บทที่34ตามติด

กระทิงยังตามติดชีวิตของกอหญ้าไม่ห่าง เมื่อรู้ว่าเพื่อนของกอหญ้ายังไม่กลับเขาก็ยิ่งตามติดชีวิตของกอหญ้าอยู่แบบนี้ไม่ให้ห่างกายไปไหน เพราะกระทิงรู้ดีและมองผู้ชายด้วยกันออก ว่าเพื่อนของกอหญ้าคนนี้คิดไม่ซื่อ ไม่ได้มองกอหญ้าเป็นแค่เพื่อนเท่านั้นแต่ยังแอบคิดมากกว่านั้น ดังนั้นกระทิงจะไม่ยอมให้คนที่แอบคิดไม่ซื่อกับผู้หญิงที่เขารักได้อยู่ใกล้กันโดยเด็ดขาด เพราะฉะนั้นตื่นเช้ามาสิ่งที่เขาต้องทำเป็นอย่างแรกนั่นก็คือไปหากอหญ้าที่บ้าน

“นายครับวันนี้มีประชุม”

“ยกเลิกการประชุมไปเลย”

“ฮ่ะอะไรนะครับ ให้ยกเลิกการประชุมหรือครับ ทำไมละครับ นายไม่ได้มีธุระไปไหนไม่ใช่หรือครับ”

“มี”

“ไปไหนหรือครับผมยังไม่รู้เลย”

“จะต้องรู้ไปหมดทุกเรื่องเลยหรือ”

“ครับ”กระทิงเริ่มทำหน้าไม่พอใจที่ลูกน้องเขาทำตัวเหมือนเป็นเจ้ากำนายเวร คอยตามติดอยากรู้กิจวัตรประจำวันของเขาไปซะหมด

“มึงเป็นลูกน้องมึงไม่ ต้องรู้เรื่องของกูหมดทุกเรื่องก็ได้”

“ไม่ได้ครับเพราะว่าถ้านายแม่ถามมาผมก็ต้องตอบได้ว่านายไปไหนครับ”

“ไปหาเมีย”

“ฮ่ะไปหาเมีย ตั้งแต่ที่นายเริ่มมีเมียจะเกเรแล้วนะครับเริ่มไม่ทำการไม่ทำงานแล้ว” กระทิงทำท่าเอาตีนถีบสิงโต

“มึงว่ากูหรือ” สิงโตยกมือจับข้อตีนของเจ้านายตนเองเอ้าไว้ได้ก่อนจะยกมือขึ้นมาประกบกันโทษที่พูดว่าจาไม่เข้าหู

“แล้วจะให้ผมไปส่งมั้ยครับมึงไม่ต้องไปส่งมึงเข้าไปสั่งงานแทนกูก็แล้วกัน”

“แต่อันที่จริงสั่งงานผ่านมือถือก็ได้ไม่ใช่เหรอครับให้ผมไปส่งด้วยนะ” กระทิงเริ่มทำหน้าไม่พอใจอีกครั้งเมื่อลูกน้องของเขาทำท่าอยากจะรู้อยากจะติดตามเขาเสียทุกเวลา อย่างกับปลิงหรือไม่ก็กาฝากติดต้นไม้

“กูบอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้องไป” กระทิงพูดและเน้นคำ ว่าไม่ต้องไปให้ลูกน้องของตนฟังให้ชัดเจนอีกครั้ง

“ไม่ต้องทำหน้าไม่พอใจกูจะไปนานทั้งวันน่ะมึงจะอยู่กับกูได้หรอ”

สิงโตยอมทำตามคำสั่งของเจ้านายของตนที่บอกให้เขาไปสั่งงานแทนที่โรงงาน โดยมีเจ้านายของเขา ไปส่งที่โรงงาน ก่อนที่กระทิงจะลงจากรถและมานั่งฝั่งคนขับก่อนจะขับรถออกไปด้วยความเร็ว

“สวัสดีครับคุณป้า”

“มาแต่เช้าเลย”

“ไม่เช้าสำหรับผมแล้วนะครับ”กระทิงยกนาฬิกาข้อมือของตัวเองขึ้นมาดูตอนนี้ก็เจ็ดโมงสี่สิบแล้ว

“จริงด้วยเราทำงานแต่เช้ากันทุกวัน”กระทิงทักทายเกษราแต่ตาของเขากลับไม่ได้จ้องมองคู่สนทนาเลยได้แต่ชะเง้อมองหาหญิงสาวร่างเล็กว่าอยู่ตรงไหนของบ้าน

“กำลังมองหาน้องอยู่หรือน้องยังไม่ตื่นเลย”

“นี่สายมากแล้วนะครับยังไม่ตื่นอีกหรือ ปกติก็ตื่นเวลานี้ตลอด” กระทิงพึมพำกลับตัวเองแต่ก็พอมีเสียงเล็ดลอดออกจากปากหนาเล็กน้อยพอให้หญิงสาววัยกลางคนได้ยิน

“น้องขอกับแม่ไว้แล้วว่าไม่ต้องปลุกขอตื่นสายให้หนำใจสักวัน”

“ครับ แล้วนี้คุณป้ากำลังทำอะไรอยู่ให้ผมช่วยไหมครับ”

“ข้าวต้มกุ้ง”งั้นผมช่วยต้มข้าวก็แล้วกันนะครับ เมื่อกระทิงเห็นว่าเกษรากำลังแกะกุ้งแล้วล้างทำความสะอาดค้างไว้อยู่ในครัวก่อนที่จะออกมาต้อนรับเขา

“จะช่วยป้าหรือว่าจะขึ้นไปปลุกน้อง”

“ช่วยคุณป้าก่อนก็แล้วกันครับ น้องขอนอนก็ให้น้องนอนไปก่อนข้าวต้มเสร็จค่อยขึ้นไปปลุกก็ได้ครับ”เกษราพยักหน้ารับรู้

“ข้าวอยู่ตรงนู้นนะช่วยหยิบมาให้ป้าหน่อย”

“ครับ” ในขณะที่ชายหนุ่มร่างโตกำลังช่วยแม่ของผู้หญิงที่เขาชอบทำกับข้าวอยู่ก็ไม่วายชะเงอคอมองขึ้นไปด้านบนของบ้านอยู่ตลอดเวลาเพื่อดูว่าเมื่อไหร่หญิงสาวร่างบางจะลงมาข้างล่างเสียที เมื่อเกศราเห็นว่ากระทิงชะเงอคอมองข้างบนอยู่ตลอดเวลาจึงเอ่ยถามขึ้นมา

“ป้าขอถามอะไรสักอย่างจะได้ไหมว่าทำไมถึงอยากแต่งงานกับน้อง” กระทิงนิ่งมองหน้าคนที่ถามสักพักก่อนจะตอบ

“น้องทำให้ผมลืมคน คนหนึ่งได้”เกษราจ้องมองหน้าผู้ชายที่อยู่ในวัยรุ่นลูกเหมือนไม่พอใจ “ผมไม่ได้หมายความว่าผมจะเอาน้องมาแทนใคร แต่น้องทำให้ผมลืมผู้หญิงที่เคยทำร้ายหัวใจของผม ผู้หญิงคนนั้นทำให้ผมไม่อยากรู้จักความรักอีกเลย จนมาเจอน้องและน้องทำให้ผมรู้สึกว่าความรักคือสิ่งที่ ผมพูดไม่ถูกเหมือนกันครับ น้องทำให้ผมอยากกลับมามีความรักอีกครั้ง”

“แล้วตกหลุมรักน้องได้อย่างไร”

“ไม่รู้สิครับอาจจะเป็นความเคยชินตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน แต่ความเคยชินนั่น เมื่อรู้ตัวอีกทีในวันที่น้องจะไปผม ผมก็ขาดน้องไปไม่ได้แล้ว” กระทิงยกมือไหว้เกษรา “ผมขอโทษนะครับคุณป้าที่ผม ล่วงเกินน้องไม่ได้ทำให้ถูกต้องตามประเพณีเสียก่อน”

เกษราทำหน้าหนักใจก่อน

“แสดงว่าที่เขาเล่าลือกันเป็นเรื่องจริง”

“ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกครับ” เกษรามองหน้าผู้ชายที่มีความกล้าพอที่จะสารภาพ

“แล้วมันเป็นอย่างไง”

“คืนที่เขาเล่าลือนั้นไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นแต่มันเกิดก่อนหน้านั้นครับ แต่ผมขอไม่บอกรายละเอียดนะครับ”เอาเป็นว่าผมผิดเอง

“อืม”

“งั้นก็ขึ้นไปปลุกน้องและเพื่อนให้ลงมาทานข้าวได้แล้วเดียวข้าวต้มจะเย็นหมด”ในเมื่อทั้งสองรักกัน ส่วนเรื่องส่วนตัวก่อนหน้านี้เธอก็ไม่ขอล่วงรู้ก็แล้วกันเพียงแค่รู้ว่าทั้งสองจะแต่งงานกันเพราะชอบพอกัน ก็พอแล้ว

“คุณป้าครับขอกุญแจห้องได้ไหมครับเพราะเมื่อคืนบอกให้น้องล็อกห้องเอาไว้”

“เดี๋ยวป้าหยิบให้”

“ขอบคุณครับ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก กระทิงเคาะประตูก่อนเมื่อเคาะประตูแล้วไม่มีเสียงตอบรับจากภายในห้อง กระทิงจึงหยิบกุญแจขึ้นมาที่ขอมาจากเกศรา ไขประตูและเปิดเข้าไปภายในห้อง

กระทิงค่อยๆ เดินเข้าไป หาหญิงสาวร่างบางและหยุดอยู่ที่ข้างเตียงก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงทำให้ผ้าปูที่นอนยวบลงไป แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวร่างบางที่นอนหลับใหลอย่างสบายตื่นขึ้นมาได้เลยถึงแม้ว่าภายในห้องจะมีแดดสาดส่องเข้ามาแล้วก็ตาม

กระทิงก้มลงมองหน้าของกอหญ้าด้วยความหลงใหลและเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะเอื้อมมือปัดไล่ผมบางๆ ที่ปิดหน้าของหญิงสาวออก แต่ถ้าว่าเมื่อกระทิงเห็นแกล้งกลมๆ น่ารักของกอหญ้าก็ทำให้เขาอดใจที่จะสัมผัสมันไม่ได้เขา จึงเอามือลูบที่แก้มเบาๆ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่

“จูบ ฟอด~~~”

“พี่กระทิง” การกระทำของกระทิงทำให้กอหญ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ

“เรียกพี่ทำไมคะ” คำพูดหวานหวาน ก่อนจะยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ให้หญิงสาวและเอ็นดูกับท่าทางที่เธอตกใจ

“พี่กระทิงเข้ามาได้ไงคะ หรือว่าเมื่อคืนไม่ได้ล็อกห้อง แต่กอหญ้าก็เห็นว่าพี่กดปุ่มล็อกประตูแล้วนี่นา” กอหญ้าถามด้วยความมึนงงและคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนว่าสรุปที่จริงแล้วพี่กระทิงได้ล็อกห้องให้เธอหรือไม่

“ไม่ต้องตกใจเมื่อคืนพี่ล็อกห้องให้กอหญ้าแล้วแต่ที่พี่เข้ามาได้ก็เพราะว่าพี่มีกุญแจสำรอง” กระทิงยกกุญแจสำรองขึ้นมาโชว์ให้กอหญ้าดู

“กุญแจสำรอง พี่เอามาจากไหน”

“ก็ไปขอคุณป้ามา”

“ฮะ แม่ให้กุญแจกับพี่ ทำไมแม่ถึงให้กุญแจสำรองบ้านกับพี่ได้ล่ะ”

“ก็พี่เป็นลูกเขยที่ดีมาหาแต่เช้ามาช่วยแม่ของกอหญ้าทำอาหารเช้า แม่ยายก็เลยให้กุญแจสำรองมาปลุกลูกสาวขี้เซาไง ให้ลงไปกินข้าวได้แล้ว”

“จู๊ฟ morning ครับ”กระทิงก้มลงจูบที่ปากบางของหญิงสาวเบาๆ

“พี่กระทิงกอหญ้ายังไม่ได้แปรงฟันเลยนะคะ”

“พี่ไม่สน”กระทิงก้มลงจูบหญิงสาวอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขากับส่งลิ้นหนาๆ ของเขา เข้าไปสัมผัสหาความหวานในโพรงปากของหญิงสาวแทน ก่อนจะงับปากบนของหญิงสาว

“พี่กระทิง”

“ลุกขึ้นได้แล้ว แล้วลงไปทานข้าว”

“ขอนอนต่อไม่ได้หรือคะ”

“ไม่ได้ป้าเกศรารอทานข้าวอยู่ เดียวท่านจะรอนาน”

“เดี๋ยวกอหญ้าโทรไปบอกให้แม่ทานก่อนเลยก็ได้คะ”

“ดีเลยบอกให้คุณป้าทานข้าวไปก่อน แล้วพี่ก็ทานกอหญ้าก่อนที่จะลงไปทานอาหารเช้าดีไหม”กระทิงพูดแล้วมองหน้าหญิงสาวความสีหน้าที่กระหายอยากชิมกายของหญิงสาว

“จะบ้าหรือพี่กระทิง กอหญ้าลุกไปอาบน้ำแล้วก็ได้ค่ะหยุดทำสีหน้าแบบนั้นนะ”

“ให้พี่อาบน้ำให้ไหม”

“จะบ้าหรือพี่กระทิงไม่เอาคะ กอหญ้าเข้าไปอาบน้ำก่อนแล้วเรารีบลงไปทานข้าวกับคุณแม่นะคะ ส่วนเรื่องที่อยู่ในหัวของพี่ตอนนี้พักไว้ก่อนค่ะ”กอหญ้ารีบลุกจากที่นอนและหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำของตัวเองทันที

“พี่ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไหม”

“ไม่ต้องคะ”กอหญ้ายกมือขึ้นห้ามกระทิงเอาไว้ก่อนจะหยิบเสื้อของตนที่จะใส่แล้วหายเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งก่อนจะออกมา

“ป้าเกษราบอกให้กอหญ้าปลุกเพื่อนมาทานข้าวด้วยกัน”

“คะ” กอหญ้าส่งข้อความบอกเพื่อนก่อนที่เธอจะบอกให้กระทิงลงมารอเพื่อนทานข้าวข้างล่างก่อนไม่งั้นถ้าเขาอยู่บนห้องต่อกับกระทิงเธอต้องเสียเปรียบร่างกายให้เขาแนะดีไม่ดีอาจจะเลยเถิดมากกว่านั้นก็ได้

เมื่อทุกคนลงมานั่งทานอาหารเช้ากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา แต่คงจะมีนนท์นี่กับกล้าหาญเท่านั้นที่รู้สึกแปลกใจและตกใจอยู่ไม่น้อยเมื่อเห็นว่ากระทิงเดินลงมาพร้อมกับกอหญ้า จนอดถามไม่ได้
 "เมื่อคืนพี่กระทิงนอน นอนที่นี่หรือ"นนท์นี่เป็นคนถามขึ้นมาส่วนกล้าหาญทำหน้าจ๋อยและทำหน้าไม่ชอบกระทิงอย่างเห็นได้ชัดจากบนใบหน้าถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ

“เปล่าพี่กระทิงไม่ได้นอนที่นี่แค่เขามาหาเช้าไปหน่อยนะ”

“ถ้าไม่เกรงใจคุณป้าเมื่อคืนก็คงนอนที่นี่ไปแล้ว เพราะอีกไม่นานเราก็จะแต่งงานกันแล้ว”กระทิงพูดคำว่าจะได้แต่งงานกันช้าๆ เน้นคำ เพื่อให้ใครบางคนรับรู้และจำเอาไว้ในใจว่าตอนนี้ต่อให้คิดกับหญิงสาวร่างบางมากกว่าเพื่อนก็ไม่มีสิทธิ์ได้มาครอบครอง เพราะผู้หญิงร่างบางตัวเล็กคนที่ยืนข้างเขาในตอนนี้เป็นว่าที่เจ้าสาวของเขาแล้ว

เมื่อเห็นว่าถ้าจะไม่ดีแล้วเมื่อชายทั้งสองยืนจ้องหน้ากันตาขมึงเกษราจึงเป็นฝ่ายชวนให้ทั้งสองทานข้าว

“อาหารเช้าพร้อมแล้วเราไปนั่งทานข้าวเช้ากันก่อนดีกว่าไหมเด็กๆ ”

“ครับคุณแม่/ทั้งสองพูดพร้อมกัน” แต่ปกติแล้วกระทิงจะเรียกแม่ของกอหญ้าว่าคุณป้า แต่วันนี้เพื่อเป็นการแสดงตัวตนว่าเขาจะมาเป็นเขยของบ้านหลังนี้ กระทิงจึงไม่เรียกเกศราว่าป้า แต่จะเรียกว่าแม่แทน กล้าหาญในฐานะที่ตัวเองเป็นเพื่อนจะเรียกเกศราว่าแม่คงไม่แปลกแต่มันดันไปขัดใจกระทิงเข้า และยิ่งพูดพร้อมกัน มันยิ่งทำให้ทั้งสองคนต่างก็ไม่ชอบกันมากขึ้นดูขัดหูขัดตาของอีกฝ่าย

“แม่ว่ามานั่งทานข้าวกันก่อนดีกว่าจะ”เมื่อนนท์นี่เห็นว่ากระทิงต้องตามมาเฝ้ากอหญ้าอยู่บ่อยๆ แบบนี้ไม่วายที่เพื่อนสนิทของเขาต้องมีเรื่องกับชายหนุ่มร่างใหญ่ขึ้นมาสักวันแน่เขาจึงตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเสียก่อน 

“กอหญ้าพรุ่งนี้เรากับกล้าหาญจะกลับแล้วนะ”กล้าหาญหันมามองนนท์นี่อย่างไม่พอใจมากนักเพราะเขาอยากอยู่กับกอหญ้าให้นานที่สุด

กล้าหาญจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นมารยาทที่ไม่มีบนโต๊ะอาหารสักเท่าไรแต่ก็เป็นวิธีเดียวที่คุยกันได้สะดวก

กล้าหาญ:ใครเขาอยากกลับกัน กูยังอยากอยู่กับกอหญ้าต่อ

นนท์นี่: กลับก่อนเถอะขืนอยู่ต่อมีหวังมึงกับพี่กระทิงได้ตีกันแน่

กล้าหาญ:กูไม่กลัว

นนท์นี่:กูก็ไม่ได้บอกว่ามึงกลัว แต่ถ้าเราอยู่พี่กระทิงต้องตามมาเฝ้ากอหญ้าทุกวันแน่ ขนาดจะคุยกันยังไม่มีเวลาเลย ตอนเย็นก็กลับดึก ตอนเช้าก็มาหาแต่เช้าอีก กลับเถอะแล้วค่อยว่ากันว่าจะเอาแบบไหน งั้นเอาแบบนี้

“นนท์นี่ นนท์นี่”

“อืมว่าไง”

“ฉันเรียกถามตั้งนานละว่ามัวแต่เล่นโทรศัพท์ทั้งสองคนเลย”

“แกถามว่าอะไรนะ”

“ทำไมถึงรีบกลับ ยังมีอีกหลายที่ที่ฉันยังไม่ได้พาพวกแกไปเที่ยวเลยนะ”

“ฉันก็คิดถึงแสงสีที่เมืองกรุงบ้างแล้วไง แล้วแกจะกลับไปพร้อมพวกเราเลยไหม จะได้ไปเที่ยวด้วยกันด้วย”หญิงสาวร่างบางอยากตกลงใจจะขาดแล้วเธอทำหน้ายิ้มและกำลังจะอ้าปากตอบ

“อาอึ้ม”แต่ต้องมาหยุดเพราะเสียงอาอึ้มขัดจังหวะของชายร่างโตที่นั่งอยู่ตรงข้างเธอตอนนี้ กอหญ้าหันไปมองชายหนุ่มร่างโตเล็กน้อยถึงแม้ว่าเขาจะทำหน้าเฉยแต่เขาก็แฝงไปด้วยคำตอบของเธอด้วยว่าไม่อนุญาต หญิงสาวร่างบางจึงทำหน้าจ๋อยก่อนจะตอบกับเพื่อนไปว่า

“อีกหนึ่งอาทิตย์จะตามกลับไปแล้วกัน”

“อ่า” นนท์นี่ไม่ได้เซ้าซี้เพราะรู้ถึงสถานการณ์ของเพื่อนสาวของตนดี ส่วนกล้าหาญก็ได้แต่ทำหน้านิ่งและเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ข้างในอย่างเจ็บปวดที่สุด เมื่อหญิงสาวที่ตนรักตกเป็นของคนอื่น แถมเธอยังเกรงใจแค่เสียงกระแอมของฝ่ายชายเท่านั้น