บทที่ 2 ชายผู้หมดหวัง

บทที่ 2 ชายผู้หมดหวัง

น่านน้ำกลับมาถึงห้องพักของตัวเองด้วยสภาพที่ห่างไกลจากคำว่านักบินหนุ่มสุดเนี้ยบในตอนแรกโดยสิ้นเชิง ผมเผ้าที่เคยเซตมาอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้งเคร่งเครียด เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเก่งยับยู่ยี่แถมกระดุมยังขาดหายไปหลายเม็ดจากการนัวเนียที่รุนแรงเมื่อครู่.....

เขาถอดเสื้อเชิ้ตนักบินตัวนั้นทิ้งลงบนโซฟาหนังอย่างไม่ใยดี ก่อนจะพาตัวเองไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างเงียบเชียบข้างนอกนั่น

บ้าชิบ!

มือหนาขยี้ผมสีเข้มตัวเองอย่างแรง ความหงุดหงิดที่อัดแน่นไม่ต่างจากตอนที่กัปตันสมศักดิ์พูดถึงเรื่องพิม

น่านน้ำนั่งเซ็งๆ สองมือประสานกันแน่นบนหน้าตัก คิดว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นปัญหาของเขาแล้วหล่ะ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่ใช่ความเครียดธรรมดา แต่มันคือเรื่องใหญ่ที่ทำลายความภาคภูมิใจในความเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและสมบูรณ์แบบอย่างเขา

นี้มันปาไปจะห้าเดือนแล้วที่เขาเลิกกับพิม และนั่นก็แปลว่าเขามีอะไรกับผู้หญิงมาตลอดห้าเดือน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกเรือที่วิ่งเข้าหาเขาอย่างเปิดเผย แต่ผลลัพธ์ที่ได้มันเหมือนกันทุกครั้ง

เขาไม่เคยรู้สึกฟินเลย ไม่เคยรู้สึกถึงการปลดปล่อยที่แท้จริงเลยสักครั้ง เสร็จแบบจบๆ ไปบ้าง หรือไม่ก็ทำจนผู้หญิงเสร็จแล้วหยุดบ้างแบบเมื่อกี้ นี้เขากำลังเป็นนักบุญอยู่หรอไงว่ะ ช่วยให้น้องๆ ฟินแต่เขากลับไม่ฟินสักนิด

หรือเขา... กำลังจะเสื่อมสมรรถภาพ? คำถามที่น่าอับอายที่สุดผุดขึ้นมาในหัว ชายผู้สมบูรณ์แบบและเป็นที่หมายปองของผู้หญิงนับไม่ถ้วนเนี่ยนะ จะกลายเป็นคนที่ใช้งานไม่ได้?

เขาเคยเป็นพวกได้ผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ามาตลอด ตั้งแต่วัยรุ่นจนอายุขนาดนี้ชีวิตเขาเต็มไปด้วยความหลากหลายและความสุขทางกาย จนกระทั่งเขามาคบกับพิม ห้าปีที่เขาเลิกนิสัยพวกนั้น เลิกทุกอย่างเพื่อผู้หญิงที่เขาคิดจะจริงจังด้วย

แต่ตอนนี้... พอเลิกกับเธอแล้วจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเก่าที่เคยมีความสุข มันกลับไม่มีความสุข ผู้หญิงที่สวยกว่า แซ่บกว่า ยอมเขามากกว่า ก็ไม่สามารถทำให้เขาพึงพอใจได้

ความสุขทางเพศของเขาถูกพิมพรากไปพร้อมกับหัวใจของเขาหรือยังไงกัน? ความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถ Move On ได้อย่างสมบูรณ์มันกำลังแสดงออกมาในรูปแบบนี้งั้นเหรอ?

น่านน้ำลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห หรือเขาต้องพบแพทย์? นักบินหนุ่มที่เพิ่งได้คำชมว่า ‘บินดี’ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับความล้มเหลวที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาเอง...

น่านน้ำนั่งจมอยู่กับความคิดดำมืดบนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง ความมืดของมิวนิกปกคลุมทุกสิ่ง ความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้ามาไม่ต่างจากความรู้สึกที่เกาะกินหัวใจ

ช่างเป็นชีวิตที่เฮงซวยอะไรอย่างนี้! ชีวิตช่วงนี้เขาแม่งห่วยแตกจริงๆ!

เรื่องบนเตียงมันเป็นแค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง แต่รากของปัญหาคือทุกอย่างมันพังพินาศตั้งแต่พิมทิ้งเขาไป และนั่นก็ส่งผลกระทบถึงหน้าที่การงานที่เขาภาคภูมิใจที่สุดด้วย

“และไหนจะทัณฑ์บนสองใบอีก!” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย

ทัณฑ์บนใบแรก... มันเป็นเรื่องโง่เง่าที่สุด

เขาขาดบินแบบไม่ได้ลา (Absent Without Leave) เพียงเพราะต้องการขับรถบึ่งไปง้อพิมที่ไอ้ฟาร์มบ้านนอกที่ธุระกันดารนั้น ขับรถข้ามจังหวัดไปอย่างคนโง่เง่า หวังว่าพิมจะเห็นความพยายามและกลับมาหา

แต่สิ่งที่เขาได้คือการเผชิญหน้ากับไอ้ชู้คนใหม่ของเธอ ไอ้คนที่พิมคิดว่าดีกว่าเขาทุกอย่าง น่านน้ำจำได้ดีว่าเขาพยายามพูดจาดูถูกเหยียดหยามมันด้วยคำพูดที่เจ็บแสบที่สุดแต่ไอ้บ้านั่นมันไม่พูดอะไรสักคำ เสือกกระโดดถีบยอดอกแล้วต่อยเขาซ้ำอย่างยับเยิน!

“ไอ้สัสเอ้ย! คิดว่าหุ่นลีนๆ ที่กูเข้ายิมมามันมีไว้ชกคนหรือไง” น่านน้ำสบถอย่างเจ็บแค้นในใจ

“ขอโทษครับ มือผมมีไว้ขับเครื่องบิน! ไม่ใช่ไว้ต่อยตีกับพวกกรรมกรต่ำๆ แบบมัน!”

เขาต้องใช้เวลาหลายวันกว่ารอยฟกช้ำจะหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาที่สะอาดสะอ้านของเขา แต่รอยบาดแผลที่ใจมันลึกกว่านั้นมาก

ทัณฑ์บนใบที่สอง... เกิดขึ้นเมื่อเดือนธันวาตอนเขาไปบินเกาหลี

เขาแทบจะคลั่งตายเมื่อเห็นไอ้ชู้นั่นมันตามพิมมาบินด้วย มันถึงกับตามมาบินอะคิดดู! แม่งเป็นเศรษฐีหรือไง ไม่ทำการทำงาน!

คืนนั้นเขาดื่มเหล้าอย่างหนักจนเมาได้ที่ ก่อนจะไปปากหมาใส่พิมที่ตรอกข้างโรงแรม ใช้คำพูดหยาบคายและรุนแรงกับเธออย่างควบคุมไม่ได้เพราะความหึงหวงและโมโหที่ถูกทิ้ง

และแน่นอน... ไอ้ชู้นั่นมันไม่พูดอะไรเหมือนเดิม แค่เดินเข้ามาชกหน้าเขาอย่างยับ!

ครั้งนั้นหนักกว่าครั้งแรก หน้าหล่อเกือบเสียโฉมไอ้สัตว์! เขาต้องใช้ยากันรอยแผลเป็นพักใหญ่ และต้องนั่งฟังผู้บริหารด่าทออย่างที่ไม่เคยโดนมาก่อนจนได้รับทัณฑ์บนใบที่สองมา และนั้นคือเหตุผลทำให้เขาต้องชะลอการสอบขึ้นกัปตันออกไป ความฝันที่จะได้ติดสี่ขีดของเขาต้องหยุดชะงักเพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นมีผู้ชายคนอื่น......

และนี้กูยังจะมาเสื่อมสมรรถภาพอีก... หึ! น่านน้ำหัวเราะเยาะตัวเองอย่างสมเพช นี่แหละคือผลกรรมของคนที่ทำตัวเป็นคนเลวและดันเป็นไอ้ขี้แพ้แบบเขาอีกสินะ

เขาขยำเสื้อเชิ้ตในมือแน่น ความโมโหที่ตัวเองไม่สมบูรณ์แบบมันทำให้เขาอยากจะระเบิดทุกอย่างทิ้งไปเสียให้หมด

“สัส! มันจะอะไรนักหนาว่ะ!”

เขาตะคอกใส่ความเงียบในห้องพักของตัวเอง เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขาพยายามปฏิเสธว่านี่คืออาการของคนที่อกหักจนสมองรวน แต่ร่างกายที่ใช้งานไม่ได้มันไม่โกหก

เขาทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบมองเพดานอย่างว่างเปล่า ความหยิ่งยโสไม่ยอมให้เขาเดินเข้าคลินิกเฉพาะทางอย่างเป็นทางการแน่นอน

“หรือควรลองคุยกับไอ้ภัทร…”

ภัทรเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งตั้งแต่มัทยมที่เป็นหมอ แม้ว่าเพื่อนคนนี้จะไม่ได้เป็นหมอเกี่ยวกับสุขเพศ แต่หมอก็คือหมอเหมือนกันแหละ อย่างน้อยก็ยังดูดีกว่าการไปปรึกษาจิตแพทย์ที่ไหนไม่รู้

เออ เอาวะ! ให้ไอ้ภัทรมันลองฟังดูหน่อยว่าอาการ ‘หมดอารมณ์กลางคัน’ ตั้งแต่เลิกกับเมียเก่ามันเป็นอาการของคนบ้าหรือเปล่า!

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ พิมพ์ข้อความในแชทหาเพื่อนทันที

| NN ⭐️: | เหี้ยหมอ ว่างป่ะ

เขากดส่งข้อความนั้นออกไปอย่างรวดเร็วแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียง รอคอยการตอบกลับจากเพื่อนอย่างกระวนกระวายใจ... การปรึกษาเรื่องส่วนตัวแบบนี้เป็นเรื่องที่คนอย่างเขาไม่เคยทำมาก่อน

น่านน้ำยังไม่ทันได้หายใจเข้าลึกๆ โทรศัพท์ที่เขาโยนไว้บนเตียงก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความจากภัทร

| Lovemelovemydog: | กำลังจะทำหมันน้องลูซี่ มึงมีอะไร

น่านน้ำหน้าตึงขึ้นทันที นี่เขาตกอับขนาดที่ว่าต้องมานั่งปรึกษาเรื่องสุขภาพทางเพศกับหมอหมาเลยเนี้ยนะ อัปยศกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว…..

“ไอ้ภัทร!” น่านน้ำสบถอย่างหัวเสีย แต่ก็ยังพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

| NN ⭐️: | ลูซี่เหี้ยไรอะ

ไม่กี่วินาทีต่อมา ภัทรก็ตอบกลับมาเป็นภาพถ่าย...

| Lovemelovemydog: | (รูปถ่ายชิวาวาตัวเล็ก สีน้ำตาลกำลังนอนอ้าขาบนเตียงผ่าตัด)

น่านน้ำมองภาพนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ เขากำลังจะต้องสารภาพความล้มเหลวทางเพศของตัวเองกับสัตวแพทย์ที่คลั่งไคล้หมาอย่างหนักคนนี้จริงๆ หรอ

“ชีวิตกูแม่งสุดจริงๆ!” เขาหัวเราะอย่างสมเพชตัวเองอีกครั้ง ไม่อยากจะเสียเวลาคุยเรื่องไร้สาระอีกต่อไปแล้ว

| NN ⭐️: | ช่างแม่ง ไม่มีอะไรล่ะ

| Lovemelovemydog: | อ้าว อะไรว่ะ คิดถึงเมียเก่าหรอ

น่านน้ำหน้าตึงขึ้นทันทีที่ภัทรทักเรื่องพิมเข้าอย่างจัง!

“แม่ง! เป็นหมอหมา หรือหมอดูว่ะ!”

| Lovemelovemydog: | ไปทำบุญกับกูไหม กูกำลังจะเอาของไปบริจาคบนดอย มึงก็เอาของเขาที่มึงแอบเก็บไว้อะ ไปบริจาคให้หมด แม่งแอบเก็บของดูต่างหน้าขนาดนั้น จะเอาอะไรมาลืมลง….

ทันทีที่อ่านจบน่านน้ำก็แทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง! แอบเก็บของดูต่างหน้า พ่อมึงสิ!! คนอย่างเขาเนี่ยนะจะเก็บของของคนรักเก่าที่ทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดีไว้ให้เป็นเสนียด!

| NN ⭐️: | มึงพูดเหี้ยอะไรไอ้หมอ! กูไม่มีของดูต่างหน้าเหี้ยอะไรของพิมทั้งนั้นแหละ คืนแม่งไปหมดแล้ว สัส!

| NN ⭐️: | แล้วกูจะไปทำบุญทำไม? กูไม่ผิด!!

| NN ⭐️: | เอาเวลาไปทำหมันหมามึงให้เสร็จไป!!

น่านน้ำพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วและหงุดหงิดที่สุดเพื่อปฏิเสธความจริงที่ว่า... ในกระเป๋าเดินทางที่เพิ่งเปิดเมื่อครู่ ยังมีเสื้อกันหนาวตัวโปรดที่พิมซื้อให้ ...อยู่จริงๆ

เขาปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันทีอย่างหงุดหงิด ไม่ต้องการคำตอบจากเพื่อนอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าภัทรจะพูดถูกหรือไม่ก็ตาม แต่การที่ภัทรทักว่าเขาเก็บของของพิมไว้มันทำให้ศักดิ์ศรีของเขาแตกสลายอย่างไม่เป็นท่ากว่าเดิม

เขาหันมองไปรอบตัวอย่างหงุดหงิด สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ข้าวของที่เขาเพิ่งนำออกมาวางไว้บนโซฟา...

เสื้อกันหนาวขนเป็ดสีเทาตัวโปรดที่เขาเพิ่งสวมลงเครื่องมา….. พิมซื้อให้!

ผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินเข้มที่ปักอักษรย่อ 'N.N.' ที่เขาเพิ่งหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกง….. พิมก็ซื้อให้!

กระเป๋าตัง Hermes หนังจระเข้ใบเรียบหรูที่อยู่บนหัวเตียง ….. พิมก็ซื้อให้!

เขายิ่งมองลงไปที่เสื้อผ้าที่กองอยู่ในกระเป๋าเดินทาง... แหม่! แม้แต่ กางเกงใน Boxer Briefs ตัวละหลายพันบาทที่เขาชอบใส่ ก็ยังเป็นพิมช่วยเลือก! พิมเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเขาชอบผ้าแบบไหน ชอบทรงไหนที่ใส่สบายที่สุด

บัดซบ! ทุกอย่างรอบตัวเขา... ทุกสิ่งที่สัมผัสตัวเขาในชีวิตประจำวัน มันเต็มไปด้วยร่องรอยของผู้หญิงคนนั้นจริงๆ อย่างไม่ทันรู้ตัว!

น่านน้ำหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นและดังลั่นในห้องพักที่ว่างเปล่า

ไอ้สัส! ก็คบมาตั้งห้าปี ของทุกอย่างรอบตัวก็แม่งซื้อให้ทั้งนั้น.....ถ้ากูต้องบริจาคจริง... นี้กูไม่ต้องขนไปหมดบ้านหรอ!

น่านน้ำจ้องมองข้าวของเครื่องใช้รอบตัวที่เต็มไปด้วยเงาของพิมด้วยแววตาเกลียดชัง เขาต้องกำจัดของพวกนี้ให้หมด... เพราะบางที... สุขภาพน้องชายก็สำคัญกว่าความดื้อดึง ถ้าเอาของทุกอย่างออกไปจากชีวิต อาจจะง่ายกว่าไปนั่งบอกหมอว่า หมอครับ... นกเขาผมมีปัญหา.....

น่านน้ำเปิดหน้าจอโทรทัศน์ขึ้นมาอีกครั้งเพื่อจะพิมพ์ถามเพื่อนว่า ‘มึงจะไปวันไหน?’

แต่เพื่อนเวรคนนั้นมันรู้ใจเขาดีกว่าที่คิด ข้อความใหม่ที่แสดงขึ้นบนหน้าจอทำให้เขามุมปากกระตุกทันที

| Lovemelovemydog: | ไป14กุมภานะ วันวาเลนไทน์ มอบความรักสู่ชาวดอย

“วันวาเลนไทน์เหรอ?” น่านน้ำพึมพำกับตัวเอง วันแห่งความรักที่เขาควรจะปี้สาวกระชากพรหมจรรย์หญิง... แต่ตอนนี้เขาต้องไป มอบความรักสู่ชาวดอยในฐานะคนอกหักที่กำลังเอาของเมียเก่าไปบริจาคเนี่ยนะ?

ไอ้ภัทร! มึงมันแสบจริงๆ! มันจงใจเลือกวันนี้เพื่อตอกย้ำความอัปยศของเขารึเปล่าว่ะ!

| NN ⭐️: | เออ! ไปก็ไป! แต่กูไม่ทำบุญนะ! กูแค่ไปทิ้งขยะที่ไร้ประโยชน์

เขาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างหงุดหงิดที่สุด ก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนเตียงอีกครั้ง น่านน้ำตัดสินใจแล้ว เขาจะกลับไปจัดการกับทุกอย่างที่กรุงเทพฯให้สิ้นซาก

.................