บทที่37นำเสนองานถามทำไมให้เจ็บใจ

“จะไปมหาวิทยาลัยใช่ไหมวันนี้”

“ค่ะ”

“แล้วไหวใช่ไหม”หลังจากที่ผ่านศึกรักมาอย่างหนักหน่วงกระทิงก็ได้ให้กอหญ้าพักผ่อนเต็มๆ หนึ่งวัน แต่ก็อดที่จะถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

“ไหวค่ะ”กระทิงมองหน้ากอหญ้าเพื่อหาคำตอบว่าเธอไหวจริงๆ หรือเปล่า

“นำเสนองานใช่เวลานานไหม”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ น่าจะประมาณครึ่งวันก็น่าจะเสร็จแล้วนะคะ”

“ครึ่งวัน”

“ค่ะน่าจะประมาณนั้น”

“งั้นเดี๋ยวถ้านำเสนองานเสร็จแล้วก็โทรมาบอกพี่แล้วกันเดี๋ยวพี่จะไปรับ “

“ค่ะ แต่กอหญ้าขออยู่กินข้าวเที่ยงกับ นนท์นี่กับกล้าหาญ จะได้ไหมคะ” กอหญ้า พูดพร้อมกับทำเสียงเบาลงเพราะตนรู้ดีว่ากระทิงไม่ได้ชอบกล้าหาญ และถ้าหากว่ากระทิงมารู้ทีหลังว่าเธอแอบไปกินข้าวกับเพื่อนก็อาจจะงอนหรือโกรธได้

“อืมได้ “

“ได้จริงๆ หรือคะ”

“ได้สิทำไมจะไม่ได้ แต่อนุญาตให้ขนาดนี้ต้องมีรางวัลให้พี่หน่อยไหม”

“รางวัลอะไรคะ”กระทิงชี้นิ้วไปที่แก้มและแตะมันเบาเพื่อเป็นสัญญาณให้หญิงสาววางปากเล็กๆ ไว้ที่แก้ม เมื่อกอหญ้าเขย่งเท้าเล็กน้อยก่อนที่จะวางปากเล็กๆ ลงบนแก้มหนาของชายหนุ่ม

“จูบ พี่กระทิง” กอหญ้าต้องทำหน้าอึ้งขึ้นมาทันทีเพราะสิ่งที่เธอจูบนั้น ไม่ใช่แก้มแต่เป็นปากหนาๆ ของกระทิงต่างหาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าชายหนุ่มทันทีถึงความถูกใจ

“ทำไมครั้งนี้พี่กระทิงถึงยอมคะปกติ…”

“แค่ไปกินข้าวเองพี่ไม่คิดมากหรอก อีกอย่างหนึ่งอีกไม่นานก็จะไม่ได้เจอกับเพื่อนแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะขอบคุณนะคะ “

“เสร็จแล้วก็โทรบอกพี่ก็แล้วกัน”

“ค่ะ”

รถหรูจอดอยู่หน้าตึกคณะชวนให้สาวๆ หลายคนหรือแม้กระทั่งชายหนุ่มที่อยู่ใกล้ๆ ตึกแห่งนั้นต้องมองเป็นตาเดียวกัน ทุกคนแถวนั้นมองกระทั่งกอหญ้าลงจากรถ และมองตามรถหรูที่แล่นออกไป

“รถใครอะกอหญ้า”หลังจากที่กอหญ้าลงจากรถแล้วก็เดินไปหานนท์นี่และกล้าหาญที่โต๊ะม้าหินอ่อน

“รถพี่กระทิงน่ะ”

“นี่ตามมาเฝ้าถึงที่นี่เลยหรือ”

“ไม่ได้เฝ้าซะหน่อยพี่เขามาส่งแล้วก็ไป”

“จ้าเห็นแล้วที่บอกว่าตามมาเฝ้าเนี่ยหมายถึงมาเฝ้าถึงหอเลยใช่ไหมแล้วนี่ถ้าวันนี้นำเสนอเสร็จแล้วจะกลับเลยไหม”

“อืมก็น่าอีกจะประมาณวันสองวันน่าจะเก็บของให้หมดก่อนแล้วค่อยกลับ”

“แล้วเอารถหรูแบบนั้นมาจะเก็บของยังไง จ้างรถขนส่งแล้ว”

“ไปฝึกงานหรือว่าไปหาผัวมากันเหรอจ๊ะพวกเด็กเก่งเห็นนิ่งๆ แบบนี้ก็ร้ายเหมือนกันนะเนี่ย”

“ไปฝึกงานแต่ได้ของแถมเป็นเจ้าของไร่มาด้วยก็ดีไม่ใช่เหรอ ดีกว่าใครบางคนที่ไปฝึกงานแล้วไปสร้างปัญหาจนเขาเกือบจะส่งกลับมหาลัยเลยไม่ใช่หรือ”

“อะไรข่าวมั่วหรือเปล่า”

“ข่าวไม่มั่วหรอกจ้า มีรุ่นพี่ของฉันทำงานอยู่ที่นั่นถ้าฉันรู้ว่ารุ่นพี่ฉันทำงานอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรกพวกเธอไม่ได้ไปฝึกงานที่นั่นหรอก ได้ข่าวว่าอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่นส่วนเมียเขาจะตามมาตบเอาไม่ใช่เหรอ ไปฝึกงานหรือว่าไปล่อผู้ชายกันละจ๊ะ”

“พวกเราไปห้องน่าจะเปิดแล้ว” พวกที่คอยอิจฉากลุ่มของพวกเธอรีบเดินไปอย่างเร็ว เพราะสิ่งที่นนท์นี่พูดออกมานั้นล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องจริง

“จริงเหรอที่นนท์นี่พูดน่ะ”

“จริงสิ วันนั้นเรากลับมาเราก็ไปเที่ยวบังเอิญไปเจอรุ่นพี่สมัยมัธยมเขาก็ถามเราว่าเราเรียนอยู่ที่ไหนคณะอะไร เราก็ตอบไป แล้วพี่เขาก็เล่าให้ฟังถามเราว่ารู้จักไหมพร้อมกับมีรูปให้ดูนะ”

“ว่าคนอื่นร้ายตัวเองก็ร้ายไม่เบาเหมือนกัน”

“แล้วพวกพี่พี่เขาชวนเราไปสมัครงานที่นั่นด้วยนะ แล้วเราก็ได้งานแล้วเริ่มทำงานอาทิตย์หน้าเลย”

“ดีใจด้วยนะนนท์นี่ แบบนี้ต้องฉลองแล้วล่ะ”

“จริงไหมกล้าหาญ”

“อืม” กล้าหาญจากที่นั่งฟังนนท์นี่และกอหญ้าพูดกันตั้งนานแถมยังทำหน้าเศร้าอีกด้วย

“งั้นคืนนี้นะ”นนท์นี่พูดขึ้นมา

“คืนนี้หรือ”

“ทำไมไปไม่ได้อีกใช่ไหม อีกสองวันเธอก็จะกลับแล้วเมื่อไหร่เราจะได้ฉลองกันอีกละ จะเจอหน้ากันเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”

“ไม่ใช่ไม่ได้ แต่ต้องถามพี่กระทิงก่อน ตอนนี้เขาพี่กระทิงน่าจะไปทำธุระอยู่ดังนั้นต้องรอตอนพี่กระทิงมารับเราถึงจะให้คำตอบได้”

“จ้าลำไยรำคาญมากอะไรเดี๋ยวนี้ก็ต้องขออนุญาตพี่กระทิงหมด ตกลงว่าเขาเป็นว่าที่สามีแก่หรือว่าเขาเป็นพ่อคนที่สองกันแน่ “

“นนท์นี่”

“เข้าใจ ลอยขอดูก็แล้วกัน”

“เราว่ารีบเข้าไปในห้องเถอะก่อนที่อาจารย์จะมา” หลังจากที่กล้าหาญเงียบอยู่นานก็พูดขึ้นมาบ้างแต่สีหน้านั้นก็ยังดูเคร่งเครียดและไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเดิม

หลังจากที่กล้าหาญนนท์นี่และกอหญ้านำเสนองานเป็นกลุ่มสุดท้ายโดยทั้งสามนำเสนอภูมิทัศน์ของไร่จำนวนประชากรและคนงานก่อนจะแยกกันนำเสนอในสิ่งที่ตนเองไปฝึกงานมา กอหญ้าก็นำเสนอระบบการจัดการของผักและผลไม้อบกรอบ ส่วนนนท์นี่ ก็นำเสนอด้านผลิตไวน์และกล้าหาญก็นำเสนอในด้านการจัดการและการผลิตน้ำผลไม้ และแน่นอนเมื่อทั้งสามนำเสนอเสร็จแล้วก็เป็นที่ชื่นชมของคุณครูเช่นเคย และทุกคนรู้ดีหากคุณครูชื่นชมหรือมีความสนใจเป็นพิเศษก็มักจะได้คะแนนดีกว่าใคร

“เอาละหลังจากที่นักศึกษาได้ไปฝึกประสบการณ์กันมาแล้วหลังจากนี้ ทุกคนจะได้ก้าวเข้าสู่วัยทำงานอย่างแท้จริงขอให้ทุกคน ประสบผลสำเร็จในภายภาคหน้าไม่ว่าจะเป็นความรักครอบครัวหน้าที่การงานไม่ว่าต้องการหรืออยากได้อะไรก็ขอให้ได้ในสิ่งที่ตนต้องการ ขอให้ประสบผลสำเร็จในทุกๆ ด้าน นะเด็กๆ”

“สาธุ”

“แล้วเจอกันใหม่นะเด็กๆ ตอนรับปริญญา”

“ขอบคุณค่ะคุณอาจารย์”

“เสร็จเราไปกินข้าวกันดีกว่า”

“ไปได้หรือกอหญ้าผู้ปกครองของเธอไม่ว่าหรือว่าจะตามไปด้วยล่ะ”

“ไม่ว่าแล้วก็ไม่ตามด้วยเราขอมาแล้วแต่ว่าเรื่องของคืนนี้ต้องขอใหม่รอก่อนนะแล้วจะบอกอีกที”

“ไปสั่งกับข้าวกันดีกว่า”

“กอหญ้า”หลังจากที่กล้าหาญนั่งทำหน้านิ่งอยู่นานเขาก็เอ่ยทักกอหญ้าขึ้นมา

“กอหญ้าจะแต่งงานกับคุณกระทิงจริงๆ หรือ” กอหญ้าไม่ได้ตอบแต่พยักหน้ารับเท่านั้น เพราะกอหญ้ากำลังอึดอัดในคำถาม

“มันจะแต่งก็เรื่องของมันอย่าไปถามมันเยอะเลย ถามทำไมให้เจ็บ” พอนนท์นี่พูดแบบนี้ทั้งสองคนก็ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก และไม่พูดอะไรนอกจากนั้นเลยได้แต่นั่งทานข้าวด้วยกันแบบเงียบๆ จนกอหญ้าโทรให้พี่กระทิงมารับ เมื่อเห็นว่ามีรถหรูขับเข้ามานนท์นี่ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นรถของกระทิง

“นนท์นี่จะไปไหน”

“ก็จะไปขอผู้ปกครองแกให้ออกไปเที่ยวไงเงียบๆ เถอะน่ะ”

“พี่กระทิงครับคืนนี้ขอพากอหญ้าไปเที่ยวด้วยได้ไหมครับ หรือว่าพี่กระทิงจะมาเที่ยวด้วยก็ได้นะครับ”

“อยากไปเที่ยวหรือ”กระทิงมองมาที่กอหญ้า

“ค่ะ ได้ไหมคะ”กระทิง มองหน้าของกอหญ้าด้วยสายตาที่นิ่งและไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ จนหญิงสาวหวั่นใจเล็กน้อยกลัวว่ากระทิงจะไม่อนุญาต

“ที่ไหนล่ะ”

“ที่xxx”

“ผับหรือ”

“ใช่แล้วค่ะ”

“ได้ไหมคะ” กอหญ้าทำเสียงเบาถามขึ้นมาอีกครั้ง

“ได้ครับ แต่คืนนี้พี่มีธุระนะอาจจะไปด้วยไม่ได้ แต่อาจจะไปส่งได้”

“ค่ะขอบคุณนะคะพี่กระทิง”

“ขึ้นรถได้แล้วเดี๋ยวสามทุ่มพี่ไปส่ง”

“ค่ะ” หลังที่กอหญ้าขึ้นรถแล้วและปิดประตูเรียบร้อยแล้วรถหรูก็ขับออกไป

“คืนนี้พี่กระทิงจะไปไหนหรือคะไปติดต่องานซื้อหุ้นให้ไอ้สิงห์มันนะ “

“ค่ะ”

“คืนนี้อย่าเมามากจนไม่มีสติ หรือถ้ารู้ตัวว่าจะไม่ไหวให้โทรหาที่ทันทีนะเข้าใจไหม”

“ค่ะ” การขับขี่ในตัวเมืองมันช่างแตกต่างจากต่างจังหวัดเสียจริงการขับขี่รถติดและขยับรถได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“พี่อนุญาตแล้วไม่มีรางวัลให้พี่บ้าง”

“รางวัลอะไรคะ”กระทิงชี้นิ้วชี้ไปที่ปากของตนเองเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าเขาต้องการอะไร

“หรือว่าคืนนี้จะนอนอยู่ที่หอค่ะ”

“ขู่อีกแล้ว ก็ได้ค่ะ”กอหญ้าเอื้อมไปจูบปากหนาของกระทิงขณะที่รถติดไฟแดงพอดี เธอตั้งใจจะจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากแล้วถอนจูบออกแต่โดนกระทิงจับท้ายทอยเล็ก ก่อนจะที่เขาจะดันลิ้นหนาๆ ไปสัมผัสความหวานในโพรงปากของหญิงสาวแบบดูดกลืนความหวานนั้นจนกว่าเขาจะพอใจ แต่ก็ไม่พอใจเท่าไรเพราะในขณะที่เขากำลังดูดกลืนความหวานยังไม่ทันที่เขาจะพอใจเลยจากไฟแดงก็กลายเป็นไฟเขียวทันที

“พี่กระทิง”

“เรียกทำไมค่ะ”

“ก็พี่” กอหญ้าชี้ไปที่ปากของตนและทำท่ากำลังจะเช็ดคราบน้ำลายที่ติดที่ริมฝีปากของเธอออก

“ห้ามเช็ดจูบของพี่ออกไม่งั้นเจอสองเท่า”กอหญ้ารีบลดมือของตัวเองออกจากปากทันทีและก่อนที่สายตาของเธอจะเปลี่ยนจากมอง กระทิงหันไปมองทางถนนแทนด้วยความเขินอาย

แต่จะว่าไปช่วงนี้กระทิงก็ใจดีกับเธอตลอดไม่ว่าเธอจะขอไปเที่ยวที่ไหนกับเพื่อนก็อนุญาตให้ไปหมดเธอจึงนึกสงสัยว่าทำไมถึงอนุญาตทั้งๆ ที่กระทิงก็ไม่ชอบขี้หน้าของกล้าหาญเสียเท่าไหร่ แต่ก็ยังใจดีอนุญาตให้ไป

“ทำไมช่วงนี้พี่กระทิงใจดีและ อนุญาตให้กอหญ้าไปกับเพื่อนๆ ได้พี่กระทิงไม่หึงกอหญ้ากับ..”

“หึงค่ะ พูดตามตรงเลยว่าหึงและหึงมากๆ ด้วย แต่ที่อนุญาตให้ไปก็เพราะเห็นว่ากอหญ้าอยากไป อีกไม่นานกอหญ้าก็จะไม่ได้เจอเพื่อนๆ แล้วสถานที่ไป ก็มีคนอยู่มากมายไม่ได้อยู่กันแค่สองต่อสอง พี่ไว้ใจกอหญ้า แต่ใช่ว่าพี่จะไว้ใจมันดังนั้นอย่าอยู่ในที่เปลี่ยวหรือสองต่อสองกับมันได้ไหมพี่ขอ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”