บทที่20พี่จะดูแลเธอ

ตะวันพ้นขอบฟ้าแสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องทำให้กอหญ้ารู้สึกตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียตาของเธอยังไม่สามารถมองได้อย่างชัดเจน เพราะดวงตาของเธอนั้นกำลังปรับแสงให้เข้ากับแสงภายในห้อง มืออีกข้างหนึ่งของเธอก็ควานหานาฬิกาเพื่อจะหาดูเวลาว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว

“เอ๊ะ??? นาฬิกาหายไปไหน ทำไมมันหาไม่เจอมันไปอยู่ไหน” กอหญ้าพยายามที่จะขยับตัวให้ขึ้นไปควานหานาฬิกาของตัวเองบนหัวเตียงแต่เมื่อเธอกำลังจะขยับตัวก็เหมือนว่ามีอะไรหนักๆ มาทับตัวของเธออยู่และเมื่อสายตาของเธอปรับเข้ากับแสงภายในห้องได้แล้วก็ต้องตกใจทันทีเมื่อรู้ว่ามีคนตัวโตมานอนทับร่างของเธอทำให้เธอ ขยับตัวไปไหนไม่ได้ เธอจึงคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเธอจึงคิดได้ว่า บนหัวเตียงนี้ไม่มีนาฬิกาเพราะว่าไม่ใช่ห้องของเธอ

“พี่กระทิงออกไปจากตัวกอหญ้าได้แล้ว มันเช้าแล้ว”

“อืมน่ะขอนอนต่ออีกแป๊บเดียว”

“ตื่นได้แล้วตอนนี้แดดจะแยงก้นพี่แล้ว”

“ก็ให้มันแยงไป พี่ขอนอนต่ออีกหน่อย”

“พี่กระทิง พี่จะนอนต่อก็ได้น่ะ แต่ช่วยออกไปจากตัวของกอหญ้าก่อนจะได้ไหมมันหนัก”

“ไม่”

“พี่กระทิง”

“อย่าเสียงดังคนจะหลับจะนอน”เมื่อกอหญ้าเจรจาต่อรองกับคนตัวโตไม่เป็นผลเธอจึงเริ่มขยับร่างกายซ้ายทีขวาทีให้หลุดพ้นพันธนาการจากชายร่างโตให้ได้

“อย่าดิ้นถ้าเธอยังอยากเปลี่ยนบรรยากาศจากตอนกลางคืนมาเป็นตอนเช้าแทน ถ้าฉันตื่นเธอเจอดีแน่”

แต่กอหญ้าปวดฉี่จะอั้นไม่ไหวแล้ว หรือพี่กระทิงจะให้กอหญ้าฉี่บนที่นอน เมื่อกระทิงได้ยินเสียงโวยวายของหญิงสาวว่าปวดฉี่เขาจึงยอมคลายอ้อมกอดให้หญิงสาวเป็นอิสระ ยอมปล่อยให้กอหญ้า ลุกไปฉี่ในห้องน้ำและไม่แกล้งเธอ

“ตุบ โอ๊ย” เสียงกอหญ้าตกจากเตียง ทันทีเมื่อกอหญ้าก้าวเท้าลงจากเตียงก็ทำให้เธอเจ็บตรงกลางใจสาวจนไม่สามารถก้าวเท้าออกจากเตียงได้ ตอนนอนอยู่เธอก็ไม่คิดว่าจะเจ็บตรงใจกลางสาวขนาดนี้ แต่พอได้ลองก้าวเดินเท่านั้นแหละแทบจะลุกขึ้นไม่ไหว

“เป็นอะไรทำไมแค่ก้าวลงจากเตียงถึงตกเตียงได้ สะดุดเหรอแล้วนี่เป็นอะไรหรือเปล่าไหนว่าปวดฉี่ไม่ใช่หรือ” เมื่อได้ยินเสียงกระทิงถามกอหญ้าก็รู้สึกว่าคำพูดของชายหนุ่มนั้นพูดจาไม่เข้าหูเธอจึงมองค้อนด้วยสายตาทันที ก่อนจะด่ากระทิงอยู่ภายในใจเท่านั้น แค่ก้าวเท้าลงจากเตียงจะตกได้ยังไงแต่ที่มันลุกไม่ขึ้นต้องมานั่งอยู่กับพื้นในตอนนี้มันเป็นเพราะใครกันล่ะที่เมื่อคืนทำแรงขนาดนั้น

“ปวดฉี่ไม่ใช่หรือทำไมยังไม่ลุกขึ้นอีกละหรือว่าจะรอให้ฉันอุ้มไปส่งในห้องน้ำ”กอหญ้าพยายามที่จะลุกขึ้นด้วยตัวเองแล้ว แต่แค่ขยับร่างกายเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก็ทำให้เธอเจ็บใจกลางสาวขึ้นมาและทุกครั้งที่ขยับร่างกายก็รู้สึกปวดเมื่อยตามร่างกายไปหมด

เมื่อกระทิงเห็นว่าหญิงสาวยังนั่งจมอยู่กับพื้นอยู่นาน และไม่ยอมลุกสักที กระทิงเห็นว่า กอหญ้าพยายามขยับตัวลุกขึ้นหลายครั้งแล้วแต่ดูเหมือนว่าเธอจะลุกขึ้นเองไม่ได้ กระทิงจึงยื่นมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ที่ตกอยู่ข้างเตียงนอนขึ้นมาแล้วมัดเอวของตัวเองเอาไว้ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงและ เดินมานั่งข้างๆ หญิงสาวพร้อมกับมองหน้าก่อนจะเอ่ยถาม

“ลุกไม่ขึ้นทำไมไม่บอก”กอหญ้าก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนทำตัวไม่ถูกจะให้เธอไปบอกเขาว่าไง บอกว่าเจ็บตรงนั้นช่วยอุ้มไปเข้าห้องน้ำหน่อยแบบนี้อะนะ เธอยังมียางอายอยู่นะใครจะกล้าบอกไปล่ะ

“เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปเข้าห้องน้ำเอง”กระทิงหยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืนมาพันร่างบางของหญิงสาวเอาไว้เพราะตอนนี้เธอก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเช่นเดียวกับเขาก่อนจะอุ้มกอหญ้าเข้าไปในห้องน้ำ เมื่ออุ้มไปส่งแล้วกระทิงก็ยังยืนมองกอหญ้าอยู่แบบนั้นทั้งทั้งที่เธอกำลังจะทำธุระส่วนตัวทำให้กอหญ้ารู้สึกอึดอัดและเขินอายเล็กน้อยจนทำธุระส่วนตัวไม่สะดวกเท่าไหร่

“พี่กระทิงจะยืนมองอะไรออกไปก่อนได้ไหม”

“ก็ยืนมองเธอไงเผื่อเธอขยับตัวไม่ไหวฉันจะได้ช่วยประคองเธอเอาไว้ได้ทัน เธอจะได้ไม่ต้องลงไปนั่งกับพื้นข้างเตียงเหมือนเมื่อกี้อีก”

“พี่ พี่กระทิงขอกอหญ้าทำธุระส่วนตัวก่อนได้ไหมช่วยออกไปก่อนจะได้ไหมคะ”

“แล้วถ้าเธอเดินไม่ไหวล้มลงกับพื้นในห้องน้ำล่ะ”

“ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นจริงๆ กอหญ้าจะตะโกนเรียกพี่เองค่ะ” กอหญ้าเธอไม่สะดวกใจ ที่จะให้กระทิงยืนมองขณะที่เธอกำลังเธอฉี่อยู่

เมื่อกระทิงเห็นหน้าของสาวว่าเหมือนเธอกำลังไม่สบายใจหรืออึดอัดใจเขาจึงยอมทำตามที่หญิงสาวขอร้องเขา

“มีอะไรก็เรียกแล้วกันพี่จะยืนรอเธออยู่ที่หน้าห้องน้ำนี่แหละ ”

“อืม”กอหญ้าพยักหน้าตอบ

กระทิงเดินออกจากห้องน้ำก่อนจะปิดประตูให้หญิงสาวได้ทำธุระส่วนตัว

เสียงเปิดประตู

“ไหนว่าจะเรียกไงเดินเองได้แล้วหรือ”

“อืม”

“ค่ะ” กอหญ้าทำหน้างงเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มร่างโตพูดคำว่า ค่ะ "ให้พูดว่าค่ะเป็นการตอบรับไม่ใช่อืม”กอหญ้าถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดคำที่ชายหนุ่มต้องการ

“ค่ะ จะทำอะไรน่ะ” กอหญ้าต้องสะดุ้งทันทีเมื่อจู่ๆ กระทิงก็อุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาว

“พี่กระทิงจะทำอะไร”

“ก็จะอุ้มเธอกลับไปที่ห้องไง”

“ห้องใคร”

“ห้องใครดีห้องพี่ดีไหม”กระทิงทำหน้าเจ้าเล่ห์

“ไม่เอาแล้วค่ะกอหญ้าอยากจะกลับห้องแล้ว” เมื่อกระทิงเห็นว่าหญิงสาวร่างเล็กเริ่มทำหน้าไม่พอใจให้กับเขาอีกครั้ง กระทิงจึงยิ้มขึ้นให้กับหญิงสาวร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้

“พูดเล่นนะวันนี้ที่ไร่เตรียมตัวจัดงานวันเค้าท์ดาวน์ ฉันคงไม่มีเวลามาอยู่ดูแลเธอทั้งวันแบบนี้หรอกนะ”

“งานเค้าท์ดาวน์”

“อืม เธอเข้าไปทำธุระส่วนตัวรวมทั้งอาบน้ำแล้วใช่ไหม"

“อืม”

“ค่ะ” กระทิงทำหน้าดุ

“ค่ะ” ที่กระทิงถามเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่าเขาเห็นหญิงสาวผมเปียกตัวเปียกไปทั้งตัว

“งั้นพี่จะอุ้มเรากลับไปที่ห้องนะ”

“ไม่เป็นไร แล้วค่ะกอหญ้าเดินกลับห้องเองได้แล้วไม่ค่อยเจ็บแล้ว”

“ไม่ต้องเกรงใจเดี๋ยวพี่จะอุ้มเรากลับไปส่งที่ห้องเอง” กระทิงไม่ได้รอคำตอบจากหญิงสาวแต่อุ้มกอหญ้าในท่าเจ้าสาวกลับไปที่ห้องของกอหญ้าแทน แต่เขา ก็ไม่ได้วางกอหญ้าลงบนเตียงนอนแต่กลับวางหญิงสาวให้ยืมขึ้นที่หน้าตู้เสื้อผ้าแทน

“ใส่เสื้อผ้าก่อน”

“ค่ะ”

“ใส่เสื้อผ้าก่อนฉันยังไม่อยาก...”เมื่อกอหญ้าเห็นสายตาของฝ่ายชายเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นสายตาของฝ่ายชายแล้วเธอจึงยกมือมาปิดหน้าอกของเธอทันทีถึงแม้ว่าจะมีผ้าขนหนูปิดร่างกายเธอแล้วก็ตาม

“มาส่งถึงห้องแล้วก็กลับไปได้แล้วค่ะ”

“กอหญ้าจะเปลี่ยนผ้า จะยืนดูเหรอคะ”

“ยังกลับไม่ได้”กระทิงไม่ได้ยืนดูกอหญ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่เดินไปนั่งที่ปลายเตียงของหญิงสาวแทน

“ทำไมยังกลับไม่ได้ก็มาส่งถึงห้องแล้ว”กอหญ้าต้องทำคิ้วชนกันด้วยความสงสัยอีกครั้งว่าทำไมเป็นเพราะอะไรเขาถึงกลับไม่ได้

“รีบเปลี่ยนผ้าแล้วมานั่งตรงนี้”

“จะให้ไปนั่งทำไมตรงนั้น”กอหญ้าเริ่มแปลกใจและเริ่มมีความรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยเมื่อเห็นชายหนุ่มตบให้เธอนั่งที่ปลายเตียง

“มาเถอะน่ะ ไม่ต้องคิดมากฉันไม่ทำอะไรคนที่เจ็บอยู่หรอกน่ะ อีกอย่างวันนี้ฉันก็รีบไปทำงานด้วย”

“รีบก็ไปเลยค่ะ” เมื่อชายหนุ่มร่างโตไม่ทนขี้เกียจต่อปากต่อคำกับหญิงสาวอีกต่อไปแล้ว เขาจึงเดินไปอุ้มกอหญ้าในท่าเจ้าสาวอีกครั้งก่อนจะวางเธอลงที่เตียงตามที่เขาต้องการให้เธอมานั่งตั้งแต่แรก ก่อนจะไปหยิบผ้าขนหนูมาหนึ่งผืนขึ้นมาเช็ดผมให้กอหญ้าเบาๆ

“อยากจะนอนก็ต้องเช็ดผมให้แห้งก่อน”กอหญ้าเธอรู้สึกแปลกใจที่เขาเปลี่ยนจากคนขี้แกล้ง กลายเป็นผู้ชายที่อบอุ่นเหมือนไมโครเวฟเล่นเอาเธอตั้งตัวไม่ทันเลย

“อุ้ยพี่เช็ดแรงไปแล้ว เช็ดเบาๆ ก็ได้ เช็ดแรงๆ ไปก็ไม่ได้ทำให้ผมแห้งเร็วน่ะ ผมก็จะเสียด้วย”เป็นพ่อไมโครเวฟได้ไม่นานก็เปลี่ยนมาเป็นฆาตกรเสียแล้ว เมื่อชายหนุ่มร่างโตตั้งใจจะเช็ดผมให้หญิงสาว แต่เขาดันเช็ดแรงเกินไป

“ขอโทษฉันไม่เคยเช็ดผมให้ผู้หญิง”

“ไม่เคยเช็ดแต่ก็อยากทำ”กอหญ้าถามออกไปพร้อมกับมองหน้าด้วยความสงสัย

“อึม”กระทิงตอบสั้นๆ ถึงแม่ว่าหน้าตาจะดูนิ่งเฉย แต่แววตาลึกๆ แล้วเหมือนเขาเขินอาย เมื่อชายหนุ่มร่างโตเห็นหญิงสาวร่างบางหันไปจ้องมองเขาอยู่นาน เขาจึงเอาผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดผม แกล้งขยี้ที่ผมอีกครั้งโดยที่ปิดตาของหญิงสาวร่างเล็กเอาไว้

“ปกติผมผู้หญิงต้องเช็ดนานขนาดนี้เลยหรือ”

“ผมยาวก็แห้งช้าแบบนี้แหละ”หญิงสาวร่างเล็กมีผมสีน้ำตาลอ่อนความยาวของผมเธอนั้นอยู่กลางหลังพอดี

“แล้วถ้าจะต้องรีบออกไปทำงานแล้วจะทำอย่างไงให้แห้งไวไวละ”

“ก็ใช่ไดร์เป่าผมเอา”

“อืม ไดร์แล้วเธอมีไหม”

“มี”

“แล้วทำไมไม่บอกจะได้ไดร์ผมให้ตั้งแต่แลก แล้วไดร์อยู่ไหน”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวกอหญ้าไดร์ผมเองได้พี่กระทิงไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวเราจะไปทำงานกันไม่ทัน อีกเดี๋ยวป้าแม่บ้านคงเข้ามาจัดโต๊ะอาหารตอนเช้าให้เรา”

“ไม่เป็นไรจะพี่จะไดร์ผมให้กอหญ้าก่อน”

“ไดร์อยู่ไหน”ไม่รู้จะพูดหรือจะห้ามอย่างไรเขาคงไม่ฟังเธอหรอกคงได้แต่ตามใจให้เขาทำให้

“แล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าป้าแม่บ้านจะเห็นหรอกนี้จะแปดโมงครึ่งแล้วเธอตั้งโต๊ะและกลับไปทำอย่างอื่นตั้งนานแล้ว”

“แปดโมงครึ่งแล้ว"กอหญ้าทำท่าตกใจก่อนเหลียวไปมองนาฬิกาบนหัวเตียงของตัวเอง "แปดโมงครึ่งสายแล้ว แล้วก็สายจริงๆ ด้วย”

ไม่ต้องตกใจไม่สายหรอกวันนี้ฉันลางานให้เธอแล้วไม่ต้องไปทำงาน เดี๋ยวไปเดินท่าแปลกๆ จะมีคนมองแล้วก็สงสัยเธอได้ กอหญ้ามองค้อนกระทิงทันที เพราะที่เธอเป็นแบบนี้สาเหตุก็เป็นเพราะคนที่พูดอยู่นั่นแหละ

“ผมแห้งแล้ว"กระทิงเก็บเครื่องเป่าผมไว้ที่เดิมก่อนจะเดินเข้ามาหาหญิงสาวทำท่าเหมือนกำลังจะอุ้มเธออีกครั้ง”

“พี่กระทิงจะทำอะไรนะ”

“ก็จะอุ้มเธอให้ออกไปทานข้าวที่โต๊ะอาหารแล้วจะได้ทานยาหรือว่าจะให้ฉันยกมาให้เธอทานในห้อง”

“ทานข้างนอกแต่จะเดินออกไปทานเอง”ชายหนุ่มไม่มีการต่อล้อต่อเถียงกับหญิงสาวใดๆ ทั้งสิ้นก่อนจะเอามือช้อนร่างบางขึ้นมาวางไว้ที่แขนก่อนจะเดินออกไปที่โต๊ะอาหาร

“พี่กระทิงกอหญ้าไม่เป็นอะไรแล้วกอหญ้าเดินเองได้แล้ว”ชายหนุ่มร่างโตวางหญิงสาวลงบนเก้าอี้อย่างเบามือ

“ทานอาหารเช้าก่อนเลยน่ะเดี๋ยวจะไปอาบแล้วหาน้ำกับยามาให้”

เมื่อกอหญ้าทานข้าวเรียบร้อยชายหนุ่มก็ออกมาจากห้องพร้อมกับชุดทำงานนั่นก็คือกางเกงขายาวลำลองที่มีหลายกระเป๋าและเสื้อยืดสีดำเท่านั้น

“นี้ยาทานแล้วก็เข้าไปนอนพัก”กระทิงหยิบยาและน้ำมาให้หญิงสาวที่โต๊ะอาหาร

“ทำไมมีสองเม็ดละไม่เหมือนกันด้วย”

“ยาแก้อักเสบกับยาพาราแก้ไข้นะ กินดักไว้ก่อน”กอหญ้าพยักหน้าเป็นเชิงว่าเธอเข้าใจ

“แล้วพี่ที่ทำงานต้องไปช่วยพี่กระทิงจัดงานไหมคะ”กอหญ้าถามเพื่อความอยากรู้

“ไม่หรอกไม่ใช่หน้าที่ของฝ่ายผลิต เป็นหน้าที่ของฝ่ายขาย”กอหญ้าสบายใจ

“จะทำอะไรน่ะ”เมื่อกอหญ้าเห็นว่าชายหนุ่มทำท่าจะเข้ามาอุ้มเธอแต่เธอก็รีบหลบทันที

“จะอุ้มไปนอนในห้อง”

“เดินเองได้แล้วค่ะ ไม่ต้องอุ้ม”

“งั้นก็พักผ่อนให้มากเดี๋ยวตอนเที่ยงจะเอาอาหารมาให้”

“ค่ะ”