บทที่18ข้อตกลง

เย็นวันอาทิตย์

หลบหน้าหลบตาไปเที่ยวพักผ่อนร่างกายและจิตใจมาได้สองคืนสองวัน แล้วนี่เธอต้องกลับมารับกับชะตากรรมของชีวิตที่เธอได้ทำเอาไว้ใช่ไหม

“ต้องกลับมาเจอหน้าพี่กระทิงอีกแล้วคราวนี้ไม่รู้จะหลบหน้าอย่างไง อยู่กันแบบอึดอัดอย่างนี้อีกตั้งสองเดือนจริงๆ หรือ เฮ่อ” กอหญ้าถอนาหายใจอย่างหนักเพราะเหนื่อยใจ จะโทษใครก็ไม่ได้เพราะเป็นความผิดของเธอเอง เพราะเธอเป็นคนเริ่มก่อนเรื่องแบบนั้นจริงเกิดขึ้น

“เพราะแอลกอฮอล์ผีร้ายตัวเดียวแท้ๆ ไม่น่าเลย เพราะแอลกอฮอล์แท้ๆ จริงๆ ที่ทำให้เธอมีความกล้าแล้วทำเรื่องบ้าๆ ลงไป เฮ่อ” กอหญ้าเธอถอนหายใจเป็นรอบที่สองก่อนจะทำใจแล้วรวบรวมความกล้าก่อนจะก้าวเท้าเข้าบ้าน

“กลับมาแล้วหรอ”

“อุ้ย!!!???หญิงสาวทำหน้าตกใจมากเมื่อเธอเปิดประตูเข้าบ้านมาก็เห็นชายหนุ่มนั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะอาหารทั้งๆ ที่เวลานี้ยังไม่ถึงเวลารับประทานอาหารเลยด้วยซ้ำ

“กะ กลับมาแล้วค่ะ” กอหญ้าพูดด้วยน้ำเสียงเบาเอื่อยเฉื่อยและไม่ยอมมองหน้าชายหนุ่มเธอรู้สึกประหม่าและหายใจไม่ทั่วท้องเพราะน้ำเสียงของชายหนุ่มที่เอ่ยออกมาจากปากเธอสัมผัสได้เหมือนกับน้ำเสียงคนที่ไม่พอใจและกำลังโกรธอยู่ เธอจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาดูสีหน้าของกระทิงอย่างช้าๆ เพียงแค่เธอสบตากับเขาแค่นิดเดียวเท่านั้นเธอก็ต้องก้มหน้าลงเหมือนเดิม เพราะเธอรู้สึกกลัวขึ้นมายังไงก็ไม่รู้สายตาที่นิ่งเฉยหน้าตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ

“กอหญ้าขอตัวเข้าไปในห้องนอนก่อน”เมื่อเห็นท่าว่าบรรยากาศตอนนี้ระหว่างเธอกับเขาเริ่มจะไม่ดีแล้ว กอหญ้าจึงคิดหาวิธีเอาตัวรอดด้วยการหลบเข้าห้องของตัวเองก่อนไม่อยากมองหน้าของกระทิงในตอนนี้เลย

“ใครให้เธอเข้าไป” เท้าเล็กๆ ที่กำลังจะย่างก้าวเดินเข้าห้องต้องชะงักทันที ก่อนจะรวบรวมความกล้าและหันกลับไปกระทิง

“ทำไมไปไหนไม่บอก”

“กอหญ้าฝากบอกป้าแม่บ้านไว้แล้วสงสัยป้าแม่บ้านจะลืมนะคะ”

“แล้วทำไมไม่ไลน์มา ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบโทรหาก็ไม่ติด”

“แบตร์หมด”

“ที่ที่เธอไปเที่ยวไม่มีที่ชาร์จแบตหรอ”

“มีค่ะแต่กอหญ้าลืมเอาที่ชาร์แบตไปกำลังจะรีบไปชาร์จอยู่ค่ะ”

“แล้วเพื่อนของเธอไม่มีที่ชาร์จหรือยังไง”

“ใช้โทรศัพท์คนละรุ่นกันค่ะ”

“คราวหน้าคราวหลังจะไปไหนต้องบอกฉันโดยตรงไม่ต้องฝากบอกใครหรือส่งข้อความไว้ก็ได้”

“ค่ะ”

“กอหญ้าขอตัวไปพักก่อนนะคะ”เท้าเล็กกำลังตั้งท่าจะเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง “ทำไมต้องหลบหน้าด้วย”

“ไม่ได้หลบหน้าค่ะ”

“แน่ใจนะว่าไม่ได้หลบหน้า”

“แน่ใจค่ะ”กอหญ้าทำท่าจะเดินหนีออกไปจากตรงนี้เธอไม่อยากที่จะยืนอยู่ต่อหน้าชายตรงหน้านานไปกว่านี้แล้วเพราะเธอทำตัวไม่ถูกและไม่กล้าที่จะสู้หน้าของกระทิง

“แบบนี้นั่นเหรอที่เรียกว่าไม่ได้หลบหน้า”

“ไม่ได้หลบหน้าปกติเราก็คุยกันน้อยอยู่แล้วแต่พี่ต่างหากเป็นอะไร”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรแต่เธอตั้งใจหลบหน้าฉันเพราะเรื่องเมื่อวานก่อนใช่ไหม เธอถึงได้หลบหน้าฉันอยู่แบบนี้”กระทิงเดินเข้าไปหาหญิงสาวร่างเล็กและบีบแขนของเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอเดินหนีเขาและต้องการเคลียร์กันให้รู้เรื่อง

“ใช่ฉันหลบหน้าพี่เพราะเรื่องคืนนั้น แต่ถ้าพี่ทำเป็นลืมมันไปซะฉันก็จะทำตัวให้ปกติเหมือนเดิมที่สุด...”

“ลืมอย่างนั้นหรอเธอเป็นคนเริ่มก่อนเธอจะให้ฉันลืมได้ไงเธอต้องเป็นคนรับผิดชอบกับการกระทำที่เธอเริ่มในครั้งนั้น”

“รับผิดชอบ อะไรยังไง ทำไมต้องรับผิดชอบด้วย” ถึงแม้ว่ากอหญ้าจะเป็นคนจุดไฟในความปรารถนากายดิบของชายหนุ่มให้ลุกขึ้นมา แต่เธอก็เป็นผู้หญิงนะเธอต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียหายไม่ใช่เขา เธอยังไม่เรียกร้องให้เขารับผิดชอบเธอเลยแล้วนี่อะไร ฝ่ายผู้ชายเป็นคนเรียกร้องให้เธอรับผิดชอบอย่างนั้นหรือ

“เธอต้องรับผิดชอบเพราะเธอเป็นคนปลุกความต้องการของฉันขึ้นมา”

“ฮะ ปลุกความต้องการ”

“ใช่เธอเป็นคนปลุกความต้องการของฉันขึ้นมา เพราะฉันไม่ได้ต้องการเรื่องพวกนี้ตั้งแต่…”

“ตั้งแต่อะไร”

“ตั้งแต่ที่ฉันเลิกกับแฟนเมื่อสี่ปีที่แล้ว”

“สี่ปี”

“ใช่ฉันไม่มีอะไรกับผู้หญิงมาตั้งสี่ปี เป็นเพราะเธอนั่นแหละที่ปลุกความอยากของฉันขึ้นมาอีกครั้ง”

“พี่พูดเป็นเล่นไปเป็นไปไม่ได้หรอกที่พี่จะไม่มีอะไรกับผู้หญิงตั้งสี่ ปี ฉันไม่เชื่อพี่หรอก ผู้ชายอะไรจะมีความอดทนอดกลั้นไม่มีอะไรกับผู้หญิงมาตั้งสี่ปี”

“ก็ผู้ชายอย่างฉันไง ขนาดเธอยังเก็บความบริสุทธิ์มาได้ตั้งยี่สิบเอ็ดปีเลย”

“ที่ฉันยังบริสุทธิ์อยู่เพราะว่าฉันเป็นผู้หญิง ผู้หญิงก็ต้องรักนวลสงวนตัวให้คนที่ฉันรัก แต่ที่ฉันเสียให้พี่ก็เพราะว่าฉันเมา และฉันไม่เชื่อพี่หรอกนะว่าจะทนความต้องการของตัวเองมาได้ตั้งสี่ปี”

“ไม่เชื่อก็เรื่องของเธอ ฉันคงพิสูจน์อะไรให้เธอดูไม่ได้ แต่ยังไงเธอก็ต้องรับผิดชอบกับการกระทำของเธอในครั้งนี้” กระทิงเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวร่างบางจับแขนของเธอค่อยๆ ลงมือบีบจนหญิงสาวตัวน้อยรู้สึกเจ็บที่แขน

“จะบ้าหรอใครจะรับผิดชอบ ฉันเป็นผู้หญิงที่จริงฉันก็ต้องเป็นฝ่ายเสียหาย ความบริสุทธิ์ฉันก็เสียให้พี่กอหญ้ายังไม่เรียกร้องให้พี่รับผิดชอบอะไรเลย แต่นี่พี่เป็นผู้ชายแท้ๆ ทำไมต้องให้กอหญ้ารับผิดชอบด้วย” กอหญ้าทำใจกล้าพูดขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะเมื่อเธอพูดขึ้นเธอก็ถูกชายหนุ่มจับเข้าที่แขนและค่อยๆ เพิ่มแรงบีบจนเธอนั้นรู้สึกเจ็บขึ้นมา

“โอ๊ยเจ็บนะ ปล่อยจะให้รับผิดชอบยังไงล่ะว่ามาเลย” ถ้าเธอไม่ถามมีหวังเขาต้องเพิ่มแรงบีบแขนของเธอจนแขนเธอซ้ำหมดแน่ แล้วยังจะคุยกันไม่รู้เรื่องอีกด้วย

“ในเมื่อเธอเป็นคนปลุกมันขึ้นมา ต่อจากนี้ถ้าฉันมีอารมณ์ขึ้นมา หรือต้องการเธอก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ”

“ไม่…”เสียงคำว่าไม่ของหญิงสาวร่างบางก็ได้หายเข้าไปในโพรงปากหนาของชายหนุ่ม ลิ้นหนาๆ พยายามสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหอมหวานของหญิงสาว แต่กอหญ้าก็ไม่ได้ปล่อยให้กระทิงนั้นเข้าไปสัมผัสกับรสชาติหวานในโพรงปากของเธออย่างง่ายดายหรอกนะ เธอพยายามพับปากให้เป็นรูปสระอีให้ปากมิดชิดที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ เธอไม่ยอมปล่อยให้ลิ้นสากนั้นเข้าไปในโพรงปากของเธอเด็ดขาด

“โอ๊ย”เมื่อกอหญ้าไม่ยอมชายหนุ่มก็บีบแขนของเธอจนแรงขึ้นจนเธอต้องร้อง เมื่อหญิงสาวได้เผลออ้าปากร้องชายหนุ่มก็รีบส่งลิ้นสากหนาเข้าไปในโพรงปากบางของหญิงสาวเพื่อลิ้มรสหวานนั้นทันที ปากที่งับกันไปมาจนริมฝีปากของทั้งสองนั้นเปียกชื้นไปด้วยน้ำลาย และเมื่อกระทิงได้ลิ้มรสอย่างพอใจแล้วเขาจึงถอนริมฝีปากหนาของเขาออก

“แค่นี้ชดใช้ให้พี่พอหรือยังละ”

“แค่จูบเดียวมันจะพอได้ยังไงล่ะ”

“งั้นต้องทำถึงขนาดไหนถึงจะชดใช้ให้พี่ได้ตามที่พี่ต้องการ”

“ก็ถ้าฉันต้องการตอนไหนเธอก็ต้องชดใช้ตอนนั้น”

“ความผิดครั้งเดียวพี่จะให้ชดใช้ตลอดไม่ได้น่ะ เราต้องตกลงกันก่อน”กระทิงวางมือลงบนหัวของหญิงสาวอย่างเบามือ ก่อนจะเชยคางมนให้หันหน้ามาสบตาเขา

“ตกลงอะไรอีก ไม่ต้องตกลงแล้ว เธอเป็นคนเริ่มแต่ฉันเท่านั้นที่จะเป็นคนจบมัน”พูดจบกระทิงก็ก้มหน้าลงมาจูบที่ปากสวยของหญิงร่างบางอีกครั้ง ส่วนหญิงสาวก็พยายามที่จะขัดขืนถึงแม้จะรู้ว่าไม่สามารถต้านแรงของฝ่ายชายได้ มือที่จับคางแน่นและลงน้ำหนักมากขึ้นเมื่อหญิงสาวพยายามขัดขืนเขา ตอนนี้หญิงสาวร่างบางคงทำได้อย่างเดียวคือปล่อยให้เขาจูบไปก่อน ถ้าเธอจะขัดขืนคนที่เจ็บก็คงจะเป็นเธอเอง

ลิ้นหนาสากสัมผัสกับลิ้นบางของเธอทั้งกระพุ้งแก้มและฟันที่เรียงสวยตอนนี้ถูกครอบครองด้วยปากของชายหนุ่มจนหมดสิ้นแล้ว แต่หญิงสาวกลับมีความรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมามันทำให้เธอหัวใจเต้นแรงและการเต้นของหัวใจที่ไม่เป็นจังหวะเมื่อเธอไม่ได้ขัดขืนเขาแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบให้เขาจูบเธอแต่บางความรู้สึกที่ไม่ชอบอยู่นั้นกลับมีความรู้สึกดีแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูกความรู้สึกดีที่ปะปนอยู่ภายในใจของเธอนั้นซึ่งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นความรู้สึกที่เกิดจากอะไรกันแน่เกิดจากการกระทำของชายที่จูบเธอในตอนนี้หรือเพราะอะไร

มือหนาที่จับศีรษะของหญิงสาวกับลูบผ่านท้ายทอยลงมาเรื่อยๆ ลูบวนไปมาที่แผ่นหลังของหญิงสาว ลูบลงมาจนถึงชายเสือก่อนจะสอดมือหนาเข้าไปสัมผัสกับเนื้อเนียนสายที่หลังและขยับขึ้นมาเรื่อยๆ ด้วยมือข้างเดียวของชายหนุ่มมือหนาจะยื่นมือไปหมายจะปลดตะขอของเสื้อตัวจิ๋วภายในเสื้อ

“เดี๋ยวก่อน เรายังไม่ได้ตกลงกันเลยนะ”กอหญ้าใช้เรี่ยวแรงที่มีผลักร่างของตัวเองออกจากการจูบของกระทิง

“ฮื่อ”กระทิงถอนหายใจออกมาและเริ่มทำหน้าไม่พอใจเมื่อหญิงร่างบางกำลังขัดความต้องการของเขา แต่เขาต้องยอมเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหญิงสาว "จะตกลงอะไรก็ว่ามา"

“การชดใช้ครั้งนี้จะต้องจบลงทันทีถ้ากอหญ้าฝึกงานที่นี่เสร็จ เพราะเราไม่ได้รักกันก็กำหนดวันจบเรื่องของเราเสีย”

“ได้ถ้าเธอต้องการจบมัน”

“เรื่องนี้จะไม่มีใครรู้ จะมีแค่เราสองคนเท่านั้น”

“ทำไมกลัวแฟนเธอรู้หรือ ไม่ใช่สิเธอบอกว่าเป็นเพื่อน เธอว่ากลัวเพื่อนเธอรู้”

“...”กอหญ้าไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรเพราะไม่ได้เข้าใจความหมายที่ฝ่ายชายพูดออกมา

“หมดแล้วใช่ไหมข้อตกลงของเธอ”

“ค่ะ”เพื่อชดใช้ที่เธอเริ่มก่อนแค่ระยะเวลาอีกสองเดือนก็คงพอที่จะชดใช้การที่เธอปลุกความต้องการดิบเถื่อนของฝ่ายชายขึ้นมาได้

“ข้อตกลงเพิ่มเติมของฉันก็คือ ห้ามให้เธอยุ่งกับผู้ชายคนอื่นขณะที่เธอยังเป็นคนของฉัน ทำได้ใช่ไหม”

“ได้”กระทิงหยิบมือถือขึ้นมาพร้อมเปิดรูปที่เขาเคยเห็นมาเมื่อวานนี้ นั่นก็คือรูปถ่ายสามคนโดยที่กล้าหาญกำลังจับศีรษะของหญิงสาวร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ ให้เธอดู

“แบบนี้ก็ไม่ได้ห้ามให้ใครมาจับเนื้อต้องตัวเธอ ถ้าฉันเห็นเรื่องของเราคงไม่ได้จบแค่เธอฝึกงานจบแน่ เข้าใจไหม”

“แต่ว่ากล้าหาญเขาเป็นเพื่อนกอหญ้า เราเล่นกันแบบนี้มาตั้งนานแล้ว”

“เมื่อก่อนจะเล่นกันแบบไหนก็แล้วแต่ แต่ตั้งแต่วันที่เธอเป็นของฉันแล้วห้ามเล่นแบบนี้กับมันอีก”

“แล้วถ้าเป็นนนท์นี่ละ รายนั้นชอบกอดแขนกับหอมแก้มด้วย จะห้ามไม่ได้หรอกนะเพราะบางทีก็ทำตอนที่กอหญ้าเผลอหรือตอนที่มันดีใจ”

“นนท์นี่ไม่เป็นไร แต่เพื่อนอีกคนเธอไม่ได้เด็ดขาด”

“ทำไม”

“เธอก็มีข้อตกลงของเธอพี่ก็มีข้อตกลงของพี่ไม่ต้องถามมากหรอกว่าทำไมแค่รู้ว่าเป็นความต้องการของพี่ก็พอ ถ้าเธอรับปากข้อตกลงที่เธอเสนอมาพี่จะทำตาม ตกลงไหม”

“ตกลง”