บทที่ 6 นกน้อยในกรงทอง

ภารัชชาสบมองดวงตาหมอไป๋ไม่ละไปไหน การที่เขาเปรยมาแบบนี้ก็แปลว่าคงสืบประวัติเธอมาหมดแล้ว แววตาที่มองกันอย่างดูแคลนตอกย้ำเธอให้รู้สึกด้อยค่าตัวเอง

เพราะลูกสาวของภรรยารอง เป็นดั่งนกในกรงทองปรางสิตาไม่มีผิด เจ้าของให้ทั้งข้าวให้ทั้งน้ำและชีวิต แต่ไม่เคยที่จะให้อิสระเธอได้ใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง

ทั้งที่รู้ว่าโลกมันกว้างใหญ่ไพศาล แต่ทว่ากลับมองเห็นทุกอย่างผ่านซี่ลูกกรงที่อาศัยอยู่เท่านั้น

“แต่ฉันเข้าใจเธอนะภารัชชา การเป็นลูกของเมียนอกสมรสคงไม่เป็นที่ยอมรับ เธอก็ต้องตะเกียดตะกาย... เพื่อที่จะได้เชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคม”

“คุณคิดอย่างงั้นจริงเหรอคะ”

เขามันตัวร้ายในนิยายที่เสแสร้งแกล้งทำเป็นเห็นใจ แต่คำพูดที่หลุดออกจากปาก ล้วนมีแต่คำปรามาสมาดร้ายทั้งนั้น

“นี่คุณคิดว่าการที่ฉันแต่งงานกับคุณ ก็เพื่อจะเชิดหน้าชูตาในสังคมจอมปลอมนี้เหรอ”

ภารัชชาหลุดยิ้มจนหมอไป๋มุ่นคิ้วนิ่วหน้า ถ้าสำหรับเขาจะมองกันแบบนั้นมันก็ไม่ผิดแปลกอะไร แต่สำหรับคนที่เติบโตมาโดยขาดความรักจากแม่ ย่อมโหยหาความรักนั้นกว่าใคร

ใฝ่หาการถูกรักจากผู้ให้กำเนิดเกิดมา...

“ถ้างั้นความต้องการของเธอคืออะไร ความรักเหรอ ?” ซ่งไป๋อยากหัวเราะให้กรามค้าง

ถ้าสิ่งที่เธอต้องการคือความเกลียดชัง เขาคงมอบให้โดยไม่คิดเงินสักแดงเดียว หากแต่ความรักคงเป็นสิ่งเดียวที่เขาไม่มีวันจะมอบมันให้เธอ

“เงินทอง... หรือชื่อเสียงเกียรติยศกอบกู้หน้าลูกเมียน้อย”

“ฉันจะไม่ขอให้คุณมารักกันหรอกนะคะคุณไป๋”

ภารัชชายังคงฝืนยิ้มฝืดเฝื่อนเข้าสู้ แม้จะรู้สึกได้ถึงใต้ตาอันร้อนผ่าวก็ตาม เพราะสิ่งที่เธอต้องการคืออิสระต่างหาก

“และฉันก็จะไม่ขอร้องสิ่งใดจากคุณ นอกจากให้เราสองคนมีทายาทให้ตระกูลซ่งสำเร็จ”

“นี่คือความต้องการของเธอจริงๆ เหรอ”

“ค่ะ คุณจะได้เหลียนฮวากรุ๊ป แม่ฉันจะได้ถือหุ้นใหญ่ในนาวารีรักษ์ นั่นก็แปลว่าเราทั้งคู่ได้ผลประโยชน์ร่วมกัน”

เพราะเป็นมนุษย์จึงมีโครงสร้างความคิดที่บิดเบี้ยว...

ภารัชชาหวังว่าสักวันเธอจะดีพอ เป็นลูกสาวที่เพียบพร้อมให้กับแม่ แต่สุดท้ายเธอก็เป็นได้แค่นกในกรงขัง นกที่ไม่กล้าพอจะบินออกจากอ้อมอกเพราะรักเจ้าของเหลือเกิน

ปรางสิตาเอาแต่ร่ำไห้ตัดพ้อชีวิต ใช้ความขี้สงสารของภารัชชาเล่นงานตัวเธอ ให้แบกรับภาระแทนแบบไม่มีทางเลือก

“ฉันรู้นะว่าคุณอยากให้ฉันล่มงานวิวาห์ในครั้งนี้”

“เหอะ ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไม”

“ก็เพราะว่าคุณ... ไม่ได้อยากแต่งงานตั้งแต่แรก”

หมอไป๋กระตุกยิ้มมุมปาก ปกติเขาไม่ชอบคนรู้ทันความคิดเท่าไหร่ แต่กับเรื่องนี้เขาชอบใจนักที่เธอมองออก

“คุณเป็นศัลยแพทย์ฝีมือดีที่มีอนาคตไกล การแต่งพาลูกสาวภรรยารองเข้าตระกูลคือสิ่งที่แปดเปื้อนในชีวิตคุณ แต่...”

เธอเว้นวรรคช่องว่าง พลางแสยะยิ้มอ่านยากบนมุมปาก

“แต่คุณควรเข้าใจความรู้สึกนี้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอคะคุณไป๋”

“ไหนพูดสิว่าฉันควรเข้าใจอะไรเธอ”

“คุณเอง... ก็เป็นนกน้อยในกรงทองคุณหมิงเหมือนกัน”

ซ่งไป๋นิ่งงันไปหลังโดนตอกหน้า เขาไม่ควรปรามาสเธอซะด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาทั้งคู่ก็อยู่ในสถานะเดียวกัน เป็นนกน้อยในกรงทองของผู้บังเกิดเกล้าทั้งสองคน

“เป็นนกในกรงทองของพ่อแม่... ต่อให้เปิดประตูกรงทิ้งเอาไว้ก็บินหนีไปไม่ได้ ทางเดียวที่จะทำให้คุณเป็นอิสระ คือคุณต้องได้เหลียนฮวากรุ๊ปมาครอง”

“.....”

“ฉันจะช่วยพาอิสระมาให้คุณ... และหลังจากนั้นเราค่อยหาทางหย่ากัน เพื่อคืนอิสระให้กันและกัน ตกลงมั้ยคะ”

ข้อเสนอของเธอฟังดูจะถูกใจหมอไป๋ จนมุมปากเขายกยิ้มโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่แค่ปากคอเลาะร้ายแต่หัวดีใช้ได้อีกด้วย

เหลียนฮวากรุ๊ปเหมือนเส้นชัยจุดสูงสุดของชีวิต เขาทุ่มเททุกอย่างจนอายุเข้าเลขสาม เพื่อจะได้ครอบครองสิ่งที่พ่อและแม่สร้างมา ไม่คิดจะเจียดแบ่งไปให้ลูกเมียน้อยสักนิดเดียว

ภารัชชาก็ต้องอาศัยบารมีซ่งไป๋เช่นกัน ถึงจะเป็นลูกนอกสมรสของเจ้าสัวชาญชัย แต่เงินทองก็ไม่ได้มีมากมาย เพราะเธอไม่ได้เก่งเรื่องงานบริหารมีแค่ร้านดอกไม้งี่เง่าเท่านั้น

หากหมอไป๋ได้ขึ้นเป็นใหญ่ในตระกูลซ่ง เงินก้อนใหญ่สักก้อนคงทำให้เธอได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่สักแห่ง

เมื่อวันนั้นมาถึง... เธอจะทิ้งทุกอย่างแบบไม่เหลือรอย

“ก็ดี ให้กำเนิดทายาทตระกูลซ่งแล้วรับเงินไป”

ซ่งไป๋ต้องการแค่ทายาทสืบทอดสกุล เขาไม่ได้อยากแต่งเหย้าเข้าเรือนกับภรรยาที่ไม่ได้รัก

หากภารัชชาให้กำเนิดบุตรชายแก่เขาได้ เขาคงจะต้องทำการตบรางวัลใหญ่ให้เธออย่างงาม รวมถึงตลบหลังสัญญาผูกรักจอมปลอมนี่อีกด้วย

“เธออยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามา แต่มอบลูกชายให้ฉัน เพื่อที่ฉันจะได้เหลียนฮวากรุ๊ปมาครอง จากนั้นก็ค่อยหย่ากัน”

“ถ้าฉันเรียกมากกว่าหลักร้อยล้านล่ะคะ คุณคิดว่าไง”

ภารัชชามีสีหน้าเรียบเฉย เพราะเธอกำลังหยั่งเชิงอีกฝ่ายอยู่เช่นกัน ถ้าได้ผลประโยชน์ร่วมกัน ราคาที่ต้องจ่ายและได้รับมาก็ต้องเป็นที่พึงพอใจของทั้งคู่สิ

“เธอจะเอาเงินมากมายไปทำอะไร”

“หนีจากกรงทองของแม่ไงคะ...”

คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน สบสายตาภารัชชาที่ยิ้มรับราวกับไม่ทุกข์ร้อน ราคาของอิสระมันแพงหูฉี่กว่าที่คิด หากคิดจะไปก็ต้องไม่ทิ้งร่องรอยหรือตัวตนไว้อีกเลย

“อีกอย่างถ้าวันนึงฉันให้กำเนิดสายเลือดของคุณ... ฉันก็เชื่อว่าคุณไป๋จะเป็นทุกอย่างให้กับลูกได้ค่ะ”

เธอรู้ว่าเขาแต่งภรรยาเพื่ออุ้มท้อง ให้กับสายเลือดของเขาเท่านั้น หลังจากที่ได้ตามใจหวังคงเขี่ยภรรยาทิ้งอย่างไม่ใยดี

แต่เงินที่สูงลิบลิ่วทำให้เธอลังเลใจ รวมถึงความกดดันก็ประดังประเดเข้ามาในคราวเดียวกันอีกด้วย

ซ่งไป๋เป็นหมอฝีมือดี การเลี้ยงเด็กสักคนให้เติบโตมาอย่างดีคงไม่ยาก เพราะงั้นเธอคิดว่ามันคุ้มค่ามากพอที่จะเสี่ยง ก่อนชีวิตนี้จะกลายเป็นเถ้าธุลีโดยที่เธอไม่ได้ใช้เพื่อตัวเองเลย

“เป็นไงบ้างคะ ข้อเสนอนี้พอจะถูกใจคุณบ้างมั้ย”