บทที่22ผู้ชายอบอุ่น

เวลาหนึ่งทุ่ม กอหญ้าได้ส่งข้อความไปหากระทิงว่าเขาสามารถมารับเธอได้ไหมตอนหนึ่งทุ่ม เพราะเขาได้บอกเธอเอาไว้ว่าเขาจะเป็นคนไปส่งเธอไปงานที่หน้าไร่ ถ้ากระทิงไม่ส่งรถของเธอกลับบ้านไปเธอก็คงไม่ต้องรบกวนให้ เขาไปส่ง

“ได้ตอนทุ่มหนึ่งเดียวพี่ไปรับ”

“ค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบรับของชายหนุ่มร่างโตแล้วกอหญ้าจึงบอกเวลานัดหมายกับเพื่อนทั้งสองคนของเธอ

เวลาหนึ่งทุ่มตรง

“ไปกันเลยค่ะ”หญิงสาวรีบเดินมาหาชายหนุ่มขณะที่รถยังไม่จอดสนิทดีด้วยซ้ำ

“รีบมาเลยนะกลัวจะไม่ได้ไปขนาดนั้น”

“เปล่าค่ะกลัวว่าพี่กระทิงจะรอนานหรือรีบกลับไปทำงานเกรงใจค่ะ”กอหญ้าปิดประตูรถก่อนที่รถจะเคลื่อนออกไป

“อืม ต้องไปรับเพื่อนเธอด้วยใช่ไหม”

“ใช้ค่ะ”

“ไปเที่ยวกับเพื่อนจำที่ฉันบอกได้ไหมว่าตอนที่เธอยังเป็นของฉันอยู่...”

“ห้ามเข้าใกล้กันมากเกินไปจนเกินความพอดีค่ะ อันนี้กอหญ้าจำได้”

“ไม่ควงแขนไม่จับมือ”

“ขอยกเว้นนนท์นี่ได้ไหม”

“ได้”

“พี่โทรไปต้องรับ”

“ค่ะโทรมาต้องรับ” 

“วันนี้ฉันเพิ่มให้เธออีกข้อหนึ่งห้ามดื่มเหล้า” 

“ทำไมเหรอคะ มาเที่ยวงานที่มีดนตรีก็ต้องมีดื่มกันบ้างคะ” 

“เธอจะดื่มก็ได้แต่เธอต้องมีสติ เข้าใจไหม” เป็นเพราะครั้งนั้นที่เธอดื่มจนทำให้เกิดเรื่องความผูกพันระหว่างเธอกับเขา ดังนั้นกระทิงไม่อยากให้หญิงสาวเมาแล้วไปลวนลามใครอีกที่ไม่ใช้เขา
 “ดื่มอย่างมีสติค่ะ” กระทิงขับรถไปรับเพื่อนทั้งสองคนของกอหญ้าตามที่หญิงสาวได้บอกไว้ล่วงหน้าแล้ว ก่อนจะขับมาส่งที่หน้างาน ก่อนที่เขาจะขับรถไปทำงานต่อ

“ที่นี่ก็จัดใหญ่เหมือนกันน่ะ คนเยอะแยะเลยแสดงว่าเรามาสายคงไม่มีโต๊ะว่างแล้วมั่ง น่าเสียดาย”

“แต่ถ้ากอหญ้าอยากได้จริงๆ เราไปลองขอซื้อโต๊ะที่ให้ได้น่ะ”กล้าหาญคิดว่าถ้าเขาเดินเข้าไปขอซื้อโต๊ะนั่งทานในราคาที่สูงหน่อยก็น่าจะมีโต๊ะให้พวกเขานั่งฟังเพลงพร้อมจิบเบียร์ไปด้วยได้เพราะยังไงโต๊ะพวกนี้ก็เป็นโต๊ะฟรีอยู่แล้วขอแค่ซื้อเครื่องดื่ม

“ไม่ต้องหรอกกล้าหาญเรายืนฟังหรือเดินเที่ยวเอาก็ได้” 

“ใช่ๆ ไม่มีใครขายโต๊ะให้เราหรอกเขาต่างมาหาความสุขและสนุกกันถ้าเราเดินเข้าไปขอซื้อโต๊ะนั่งจากพวกเขาเผลอๆ โดนด่ากลับมาด้วย ไม่อยากมีเรื่องอ่ะ” 

“ใช้กอหญ้าก็ไม่อยากมีเรื่องเหมือนกัน” กอหญ้ามองไปทางกล้าหาญว่าอย่าทำแบบนั้นเลย

“สวัสดีค่ะ”หญิงสาวร่างเล็กใส่ชุดสีดำแขวนป้ายที่ขอคำว่า Staff เมื่อกอหญ้าเห็นว่าหญิงสาวที่เดินมาใหม่นั้นน่าจะกล่าวทักทายเธอจึงกล่าวทักทายตอบ
  “สวัสดีค่ะ”

“คุณชื่อกอหญ้าใช่ไหมคะ”

“ค่ะ”

“เชิญด้านนี้ค่ะคุณกระทิงได้จองโต๊ะไว้ใช้คุณกอหญ้าค่ะ”

“อ่ะ อ้อ ค่ะ”ตอนแรกกอหญ้ารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกขอบคุณในตอนที่เขาจ้องโต๊ะไว้ให้ทำให้เธอและเพื่อนมีที่นั่งในงานไม่ต้องยืนจนเมื่อยขา

“รู้จักเจ้าของไร่มันดีอย่างนี้ นี้เองเนอะ"นนท์นี่ยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันมายิ้มกรุ้มกริ่มให้กอหญ้า”ไปงั้นเราก็ไปกันเถอะมีที่นั่งแล้ว ทั้งสามคนเดินตามพนักงาน อย่างอารมณ์ดีแต่คงจะมีเพียงหนึ่งในสามคนนั้นที่จะดูไม่ได้ยินดีเสียเท่าแต่เขาก็ยังทำหน้าเฉยๆ ไม่แสดงอารมณ์

“คือดีเนอะไม่ต้องมาเช้าแต่ก็มีโต๊ะให้นั่งด้วย”

“อืม”กอหญ้าตอบสั้นๆ อาหารและเครื่องดื่มเริ่ม เครื่องดื่มและอาหารเริ่มทยอยออกมาเสิร์ฟจนมันเต็มโต๊ะไปหมดจนไม่รู้ว่าจะทานอะไรก่อนดี

“ทั้งหมดนี้เท่าไรหรือคะ”

“ไม่ต้องจ่ายค่ะคุณกระทิงจ่ายไว้ให้แล้ว อยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ”

“ไม่แล้วค่ะ”

“ค่ะ ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มสามารถสแกนคิวอาร์โค้ดที่บนโต๊ะได้เลยนะคะ”

“ค่ะขอบคุณค่ะ”ถึงแม้ว่าจะรู้สึกโชคดีที่เวลามางานแบบนี้ไม่ต้องมาเช้าเพื่อมาจองโต๊ะเองก็เถอะ แต่หญิงสาวก็ไม่ได้อยากให้เขาทำแบบนี้กับเธอ ทำเหมือนว่าเธอพิเศษและดูแลดี เพราะสุดท้ายแล้วอีกหนึ่งเดือนกว่าๆ เธอก็ต้องแยกทางจากเขาอยู่ดี พอถึงตอนนั้นถึงแม้ไร่จะติดกันก็คงไม่ค่อยได้เจอกัน

“เป็นอะไรทำหน้าหงอยแบบนี้ละ อุตส่าห์ได้โต๊ะดีๆ นั่งมีอาหารให้ทานฟรียังมาทำหน้าหงอยอยู่ได้”

“ไม่สบายหรือเปล่ากอหญ้า"กล้าหาญถามด้วยความเป็นห่วง”

“ไม่เป็นไรทานเลย”แสงบนโทรศัพท์แจ้งเตือนถึงแม้ว่าจะมีเสียงเแต่เธอก็คงไม่ได้ยินเมื่อเสียงดนตีดังเพราะมันดังถึงต้องตะโกนพูดกันได้

[คุณมีหนึ่งข้อความ]

“อย่าดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์มาก ห้ามเมา แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็แค่จิบๆ พอ ถ้าเธอเมาคืนนี้ได้เห็นดีกันแน่ะ”

“ค่ะ”

ทั้งสามคนนั่งทานอาหารและฟังเพลงอย่างมีความสุขจนเวลาผ่านไปจนถึงจะห้าทุ่มแล้ว ทั้งสามคนต่างคิดว่าคืนนี้ต้องเคาต์ดาวน์ไปด้วยกัน แต่มาดูตอนนี้สินนท์นี่ และกล้าหาญก็เริ่มจะเมาบ้างแล้ว ไม่รู้ว่าจะอยู่ถึงตอน เคาน์ดาวน์ อีก หนึ่งชั่วโมงหรือเปล่ากลัวว่าจะสลบกันคาโต๊ะเสียมากกว่า มิว่าเพลงอะไรนนท์นี่ก็เต้นเสียทุกเพลง ส่วนหญิงสาวก็ลุกขึ้นบ้างนั่งบ้างเป็นบางครั้งเพราะเธอไม่ได้ดื่มมาก เพราะมีเสียงห้ามของกระทิงดังอยู่ในหัวทุกครั้งเวลาลาที่เธอยกแก้วขึ้นมาดื่ม จึงไม่ได้ปลดปล่อยพลังที่อยู่ภายในอย่างนนท์นี่ ส่วนกล้าหาญพอเมาแล้วก็ได้แต่นั่งมองหน้าเธอและยิ้มตาหวานให้

23:10น.

“เป็นไงบ้างนั่งตรงนี้เห็นเวทีชัดไหม”กระทิงเดินเข้ามาทักทายก่อนที่จะทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ว่างข้างๆ กับกอหญ้าก่อนจะยกมือหนาของเขามาวางไว้บนพนักพิงเก้าอี้ของกอหญ้าเหมือนกับว่า กำลังกอดเธอจากทางด้านหลัง

“ชัดมากครับคุณกระทิง”คนที่ถามไม่ได้คำตอบจากคนที่อยากให้ตอบแต่เธอเพื่อนของเธอช่วยตอบแทนนั่นก็คือนนท์นี่ แต่อย่างไรเสียกระทิงก็ยังมองหน้าหญิงสาวเพื่อรอคำตอบอยู่ดี

“ชัดค่ะ”

“ข้อดีของการที่เป็นคนของฉันก็จะสะดวกสบายแบบนี้แหละ อยากเป็นคนของฉันตลอดไปไหม”กระทิงขยับหน้าเข้าไปพูดข้างหูของสาวร่างบางทำให้เขาทั้งสองได้ยินแค่สองคนเท่านั้น และกระทิงยังขยับเข้าไปใกล้ๆ ปากของหญิงสาว

“พี่กระทิงจะทำอะไร”

“แค่จะดมกลิ่นว่าเธอดื่มไปมากเท่าไรแล้ว”

“ฉันไม่ขัดคำสั่งพี่หรอกนะ”ส่วนคำว่าอยากเป็นคนของเขาตลอดไปนั้นไม่ใช่ว่าเธอจะไม่ได้ยินแต่เธอไม่รู้ว่าคำพูดที่เขาพูดนั้นเป็นเพียงแค่คำหยอกเย้าเล่นหรือเปล่ากระทิงกระซิบที่ข้างหูของกอหญ้าอีกครั้ง

“ฉันหิว”

“ก็ทานสิคะมีของอยู่เต็มโต๊ะเลย ของพวกนี้พี่เป็นคนสั่งมาทั้งนั้น”

“ฉันไม่อยากกินของเหลือจากพวกเธอไปส่งฉันซื้อของหน่อย ได้ไหม”กอหญ้าเธอยังไม่ทันตกปากรับคำจากชายหนุ่มเลยเธอก็โดนดึงมือให้ลุกขึ้นไปตามแรงของชายหนุ่มทันที

“พี่ขอยืมตัวน้องกอหญ้าไปส่งหาอะไรทานแป๊บเดียวนะ”

“ได้ครับพี่กระทิง” นนท์นี่ตอบรับคำขอของกระทิง โดยที่ไม่ได้หันมองหน้าเพื่อนข้างๆ ของตนเลยว่าตอนนี้กำลังมีสีหน้าที่ไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่อาจห้ามคนที่มีมีอายุแก่กว่าเขาให้ พาเพื่อนของเขาที่เขาแอบรักมันเนิ่นนานไปจากเขาในตอนนี้ได้ ทั้งๆ ที่ อีกไม่กี่นาทีก็จะนับถอยหลังสิ้นสุดปีนี้และเริ่มขึ้นปีใหม่ กล้าหาญตั้งใจว่าจะอยู่นับถอยหลัง กลับกอหญ้าด้วยกัน

“พี่กระทิงจะทานอะไรคะ”กอหญ้าถามขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อเธอถูกจับมือแล้วเดินผ่านร้านขายอาหารและของทานเล่นหลายๆ ร้าน จนจะหมดอยู่แล้วก็ไม่มีวี่แววที่ชายหนุ่มจะหยุดอยู่ที่ร้านไหนเลยแถมเดินไปเรื่อยๆ

“จะไปไหนกันแน่คะพี่กระทิง”

“ไม่ต้องถามมากเดินตามมาก็พอดี”จะไปไหนก็ยังไม่รู้ถามก็ไม่ให้ถามแถมยังเดินจ้ำเอาๆ กอหญ้าเธอต้องจำใจเดินตามชายหนุ่มออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

พื้นที่บนยอดดอยของไร่ชา จากที่เป็นพื้นที่ว่างเปล่าตอนนี้กับมีผ้าปูพื้น มีผ้าห่ม หมอนวางเรียงรายอยู่หลายใบ พร้อมกับมีแสงจากดวงไฟดวงเล็กๆ ประดับตกแต่งส่องสว่างอย่างสวยงาม แต่แสงไฟดวงเล็กๆ พวกนั้นก็ยังสู้แสงดวงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่เต็มบนท้องฟ้าไม่ได้

“พี่พาฉันมาที่นี่ทำไม”กระทิงไม่ตอบคำถามของหญิงสาวอีกแล้วแต่กลับเดินเข้าไปล้มตัวลงนอนอย่างสบายใจก่อนจะตบที่ข้างๆ เป็นความหมายให้เธอลงมานั่งข้างๆ เขา

“ไหนพี่บอกว่าหิวไม่ใช่หรือที่นี่ไม่เห็นว่าจะมีอะไรทานเลย”สายตาที่ชายหนุ่มส่งมาช่างป็นสายตาที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองจะไม่ปลอดภัย

“หรือว่าพี่หิว”การกระทำและสายตาของเขาในตอนนี้มันชั่งล่อแหลมทำให้เธอคิดไปไกลว่าชายหนุ่มที่กำลังมองเธออยู่ในขณะนี้กำลังหิวเธออยู่ "ไม่นะฉันไม่ชอบทำอะไรนอกสถานที่ แล้วที่นี่ก็โล่งเกินไป

“หึ หึ”กระทิงยิ้มออกมาที่มุมปากเล็กน้อยตลกกับความคิดบ้าๆ บอๆ ของหญิงสาวที่คิดว่าเขาจะทำอะไรเธอที่นี่

“หัวเราะอะไร”

“หิวหรือสงสัยคืนนี้ต้องละมั้ง ฉันไม่ได้คิดอะไรพวกนั้นเลยฉันแค่จะพาเธอมาดูดาว แล้วก็มารอดูพลุในวันส่งท้ายปีใหม่เท่านั้น คิดอะไรไปไกลลงมานั่งได้แล้ว ถ้าเธอยังดื้ออยู่ฉันอาจจะทำอย่างที่เธอคิดตรงนี้เลยเอาไหม”

“นั่ง นั่งค่ะ น่ะ”กอหญ้ารีบเดินมานั่งข้างๆ ชายหนุ่มทันทีแต่พอเธอนั่งเขาก็เอามือมาโอบกอดเธอไว้ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาห่มให้เธอ ก่อนที่เขาจะขยับตัวนอนลงกับพื้นนุ่มที่ถูกปูเอาไว้

“ฮะอะไรนะ”

“นอนลง”

“พี่ก็เอาแขนออกสิเดียวฉันก็นอนทับแขนพี่หรอก”

“นอนที่แขนฉันสิ” กอหญ้ามองกระทิงอยู่อย่างชั่งใจว่าตนจะลงไปนอนที่แขน แขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มตามที่เขาบอกดีหรือไม่ กระทิงมีเวลาให้หญิงสาวได้คิดแต่เขาไม่ได้ให้หญิงสาวนั้นตัดสินใจ เมื่อกระทิงเห็นว่าหญิงสาว กำลังทำท่าจะลงมานอนอย่างเชื่องช้า จนทำให้ชายหนุ่มรอไม่ไหว ดึงตัวร่างบางให้ล้มตัวลงมานอนที่แขนของเขา

“เดียวพี่จะปวดแขนนะถ้าให้ฉันนอนหนุนแขนของพี่”

“ฉันไม่ปวดหรอกน่ะ ถ้ากลัวปวดแขนจะให้เธอนอนแขนฉันทำไมนอนและลองมองขึ้นไปบนท้องฟ้าดูสิ”

“ดาวสวยจังเลย ที่นี่สามารถมองดูแสงดาวได้ชัดเจนขนาดนี้เลยหรือ” นี่คงเป็นใน รอบหลายปี ที่เธอมีโอกาสได้มานอนดูดาวแบบนี้ เพราะว่าเธอไปเรียนในตัวเมืองกรุง ที่นั่นมีแสงสว่างจากดวงไฟมากมายส่องสว่างจนปิดบังแสงที่มันอยู่บนท้องฟ้าไปหมด กอหญ้านอนดูดาวจนเพลิดเพลิน และลืมไปเสียสนิทว่าเธอได้ทิ้งกล้าหาญกับนนท์นี่ ไว้ที่โต๊ะ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้กอหญ้าหยิบมันขึ้นมาดู แต่รายชื่อบนหน้าจอนั้นไม่ได้มีเพียงเธอคนเดียวที่เห็นมันยังมีกระทิงที่เธอนอนบนแขนของเขา เห็นรายชื่อบนหน้าจอมือถือของเธอด้วย

กล้าหาญ