บทที่35นายหญิง

วันนี้ก็ไม่ต่างจากวันไหน ที่กระทิงต้องขึ้นมาส่งกอหญ้าถึงบนห้องนอน

“ไม่ได้โกรธพี่ใช่ไหมที่พี่ยังไม่ให้กอหญ้ากลับ”กอหญ้าทำหน้าเศร้าและไม่ได้ตอบคำถามของชายหนุ่มร่างโต ได้แต่ก้มหน้าและไม่เหลียวมามองหน้าชายหนุ่มเลย

“อย่าโกรธพี่เลยนะคะคนเก่ง”กระทิงยกมือหนาของตัวเองลูบลงบนผมของหญิงสาวอย่างเบามือ

“...”

“เดี๋ยวพี่จะ ไปส่ง”

“พี่จะไปส่ง”

“ครับพี่จะไปส่ง”

“พี่จะไปส่งหรือจะไปคุมประพฤติกอหญ้ากันแน่”หญิงสาวทำหน้างอนเล็กน้อย

“ไม่ได้ไปคุมประพฤติหรอก มีธุระต้องลงไปกรุงเทพพอดีนะ ไปพร้อมพี่เถอะนะพี่ไม่ได้ไปกรุงเทพนานแล้วจะให้ไปคนเดียว ไม่กลัวพี่หลงทางหรือครับ”

“มีธุระ”

“ครับมีธุระ”

“ธุระอะไรคะ”กอหญ้าพูดพร้อมกับหรี่ตาดูเล็กน้อยเพื่อดูปฏิกิริยาของชายหนุ่มว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจริงไหม

“พอดีพี่ต้องไปติดต่อซื้อหุ้นให้ไอ้สิงห์มันน่ะ นัดไว้แล้ว”เมื่อหญิงสาวร่างบางได้พินิจดูแล้วไม่มีพิรุธไม่มีสายตาว่อกแว่ก ไม่มีการหลบตา ก็คงเป็นความจริงตามที่เขาว่า

“งั้นก็รอกลับกับพี่กระทิงก็ได้ค่ะ”

“ดีแล้วเป็นเด็กต้องว่านอนสอนง่าย”

“ไม่ได้เชื่อฟังนะคะแต่กลัวคนแก่หลงทางมากกว่า”ด้วยความมันเขี้ยวของกระทิงที่ได้ยินว่าหญิงสาวล้อเลียนเขาว่าเป็นคนแก่เขาจึงฝังริมฝีปากหนาเข้ากับริมฝีปากบางเธอเป็นการลงโทษ ที่หญิงสาวว่าเขาแก่ ทำให้กอหญ้าต้องทำตาโต ด้วยความตกใจที่จู่จู่กระทิงก็เข้ามาจูบเธอและจูบอย่างหนักจนเธอแทบหายใจไม่ออก

“พี่กระทิง”

“เด็กแสบกล้าว่าพี่แกอย่างนั้นหรือออกไปข้างนอกเมื่อไหร่ได้เจอดี แล้วจะรู้ว่าพี่แก่จริงไหม” กระทิงเห็นว่าที่นี่เป็นบ้านของกอหญ้าและยังเกรงใจเกศราอยู่ ไม่งั้นเด็กแสบที่อยู่ปากเก่งอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้คงได้จมอยู่ใต้ร่างของเขาแน่


  “เอาละพี่จะกลับแล้วนะ พรุ่งนี้พี่อาจจะไม่ได้มาหาเพราะต้องเคลียร์งานให้เสร็จและสั่งงานลูกน้องเอาไว้ให้เรียบร้อยก่อนที่จะไป”

“ค่ะ”

“แต่ถ้าคิดถึงก็มาหาได้น่ะ”คำเชิญชวนให้มาหาพร้อมกับสายตาเจ้าเล่ห์ ไม่บอกหญิงสาวก็รู้ตัวว่าถ้าเธอไปหาเขาจะโดนอะไร

“ไม่ไปหาหรอกค่ะ รีบจัดการงานให้เสร็จเร็วๆ นะคะ”

“จะทำงานให้เสร็จเร็วมันก็ต้องมีกำลังใจที่ดี”ชายหนุ่มร่างโตทำแก้มป่องๆ แล้วเอียงหน้าไปหากอหญ้า

“ขอกำลังใจหน่อย”หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนอะไรเธอเขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มหนาของชายหนุ่มตามที่กระทิงร้องขอ

“แค่นี้พี่ก็มีกำลังใจในการทำงานมากขึ้นแล้วรู้ไหมต้องเคลียร์งานเสร็จเร็วแน่ ฝันดีนะครับ” กระทิงดึงมือของกอหญ้าไปที่เตียง

“นอนได้แล้วครับ”เห็นแบบนี้แล้วกอหญ้าจึงนอนลงบนเตียงและสอดตัวเข้ากับผ้าห่ม ส่วนกระทิงนั้นดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้หญิงสาวจนจะถึงคอก่อนที่จูบเบาๆ ที่ศีรษะ ของกอหญ้าเพื่อเป็นการส่งหญิงสาวเข้านอน ก่อนจะยอมเดินออกไปจากห้องและล็อกประตูให้เหมือนเช่นเคยที่เคยทำมาอยู่สองสามวันนี้

ถึงแม้ว่ากระทิงจะบอกกับกอหญ้าไว้แล้วว่าอาจจะไม่ได้มาหา แต่แม้ว่างานจะยุ่งแค่ไหนเขาก็จะรีบเคลียร์งานให้เสร็จ แล้วก็แวะมาหาหญิงสาวในทุกๆ เย็น ถึงแม้ว่าจะมีเทคโนโลยีที่สามารถโทรและเห็นหน้ากันได้แต่ยังไงเสีย ก็ยังเทียบเท่าที่เขามาหาและเห็นหน้าตัวเป็นๆ ของหญิงสาวไม่ได้

“ไหนพี่กระทิงบอกว่าจะไม่ได้มาหาจะอยู่เคลียร์งานให้เสร็จไม่ใช่เหรอคะ”

“ใช่ครับแต่ต่อให้จะรีบเคลียร์งานขนาดไหนพี่ก็มีเวลามาหากอหญ้า”

“เราเหลือเวลาอีกแค่สามสี่วันเองนะคะจะทันหรือ”

“ทันสิครับถ้าไม่ทันก็ให้สิงโตมันช่วยจัดการให้”

“อืม กอหญ้าว่าพรุ่งนี้พี่กระทิงไม่ต้องมาหากอหญ้าแล้วก็ได้นะคะ”

“ไม่เอาไม่เห็นหน้ากอหญ้าพี่ก็ไม่มีแรงทำงานน่ะสิ”

“ที่กอหญ้าบอกว่าไม่ให้พี่กระทิงมาก็เพราะว่าพรุ่งนี้จะเป็นฝ่ายไปหาพี่กระทิงเองดีมั้ยคะจะทำอาหารไปให้ตอนเที่ยง”

“ดีครับ แล้วพี่จะรอนะ”

“แล้วพี่กระทิงอยากทานอะไรเป็นพิเศษค่ะ”

“แล้วแต่ กอหญ้าเลยกอหญ้าทำอะไรได้บ้าง”

“ก็ทำหลายอย่างนะคะ พี่กระทิงลองพูดมาก่อนว่าชอบทานอะไร”

“อะไรก็ได้ที่กอหญ้าทำพี่ทานได้หมดแหละ” กอหญ้ายิ้มให้กับคำตอบของกระทิงดูเหมือนว่าช่วงนี้เขาจะดูแลและเอาใจใส่เธอเป็นพิเศษไม่ทำหน้าดุเหมือนแต่ก่อนแล้ว

“กอหญ้าว่าจะไปนอนแล้วพี่กระทิงก็กลับได้แล้วค่ะ”

“ยังกลับไม่ได้”

“ทำไมยังกลับไม่ได้เหรอคะ”

“ก็กอหญ้ายังไม่ได้บอกฝันดีพี่เลย”

“ฝันดีค่ะพี่กระทิง”

“ไม่ใช่แค่บอก”

“แล้วพี่กระทิงจะให้กอหญ้าทำยังไงคะ”กระทิงยกนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้วก่อนจะชี้ไปที่ปากหนาของตัวเอง

“จุ๊บหนึ่งทีเพื่อเป็นการบอกฝันดีและทำให้พี่มีแรงขับรถกลับบ้านไม่อย่างนั้นคืนนี้พี่ต้องขอนอนที่นี่”

“ไม่ได้ค่ะพี่กระทิงวันนี้กลับไปนอนที่บ้านตัวเองเลยนะคะ”

“วันนี้กลับไปนอนที่บ้านก็ได้แต่ถ้าเราแต่งงานกันแล้วพี่จะไม่ยอมกลับเด็ดขาดและจะทำมากกว่าจูบด้วย”

“พี่กระทิง”

“จะจูบหรือไม่จูบถ้าไม่จูบพี่จะนอนที่นี่แล้วนะ พี่ว่าถ้าพี่ขอคุณป้าคุณป้าก็น่าจะให้พี่นอนที่นี่นะ” กระทิงล้มนอนลงที่เตียงก่อนจะเอาหัวหนุนตักของกอหญ้าเอาไว้

“เหนื่อยไหมคะช่วงนี้”

“นิดหน่อยนะ จะต้องทำทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนไปพรุ่งนี้ส่งของไปต่างประเทศล็อตใหญ่ด้วยคืนนี้กลับไปก็คงไม่ได้นอนต้องตรวจของว่าเราส่งให้เขาครบตามสัญญาหรือเปล่า”

“จะงีบสักหน่อยก็ได้นะคะ”กระทิงทำท่าพยักหน้าก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ

“จะให้กอหญ้าปลุกกี่โมงดีค่ะ”

“สักสองชั่วโมงแล้วกัน”กระทิงพูดในขณะที่ตนกำลังหลับตาอยู่

“ค่ะ” กอหญ้าขยับท่าทางที่เธอจะนั่งได้นานอย่างสะดวกเอาหมอนมารองด้านหลังของเธอไว้และปล่อยให้ชายหนุ่มนอนหนุนตักเธออย่างสบายใจ จนเวลาล่วงเลยมาถึง 2 ชั่วโมงตามที่ชายหนุ่มบอกว่าให้ปลุก

“พี่กระทิงค่ะ พี่กระทิง ตื่นได้แล้วค่ะ”กระทิงยังหลับตาอยู่อย่างนั้นแต่ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเมื่อเริ่มเห็นว่ากอหญ้ากำลังเขย่าตัวเขาให้ตื่น

“พี่กระทิงตื่นแล้วแต่ทำไมยังหลับตาแล้วก็แอบยิ้มด้วยละคะ”

“พี่อ่ะตื่นแล้วก็จริงแต่ถ้าจะให้ลืมตากอหญ้าต้องให้ของขวัญกับพี่ก่อน”

“ของขวัญอะไรอีกคะ”กอหญ้านึกสงสัย และเธอต้องคลายความสงสัยนั้นลงเมื่อเห็นว่ากระทิงเอามือชี้ไปที่ปากของตัวเอง

“ต้องจูบใช่ไหมคะถึงจะตื่น”มีแต่เจ้าชายที่จุมพิตเจ้าหญิงนิทรานี่อะไรเจ้าหญิงต้องจุมพิตเจ้าชายหรือนี่กอหญ้าคิดตลกกับตัวเองอยู่ในใจ

“เล่นแบบนี้พี่กระทิงไม่กลัวว่าจะไปตรวจงานไม่ทันหรือคะ”

“ทันอยู่แล้วถ้ากอหญ้าทำตามที่พี่ขอโดยเร็ว”

“ก็ได้ค่ะ”กอหญ้าก้มลงจูบกระทิงตามที่เขาร้องขอ หญิงสาวตั้งใจ จะจุมพิตเบาๆ เท่านั้นแค่ปากแตะปาก แต่เมื่อปากของเธอแตะกับปากหนาๆ ของชายหนุ่มเธอกลับถูกมือหนาของชายหนุ่ม กดไปที่ลำคอของร่างบางจนเธอไม่สามารถดึงตัวกลับขึ้นมาได้ ลิ้นหนาถูกส่งเข้าไปในโพรงปากของหญิงสาวลิ้มรสหวานจนพอใจก่อนจะยอมปล่อยมือจากต้นคอของหญิงสาว และถอนจูบอันเร่าร้อนนั้นออก

“พี่กระทิง”

“แค่นี้พี่ก็มีแรงไปทำงานต่อแล้วพรุ่งนี้พี่จะรอทานอาหารเที่ยงฝีมือกอหญ้านะ”

“ค่ะ”ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะได้ลิ้มรสจูบหวานตามที่เขาต้องการแล้วแต่ก่อนจะกลับเขาก็ยังจูบเบาๆ ไปที่ศีรษะของหญิงสาวพร้อมกับบอกกู๊ดไนท์ให้เธอนอนหลับฝันดี

“ฝันดีเช่นกันค่ะพี่กระทิง”

“สวัสดีค่ะนายหญิงมาหานายหรือคะ”นายหญิง กอหญ้าไม่ค่อยคุ้นชินกับสรรพนามที่พนักงานสาวเรียกเธอในตอนนี้เลย

“เรียกกอหญ้าเหมือนที่เคยเรียกก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องเรียกนายหญิงเลยค่ะ”

“ไม่ได้หรอกค่ะอีกไม่นานคุณกอหญ้าก็ต้องแต่งงานกับนาย จะเรียกกอหญ้าเฉยๆ ไม่ได้ค่ะเดี๋ยวนายแม่จะว่าเอาค่ะ”

“จะว่าได้ยังไงคะ”

“นายหญิงไม่รู้ว่าตั้งแต่นายหญิงไม่อยู่ในแม่ก็แทบจะบอกกับทุกคนเลยว่าคุณกอหญ้าคือนายหญิงและกำลังจะแต่งงานกับนาย นายแม่ยังบอกกับทุกคนอีกว่าลูกเขารู้จักกับความรักและอีกไม่นานก็คงจะมีหลานให้นายแม่”

“มีหลาน”

“ใช่จ้ามีหลาน พี่ว่าถ้าน้องกอหญ้ามีลูกกับนายกระทิงลูกออกมาก็คงน่ารักน่าชังแน่ๆ เลย”

“ค่ะ อืม แล้วนี่พี่กระทิงอยู่ไหนคะ”

“อออยู่ในห้องส่งของเสร็จก็รีบไปนั่งเซ็นเอกสารต่อเลยจ้าไม่รู้ว่าจะรีบไปไหนและยังสั่งงานลูกน้องไว้เป็นเดือนๆ เลยนะ กอหญ้ากับนายจะไปเที่ยวกันหรือ”

“ไม่ใช่หรอกค่ะกอหญ้าจะไปส่งงานอาจารย์ และนำเสนองานก่อนจบนะคะพี่กระทิงก็จะไปด้วย เห็นว่ามีธุระนะคะ”

“จ้า รีบเอาข้าวไปให้นายเถอะหิวจนตาลายแล้วละมั้ง”

“ค่ะ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เชิญ”คำว่าเชิญของชายหนุ่มน้ำเสียงดูไม่สู้ดีนักเหมือนคนกำลังโมโห หรือไม่ก็เป็นคนที่ยุ่งมากๆ และไม่อยากให้ใครเข้ามารบกวน

“กับข้าวมาส่งค่ะ”จากสีหน้าที่บึ้งตึงก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

“งานยุ่งหรือคะ ขอเข้ามาส่งข้าวเดี๋ยวก็กลับแล้วรบกวนไม่นานหรอกค่ะ”

“รบกวนนานๆ เลยก็ได้”จากที่วุ่นวายอยู่กับเอกสารกระทิงก็วางเอกสารลงก่อนจะผายมือออกทั้งสองข้างเพื่อเรียกให้กอหญ้าเข้ามาหา

“อะไรคะ”

“เข้ามาหาพี่หน่อยพี่อยากเติมพลัง พลังกำลังจะหมดละ”กอหญ้ายิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มอ้อนเธอ เอาจริงตอนสามเดือนแรกที่มาฝึกงานอย่าหวังว่าจะได้เห็นมุมแบบนี้ของพี่กระทิงเลยนิ่งและเข้มจึงเท่านั้น แต่แบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบหญิงสาวคิดอยู่ในใจก่อนที่จะเดินไปหาชายหนุ่มตามคำขอของกระทิงรวบตัวของหญิงสาวให้นั่งลงที่ตักของตนก่อนจะกอดร่างบางเอาไว้ก่อนที่จะเอาคางเกยที่บ่าของหญิงสาวพร้อมกับหลับตาลง เหมือนเป็นการพักผ่อนและชาร์จพลัง

“พี่กระทิงจะทานข้าวก่อนไหมคะ”หลังจากที่กอหญ้าปล่อยให้กระทิงเอาคางวางที่ไหล่อยู่นานจนกระทิงยกคางหนาออกกอหญ้าจึงลองถามดูเผื่อชายหนุ่มจะหิวข้าวนี่ก็เลยเวลามาจะครึ่งชั่วโมงแล้ว

“หิวครับแต่ยังเซ็นเอกสารไม่เสร็จเลย”

“ทิ้งไว้ก่อนแล้วไปทานข้าวก่อนไม่ได้หรือคะ”กระทิงกำลังทำท่าคิดเพราะเขากำลังเปิดเอกสารเล่มใหม่

“งั้นเอาแบบนี้แล้วกันค่ะ”กอหญ้าลุกไปหยิบกับข้าวที่ตนเตรียมมาเป็นคั่วแคไก่และไข่เจียว เธอตักมันขึ้นมาพร้อมกับข้าว

“พี่กระทิงหันมาทางนี้หน่อยค่ะ”กอหญ้าเอาข้าวไปจ่อไว้ที่ปากของชายหนุ่ม

“อ้าปากค่ะ” กระทิงมองหน้ากอหญ้าและฟังเสียงขู่เล็กก็ยิ้มได้ทันทีเพราะรู้ว่ากอหญ้าเป็นห่วงตนถึงทำแบบนี้

“อ้าปากค่ะ”

“ครับ”กระทิงยอมให้กอหญ้าป้อนข้าวให้ส่วนตัวเองก็หันไปอ่านเอกสารและเซ็นเอกสารรอจนกว่าเคียวข้าวให้หมดจากจึงหันมาอ้าปากให้จนเขาอิ่ม

“อิ่มแล้วครับ”

“งั้นกอหญ้ากลับก่อนนะคะพี่กระทิงจะได้ทำงานได้สะดวก”กอหญ้าเก็บปิ่นโตและหันมาพูดคุยกับชายหนุ่มไปด้วย

“อยู่ต่อไม่ได้หรือ ช่วยพี่เปิดเอกสารให้หน่อย จะได้เสร็จเร็วไง”

“ก็ได้ค่ะ” เมื่อเห็นว่ากระทิงรีบทำงานจนมือเป็นระวิงเธอจึงยอมอยู่เปิดเอกสารให้อย่างว่าง่ายโดยการขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆ เอกสาร แต่โดนกระทิงดึงให้มานั่งที่ตักแกร่งของเขา

“แบบนี้พี่กระทิงจะทำงานสะดวกหรือคะ”

“สะดวกสิและยิ่งมีกำลังใจในการทำงานด้วย”กอหญ้าช่วยกระทิงเปิดเอกสารโดยมีกระทิงเอาคางมาวางที่ไหล่ของหญิงสาวจนเสร็จงานของวันนี้

“เสร็จแล้วกอหญ้าขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อนพี่ขอเก็บของที่โต๊ะทำงานให้เป็นระเบียบเรียบร้อยก่อนเดี๋ยวพี่ไปส่งกลับบ้าน”

“วันนี้กอหญ้าเอารถมา กลับเองได้ค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ไปส่งจะได้ไปส่งกอหญ้าเข้านอนด้วย”

“ไม่ต้องไปทุกวันก็ได้ค่ะพี่กระทิงพักผ่อนเถอะนะคะ”

“ไม่เอา”

“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวอีกสองวันพี่จะไม่มีแรงขับรถให้กอหญ้านะคะ”

“ฝันดีนะคะคืนนี้”กอหญ้าเขย่งเท้าของตัวเองจูบที่ริมฝีปากของชายหนุ่มเบาๆ

“กอหญ้ากลับก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งกลับกอหญ้าบอกฝันดีล่วงหน้าพี่แล้ว พี่ยังไม่ได้บอกฝันดีล่วงหน้ากอหญ้าเลยนะ” กระทิงจูบที่ศีรษะของหญิงสาวเบาๆ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปาก จูบลงที่เปลือกตาสองข้างแก้มสองข้างจนมาถึงริมฝีปากของหญิงสาว กระทิงไม่ได้จูบเบาๆ อย่างเช่นเปลือกตาและแก้มแล้วเขาส่งลิ้นหนาเข้าไปสัมผัสรสหวานจนกว่าเขาจะพอใจและถอนริมฝีปากหนาของเขาออก

“ฝันดีนะครับ ขอบคุณสะหรับอาหารถึงแม้ว่าจะไม่มีเวลากินแต่ก็อร่อย เพราะมีคนป้อนให้”

“ค่ะ” กอหญ้ายิ้มจนแก้มจะแตกก่อนจะรีบเดินออกห้องทำงานของกระทิงไปด้วยความเขิน