพียงสองสามครั้งก็สมัครใจรักใคร่ให้แม่สื่อมาสู่ขอ แต่ใครจะทราบว่านางจะดื้อรั้น ไม่ยอมแต่งไปเป็นฮูหยินร้านชำเพราะไม่ต้องการรับภาระจัดการบัญชี แต่ต้องการเป็นฮูหยินของคุณชายหลินเท่านั้น” ซูหนี่ย์แสร้งหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหางตาที่ไม่มีน้ำตา ไม่ว่ายังไงนางก็ต้องทำให้ความเกี่ยวข้องของทั้งสองคนจบลงให้ได้

“ไปที่เรือนนางคงไม่เหมาะ อีกสองวันยามซื่อให้นางไปเจอข้าที่เหลาอาหารตือฟ่างกว่างเถอะ”

“ได้เจ้าค่ะ ข้าจะพานางไปให้ตรงเวลานะเจ้าคะ”

“อืม รบกวนเจ้าแล้ว วันนี้ข้าขอตัว”

ซูหนี่ย์ออกไปส่งคุณชายหลินถึงหน้าประตูบ้านก่อนจะให้อิงเถาไปบอกนัดหมายแก่ซูเจินจู

 ซูเจินจูที่เหมือนจะเฉยชากับเหล่าสตรีในเรือนมากขึ้นทุกวันก็สนใจเพียงตำราการรักษาตรงหน้าเท่านั้น การนัดแนะจากอิงเถาก็เป็นเหมือนสายลมวูบนึงที่ซูเจินจูไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย