บทที่33ตามหึง

กอหญ้า ต้องขอถอนคำพูดที่เคยพูดเอาไว้ว่ากระทิงหึงแบบมีสติและมีเหตุผลออก เพราะตอนนี้และในขณะนี้ที่กอหญ้ากำลังทำบทรายงานอยู่กับเพื่อนๆ อยู่นั้น ก็มีกระทิงคอยตามมาเฝ้าอยู่ไม่ห่างกาย ไม่ยอมไปไหนเลย ถ้าจะห่างคงเป็นที่นั่งเท่านั้นที่เว้นระยะให้หญิงสาวได้ทำงานบ้าง แต่ทางสายตากระทิงไม่ปล่อยให้กอหญ้าหายไปจากสายตาของเขาเลย หลังจากที่พูดคุยกับกอหญ้าและป้าเกษรา ตกลงกันเรียบร้อยว่าจะแต่งงาน กระทิงก็ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกอหญ้าอย่างเต็มตัว

“นั่งเฝ้าไม่ห่างสายตาแบบนี้ก็คงจะได้เมาท์มอยกันหรอกนะ”

“เมาท์มอยอะไร”

“ก็เรื่องของแกกับพี่เขาไง”นนท์นี่พยายามพูดให้เบาที่สุดจนน้ำเสียงจะเหมือนกระซิบกันอยู่แล้วเพื่อที่จะไม่ให้คนที่ห่างออกไปไม่ไกลจากพวกเขาไม่มากนักแต่ก็ยังสามารถมองเห็นพวกเธอได้ชัดเจนว่าทำอะไรกันอยู่ กอหญ้าเลือกที่จะนั่งทำงานที่โต๊ะอาหารกลางบ้านเพราะว่าสะดวกสบายกับการทำงานเป็นกลุ่ม ส่วนกระทิงนั้นนั่งโซฟาอยู่ห้องรับแขก และเหมือนว่าจะนั่งทำงานของตัวเองกับ โน๊ตบุ๊คอีกหนึ่งเครื่องแต่ดูเหมือนว่าสายตาของกระทิงนั้นจะมองมาที่กอหญ้าอยู่ตลอดเวลา

“มีอะไร”

“ขอถามตรงๆ เลยนะสรุปว่าคืนที่เขาเล่าลือกันนะแกได้กับพี่เขาจริงๆ ใช่ไหม”นนท์นี่กัดฟันพูดแต่ก็คงลืมตัวแสดงภาษากายออกมาโดยใช้มือทั้งสองข้างมาประสานกันและแยกอุ้งมือเข้าออก แต่ก็ไม่ลืมที่จะแอบชำเลืองมองดูคนตัวโต ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โซฟา

ถึงแม้ว่าจะคุยกันอยู่สองคนแต่ก็ยังมีอีกคนที่นั่งเงียบแต่ก็ยังรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อเช่นกัน

“ไม่ได้มีอะไรกันในคืนนั้น”

“แล้วแกรู้ได้ไงว่าไม่ได้มีอะไรกันคืนนั้นแกเมาไม่ใช่หรือ”

“เมาที่ไหนละกินเหล้าไปแค่สองแก้วเองแล้วก็สลบไปเลย”

“แล้วอย่างไง ไม่ได้มีอะไรกันแสดงว่าพี่กระทิงวางยาแล้วอยากได้แกว่างั้น”

“พี่เขาไม่ได้ทำ”

“พี่กระทิงไม่ได้ทำแล้วใครเป็นคนทำ”คนที่นั่งเงียบอยู่นานเกิดข้อสงสัยถามขึ้นมาบ้างหลังจากที่เงียบไปนานและก็แอบดีใจที่คนที่เขาชอบอยู่นั้นไม่ได้ตกเป็นของชายอื่น

“คุณป้า”

“ฮ๊ะ อะไรคุณป้าเป็นคนทำอย่างนั้นหรือ”

“อือ”

“แล้วแกก็ตามใจยอมแต่งงาน เพราะกลัวเป็นขี้ปากชาวบ้านอย่างนั้นหรือ ถ้ากลัวแค่นั้นให้กูแต่งานกับมึงแทนก็ได้นะ”ครั้งนี้เป็นกล้าหาญเองที่ขยับหน้าเข้ามาใกล้กอหญ้า เพื่อความอยากรู้เข้าไปอีกถึงแม้ว่าจะนั่งตรงข้ามกันและเสียงของทั้งสามคนก็ค่อยๆ พูดกันดังขึ้นจนชายร่างโตที่กำลังนั่งทำงานอยู่ไม่ไกลนัก กระแอมขึ้นมา

“อืม” และหันมาทางกอหญ้าแล้วทำหน้าเริ่มไม่พอใจ จนทำให้กอหญ้าเองเป็นฝ่ายที่ขยับหน้าออกมาให้ไกลหางเพราะกลัวกระทิงจะไม่พอใจ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่แต่ก็แสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเจน

“ทำงาน”กระทิงพูดขึ้น ทั้งสามต่างก้มหน้าพิมพ์รายงานของตัวเองต่อทันที

ถึงแม้จะก้มหน้าทำงานก็ไม่วายที่จะพิมพ์พูดกันแทน

นนท์นี่สุดสวย:แล้วสรุปจะแต่งงานจริงๆ หรือ

กอหญ้า: น่าจะเพราะผู้ใหญ่ได้คุยกันแล้ว

กล้าหาญแต่ไม่กล้า: ไม่แต่งได้ไหม [สติเกอร์น่าเศร้า] 
 กอหญ้า: คงต้องแต่งแต่ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเป็นขี้ปากแน่นอนแต่มันมีอะไรมากกว่านั้น ขอโทษที่ยังเล่าให้ฟังตอนนี้ไม่ได้นะ

กล้าหาญแต่ไม่กล้า:ส่งสติ๊กเกอร์เศร้า

นนท์นี่สุดสวย: อืมจะไม่ถามแล้วก็ได้พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกก็แล้วกัน แต่ขอถามอีกเรื่องหนึ่งเอายาเสน่ห์อะไรให้พี่กระทิงดื่มถึงได้ติดแกแจแบบนี้ แล้วนี่จะนั่งเฝ้าไม่ให้คาดสายตาแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่

กอหญ้า:ไม่รู้พี่เขาอยากตามมาเองทำงานต่อได้แล้ว

นนท์นี่สุดสวย: ขอถามหน่อยได้ไหมทำไมถึงรู้ว่าเป็นฝีมือคุณป้า แล้วพี่กระทิงเขารู้ไหมว่าเป็นฝีมือของแม่เขา

กอหญ้า: เรื่องนี้อย่าไปบอกใครนะ มันเป็นเพียงข้อสันนิษฐานของเราเท่านั้นว่าน่าจะเป็นฝีมือของคุณป้า เพราะตอนเช้าเราตื่นมาก็เจอคุณป้าเลย เราดื่มไปแค่สองแก้วเองนนท์นี่ก็รู้แค่สองแก้วไม่น่าทำให้เราเมาได้หรอก เช่นเดียวกับพี่กระทิงที่ตื่นมาเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลยเช่นกัน แล้วอีกอย่างคุณป้าก่อนหน้านี้ก็เหมือนกำลังหาลูกสะใภ้ เราก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นฝีมือของคุณป้า

นนท์นี่สุดสวย: สุดท้ายแล้วแกก็ต้องจำใจแต่งงาน โดยที่ไม่เต็มใจหรือ

กอหญ้า: ไม่เชิงว่าไม่เต็มใจ กูขอไม่พูดต่อจากนี้แล้วกัน

กล้าหาญแต่ไม่กล้า:ส่งสติ๊กเกอร์เศร้า

กอหญ้า:รีบทำงานต่อเถอะ

พอตกดึกกว่าที่ทุกคนจะได้นอนก็เล่นเอาเหนื่อยเลยงานเสร็จแล้วแต่คนตัวโตก็ไม่ยอมกลับบ้านเสียทีได้แต่พูดว่าจะส่งกอหญ้าขึ้นนอนก่อนถึงจะยอมกลับ

“พี่กระทิงกลับได้แล้วดึกแล้วนะคะ“

“เดี๋ยวค่อยกลับพี่จะส่งกอหญ้าเข้านอนก่อน”

“พี่กระทิงถึงแม้ว่าไร่ของเราจะติดกันพี่ต้องขับรถอ้อมกลับบ้านอีกเป็นสิบยี่สิบกิโล ทางก็มืดเปลี่ยวก็เปลี่ยวรีบกลับเถอะค่ะ”

“พี่เป็นผู้ชายไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอก ขับรถแค่นี้ถือว่าสบายสำหรับพี่มาก ให้พี่อยู่ต่ออีกหน่อยเถอะนะ พี่อยากอยู่กับกอหญ้า”

“จะทำอย่างไรพี่ถึงจะกลับ”

“มีอยู่สองอย่างที่ทำให้พี่กลับได้นั่นก็คือหนึ่งกอหญ้ากลับไปกับพี่ด้วยหรือข้อที่สองให้พี่ขึ้นไปส่งกอหญ้าถึงห้องนอนแล้วบอกฝันดีห่มผ้าให้แล้วพี่จะกลับ”

“โอเคค่ะงั้นกอหญ้าขึ้นไปนอน พี่กลับบ้านได้แล้วนะคะ”

“อืม”

“พี่กระทิงกลับได้แล้วค่ะ กอหญ้าจะเดินไปส่งหน้าบ้าน”กอหญ้าผลักลำตัวของกระทิงให้ไปที่หน้าบ้านแต่กลับไม่เป็นผลเพราะคนตัวโตทำตัวเองให้แข็งและหนักจนหญิงสาวร่างบางผลักชายร่างโตไม่ไหว

“พี่บอกแล้วไงว่าจะไปส่งกอหญ้าให้ถึงห้องนอนก่อน”

“ไปส่ง”

“ใช่ไปส่งกอหญ้าเข้านอนถึงในห้องนอนก่อน”

“ถ้าไม่ให้ไปส่งพี่จะไม่กลับใช่ไหมคะ”

“ใช่” กระทิงทำหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเอามือโอบเอวบางแล้วใช้แขนดันหลังให้หญิงสาวเดินไปห้องนอนของตัวเอง จนถึงหน้าห้อง

“ถึงห้องแล้วกลับไปได้แล้วนะคะ”กระทิงยังทำหน้าดื้อเหมือนจะไม่ยอมกลับบ้านของตัวเองเสียทียังคงมองหน้าหญิงสาวร่างเล็ก

“กลับได้แล้วอย่าดื้อค่ะ”กอหญ้าทำหน้าดุให้คนตัวโตอย่างไม่จริงจังมากนัก

“พี่ขอไปส่งกอหญ้าที่เตียงนอนได้ไหม”

“อะไรนะจ๊ะส่งที่เตียงจะบ้าหรือคะ แบบนั้นไม่นอนด้วยกันที่นี่เลยล่ะ”

“นอนด้วยได้หรือ งั้นเราไปนอนด้วยกัน”

“จะบ้าหรือคะพี่กระทิง พี่เข้าใจคำว่าประชดไหมคะ”กอหญ้าทำหน้าดุขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับยกแขนเรียวสวยทั้งสองข้างขึ้นมากอดอก

“พี่พูดจริงนะนี่ถ้าไม่เกรงใจคุณป้าพี่จะขอนอนด้วยนะ พี่ขอเข้าไปส่งกอหญ้าเข้านอนห่มผ้าให้แล้วบอกฝันดีเท่านั้น”เมื่อเห็นหน้าอ้อนของชายหนุ่มก็แอบอมยิ้มขึ้นมาจนเกิดความใจอ่อน

“แค่ห่มผ้านะคะ”กระทิงยกคิ้วขึ้นเป็นความหมายว่าตกลง

กอหญ้าส่ายหัวให้กับคนขี้ตื้อคนนี้ นี่ยังไม่รวมตอนที่เธอขึ้นมาอาบน้ำนะ ถ้าเขาไม่ติดว่าต้องนั่งคุยธุระกับแม่ของเธอมีหวังตามมาเฝ้าถึงห้องนอนไปแล้ว กอหญ้าขยับตัวขึ้นบนเตียงนอนก่อนจะสอดตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม โดยมีกระทิงคอยช่วยขยับผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเธอจนมิดจนถึงคออยู่แล้ว

“กลับได้แล้วค่ะ ห่มผ้าให้แล้วส่งเข้านอนที่เตียงแล้วถึงเวลากลับแล้วค่ะ”

“ไม่กลับได้ไหม”กระทิงล้มตัวนอนบนผ้าห่มของหญิงสาวร่างบางพร้อมกับเอามือไปพาดทับร่างของหญิงสาวเอาไว้

“ไม่ดื้อนะคะ กลับเถอะนะคะ”กอหญ้าเอามือออกจากผ้าห่มแล้วจับแขนของกระทิงเอาไว้ให้ยกออกจากตัวเธอ

“ไม่อยากกลับเลย”กระทิงทำเสียงอ้อนหญิงสาว

“กลับเถอะค่ะ จะอยู่ต่อทำไมดึกแล้ว หรือว่าอยากอยู่ต่อกล่อมกอหญ้านอน จะเล่านิทานหรือตบตูดให้นอนดีคะ”กอหญ้าพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ เล็กน้อย

“ถ้าได้อยู่ต่อคงไม่ได้อ่านนิทานหรือตบตูดหรอก คงต้องทำอย่างอื่นมากกว่า”

“จะทำอะไร”กอหญ้ายังถามชายหนุ่มด้วยความอวดดี

“ทำลูก”แค่คำพูดไม่กี่คำทำให้หญิงสาวที่กำลังจะอวดดีกับเขาต้องอายจนมุดหน้าผ้าห่ม เพราะดูแล้วว่าชายหนุ่มไม่ได้พูดเล่นน่ะเขาขยับหน้าเข้ามาใกล้เธอจนจมูกจะชิดกันอยู่แล้ว แต่เมื่อมีผ้าห่มมากั้นเอาไว้กระทิงจึงพูดข้างๆ หูของเธอว่าถึงแม้ว่าจะมีผ้าห่มบังเอาไว้ก็ตามเธอก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน

“เขินหรือ”เมื่อได้ยินเสียงกระซิบเช่นนั้นเธอจึงผลักผ้าห่มแล้วเอาหน้าออกมา

“ไม่ได้เขินเสียหน่อย”กอหญ้าเริ่มทำหน้าไม่พอใจแบบจริงจังขึ้นมาบ้าง "แล้วพี่ก็รีบกลับบ้านไปได้แล้วดึกแล้ว" กระทิงยิ้มมุมปากเล็กน้อยให้กับหญิงสาวที่แสนงอนของเขา

“พี่จะกลับแล้วก็ได้แต่เธอต้องสัญญากับพี่ก่อนว่าจะไม่ออกจากห้องตอนกลางคืนดึกดื่น”กอหญ้ามองหน้าชายหนุ่ม เหมือนว่าหน้าของเธอจะมีเครื่องหมายอะไรเอ่ยขึ้นบนใบหน้าเต็มไปหมด ด้วยความสงสัยกอหญ้าจึงถามขึ้นมา

“ทำไมถึงออกจากห้องไม่ได้ นี่บ้านของกอหญ้านะ คงไม่มีอันตรายอะไรหรอกค่ะ”

“ไม่ต้องถามหาเหตุผลแค่ทำตามที่บอกก็พอ เข้าใจไหม”กระทิงเริ่มทำหน้าจริงจังขึ้นมาเมื่อดูแล้วว่าเจ้าหนูจำไมของเขายังทำหน้าสงสัยและเหมือนว่าจะไม่ทำตามที่เขาขอ เขาจึงพูดย้ำขึ้นมาอีกรอบ “ห้ามออกไปข้างนอกห้องตอนดึกๆ ดื่นๆ ถ้าไม่สัญญาจะนอนที่นี่ละดีไหม”

“สัญญาค่ะจะไม่ออกไปข้างนอกห้องนอนดึกๆ ดื่นๆ แต่ถ้าเกิดหิวน้ำขึ้นมาจะทำอย่างไง”

“งั้นก็โทรหาพี่และวิดิโอคอลหากันจนกลับขึ้นมาบนห้อง”

“ต้องทำขนาดนั้นเลยหรือคะ”

“จะทำหรือไม่ทำไม่ทำพี่จะนอนที่นี่แล้วนะ”กระทิงโดยที่เอาศีรษะวางอยู่บนหน้าอกแล้วเอาแขนกอดกระชับเอวบางเอาไว้แน่น เขาเริ่มจะหลับตาลงอย่างช้าๆ เหมือนกับว่าจะนอนที่นี่เลยคืนนี้

“ทำค่ะ ทำตามทุกอย่างที่ขอมาเลยค่ะ”

“ดีมาก”

“งั้นกลับบ้านได้แล้วค่ะ ขับรถตอนดึกมันอันตรายนะคะ"

“กลับก็ได้”กระทิงยกหัวของตัวเองขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่เขาจะทำท่าเข้ามาจูบหญิงสาว แต่กอหญ้าก็หลบเอาหัวมุดลงกับผ้าห่มทันที แต่ก็ยังเหลือศีรษะโผล่ออกมาจากผ้าห่มเล็กน้อย ปากหนาๆ จูบลงศีรษะอย่างเอ็นดู

“ฝันดีนะ”ทำให้หญิงสาวค่อยๆ ขยับผ้าห่มลงก่อนจะกล่าวคำนั้นเช่นกัน

“ฝันดิ...”คำพูดนั้นได้หายไปในลำคอเปลี่ยนมาเป็นอาการเขินแทนเมื่อชายหนุ่มร่างโตแอบจู่โจมจูบที่ริมฝีปากของเธอเบาๆ

“พี่กระทิง”

“อันนี้เป็นของตอนเช้า ตอนตื่นนอนนะ ตอนเธอเขินนี่ก็ดูน่ารักดีนะ”กระทิงพูดพร้อมกับยิ้มให้หญิงสาว ทำเอากอหญ้าทำตัวไม่ถูกและเขิน

“พี่กระทิงชอบฉวยโอกาสอยู่เรื่อยเลยออกไปได้แล้วค่ะเราก็ช่วยล็อกห้องให้ด้วย” รอบนี้กอหญ้าไม่นอนอยู่เฉยๆ ให้กระทิงแกล้งและหยอกล้อเธอแบบนี้ไปเรื่อยๆ แน่ กอหญ้าเธอจึงลุกขึ้นจากเตียงและดึงคนตัวโตให้ลุกขึ้นจากเตียงแล้วดันหลังเขาให้ไปที่ประตู ซึ่งเขาก็ยอมเดินไปตามแรงที่หญิงสาวผลัก

แรงผลักของหญิงสาวผลักชายหนุ่มไปจนถึงหน้าประตูเธอกำลังจะเปิดประตูให้ชายหนุ่มออกไป แต่จู่ๆ ชายหนุ่มกลับทำตัวหนักเหมือนหินก้อนยักษ์ใหญ่ขึ้นมาทันที

“พี่กระทิง”

“จะกลับแล้วก็ได้”

“จะกลับแล้วก็เดินออกจากห้องสิคะ”

“แต่ต้องจูบลาก่อน”กระทิงไม่พูดเปล่ายังเอานิ้วชี้แตะๆ ไปที่ปากของเขาด้วย

เมื่อกอหญ้าเห็นอาการดื้อของชายหนุ่มเธอก็มองแรงขึ้นมาทันทีแต่ถ้าเธอไม่ยอมทำตามที่เขาบอกเขาก็คงจะอ้อยอิ่งอยู่แบบนี้ไม่ยอมกลับไปง่ายเธอจึงเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบชายหนุ่มร่างโตที่มีส่วนสูงที่สูงกว่าเธอ หญิงสาวตั้งใจแค่จะจูบเบาบนเปลือกริมฝีปากเท่านั้นแต่เมื่อจูบ เขาก็ดันลิ้นหนาๆ เข้าไปหาความหวานในโพรงปากของหญิงสาวทันทีจนพอใจก่อนจะยอมถอนริมฝีปากออก

“พี่กระทิง”กอหญ้าจะยกมือขึ้นมาทุบแต่มือหนาๆ ดันจับแขนเธอเอาไว้ได้ก่อน

“ฝันดีนะ แล้วอย่าลืมนะว่าห้ามออกไปข้างนอก”

“ไม่ลืมค่ะฝันดี”

“เดินไปนอนได้แล้วเดี๋ยวพี่จะล็อกประตูห้องให้” ครั้งนี้กระทิงยอมออกจากห้องของหญิงสาวโดยดี แต่ก็ไม่ลืมกดปุ่มล็อกจากลูกบิดประตูด้านใน

กอหญ้าได้แต่เขินและยิ้มก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ด้วยความเขินอาย ก่อนจะคิดทบทวนกับตัวเองและหาเหตุผลว่าทำไมกระทิงถึงไม่ยอมให้เธอออกจากห้องตอนดึกดื่นถึงแม้ว่าบ้านหลังนี้จะเป็นบ้านของเธอที่เธอเคยอยู่มาตั้งแต่เด็ก แต่จะหาเหตุผลมันก็คงไม่สมเหตุสมผลนอกจากเขาหึงเธอและไม่อยากให้เธอออกไปหาเพื่อนของเธอยามดึกๆ เท่านั้น

เสียงข้อความแจ้งเตือน

ถึงบ้านแล้วนะครับ