บทนำ

“ยังไงหนูก็ไม่แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเด็ดขาด...”

คำพูดอันเป็นประกาศิตจากภารัชชาบอกกับมารดา ขณะที่เธอกำลังจัดดอกไม้จับช่อใส่แจกันให้สวยงาม

ภายนอกดูนิ่งสงบและใจเย็นดุจผืนน้ำ แต่ข้างในกำลังร้อนรนราวกับมีกองไฟสุมอกให้เธอต้องเป็นกังวล เมื่อคนเป็นแม่ออกคำสั่งให้เข้าประตูวิวาห์กับชายหนุ่มที่ไม่ได้รักใคร่

“มันเป็นคำสั่งจากพ่อของแกจะปฏิเสธได้ยังไง”

“ทำไมจะปฏิเสธไม่ได้คะ ตัวกับใจมันเป็นของหนูค่ะแม่”

ปรางสิตาบุกมาที่ร้านดอกไม้ของลูกสาว ทั้งที่ปกติเธอแทบจะไม่เคยกร่ำกรายเข้ามาด้วยซ้ำ เพราะไม่ชอบกลิ่นดอกไม้ที่หอมคละคลุ้งส่งกลิ่นฉุนฟุ้งโพรงจมูก

แต่อุตส่าห์ถ่อสังขารมาทั้งที ดันมาเพื่อทำให้อารมณ์ของภารัชชามัวหม่นแต่เช้าของวัน เพราะผู้นำของบ้านจะจับเธอคลุมถุงชนกับลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลซ่ง

“แกอายุ 28 ปีแล้วนะภารัชชา” ปรางสิตาถอนหายใจอย่างเอือมระอา เมื่อลูกสาวเพียงคนเดียวไม่มีคู่ครองสักที

“แนวโน้มอายุไขของมนุษย์เราถึง 70 ปีเชียวนะคะ” ภารัชชาพูดขณะใช้กรรไกรตัดตกแต่งกิ่งของดอกไม้

คนเราจะรีบมีความรักในวันที่ไม่พร้อมทำไม ตัวเธอขยาดความรักยิ่งกว่าแมลงที่ไต่ยั้วะเยี้ยเสียอีก ถึงจะไม่เคยมีคนรักแต่ก็เข้าใจความโหดร้ายของคำว่ารักดีกว่ามีโทษหนักแค่ไหน

คำว่ารักไม่ต่างอะไรจากน้ำผึ้งอาบยาพิษหรอก...  

“นี่แกคิดจะมีครอบครัวตอน 60 รึไงล่ะ ไปแต่งงานมีลูกมีผัวเหมือนคนอื่นเขาได้แล้ว แต่ดูสิ... ดูตัวแกตอนนี้ที่เอาแต่หมกตัวกับดอกไม้โง่ๆ พวกนี้ทั้งวัน”

“แล้วแม่รู้มั้ยทำไมหนูถึงชอบดอกไม้พวกนี้”

ภารัชชาวางกรรไกรอย่างเสียอารมณ์ ถึงเธอจะต่อต้านแต่ก็ไม่เคยปฏิเสธคนเป็นแม่ได้เลยสักครั้ง ขอแค่อย่าดูถูกในสิ่งที่เธอรักและให้ความทุ่มเทก็พอ

“เพราะดอกไม้มันหอมไงคะแม่ มันจะได้กลบกลิ่นคาวลูกเมียน้อยในตัวหนูได้หมด”

“แกควรภูมิใจด้วยซ้ำที่เป็นลูกสาวเจ้าสัวชาญชัย”

“แต่โดนแปะป้ายว่าลูกเมียน้อยเต็มหน้าผากน่ะเหรอคะ”

ปรางสิตาไม่สะทกสะท้าน เธอภูมิใจในตัวเองด้วยซ้ำที่ขึ้นเป็นเมียอีกคนของเจ้าสัวชาญชัย ต่อให้โดนประนามว่าเป็นเมียรองก็ไม่เป็นไร

“จะเมียหลวงหรือเมียน้อยก็คือเมียเหมือนกันอยู่ดี”

“แม่คะ แม่คิดแบบนั้นจริงเหรอคะ”

“แกควรสำนึกบุญคุณฉันด้วยซ้ำที่ให้แกเกิดมา”

ภารัชชาหมดคำจะพูดอย่างสิ้นเชิง เธอแค่นหัวเราะอย่างติดตลกกับชะตาชีวิตลูกเมียน้อยที่ตลกไม่ออกสักนิด

แม่เธอตะกละพังพินาศมานานแล้ว มันพังตั้งแต่คิดจะแย่งผู้ชายของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง ถึงเจ้าสัวชาญชัยจะยอมให้ปรางสิตาขึ้นมาเชิดหน้าชูตาในสังคมก็จริง

แต่สุดท้ายก็หลีกหนีไม่พ้นคำว่าเมียน้อย และภารัชชาก็ถูกแปะป้ายว่าลูกเมียน้อยเหมือนคำสร้อยที่พ่วงตามหลังชื่อ

“ฝากบอกพ่อนะคะ ว่าหนูจะไม่แต่งกับคนตระกูลซ่งค่ะ”

“แกคิดว่าตัวแกมีทางเลือกนักเหรอ”

“ทำไมของแย่ๆ ถึงโยนมาที่หนูคนเดียวเลยคะ”

ปรางสิตาถอนหายใจ ลูกสาวเพียงคนเดียวเป็นคนหัวรั้นและถือดี นิสัยคล้ายกับเธอแต่ขาดความทะเยอทะยาน

“ทำไมพ่อส่งหนูให้ไปแต่งงานกับลูกชายตระกูลซ่ง แต่พี่พลอยถึงได้แต่งเข้าตระกูลอัมรัตน์รชตสกุลคะ”

ว่าให้แล้วก็นึกน้อยใจขึ้นมา พ่อส่งพลอยลดาลูกสาวภรรยาเอกและมีศักดิ์เป็นพี่สาวเธอให้ตบแต่งกับลูกชายเพื่อนรัก

ธานินทร์เป็นชายที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและนิสัย เขาขึ้นเป็นประธานบริษัทตั้งแต่อายุยังน้อยและไฟแรงสุดๆ จะหญิงหรือชายต่างก็หมายปองว่าเขาจะชายตามองมา

“แกจะไปอิจฉานังเด็กนั่นทำไม ลูกชายตระกูลซ่งมีหน้าตาในสังคมกว่าตั้งเยอะ”

“แต่หนูอยากมีสามีที่ดีค่ะแม่... แม่เข้าใจมั้ยคะ”

เธอยอมรับว่าอิจฉาพลอยลดาอยู่ลึกๆ ในใจ แต่ไม่เคยคิดที่จะริษยาแต่อย่างใด เวลาพี่สาวได้ดีเธอก็ยินดีกับทุกการเติบโตด้วยซ้ำ ต่อให้ไม่เคยถูกยอมรับจากพวกเขาก็ตาม

พลอยลดาเป็นลูกเมียหลวง พ่อจะรักมากกว่ามันก็ไม่แปลกอะไร แต่ก็อย่าทำเหมือนเกลียดชังเธอนัก ถึงขั้นส่งไปตบแต่งกับลูกชายตระกูลมาเฟียอย่างตระกูลซ่ง

“หนูอยากสร้างครอบครัวที่ดีให้ตัวเอง ใครก็รู้ทั้งนั้นว่าลูกชายตระกูลซ่งโหดร้ายแค่ไหน แม่ยังจะส่งหนูไปตายอีกเหรอ”

“แต่หมอไป๋เป็นศัลยแพทย์ฝีมือดีเชียวนะ ชาตินี้แกจะหาผู้ชายโปรไฟล์ดีขนาดนี้จากที่ไหน ใช้สมองคิดหน่อยสิ”

“ถ้าหาที่ดีไม่เจอก็แค่ไม่มีไงคะแม่...” คำว่ามีผัวผิดคิดจนตัวตายมีอยู่จริง หากมีแล้วไม่ดีอยู่คนเดียวยังดีกว่าอีก

“ไม่รู้ล่ะ พรุ่งนี้แกต้องไปทานข้าวกับที่บ้านเขา ฉันนัดพ่อแม่ของหมอไป๋เอาไว้แล้ว” ปรางสิตายื่นคำขาดเสียงแข็ง

“หนูไม่ไปค่ะ พรุ่งนี้หนูต้องไปจัดดอกไม้ที่งานแต่ง”

“คนอย่างแกก็ได้แต่จัดดอกไม้โง่เง่าอยู่แบบนี้ ไม่มีความทะเยอทะยานเหมือนฉันเลยสักนิด ฉันเป็นแม่แก ฉันมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แกเสมอภารัชชา จำไว้”

ใบหน้าสวยงามราวกับภาพวาดวิจิตรมีน้ำตาคลอ แต่เธอกลับสะกดกลั้นความอ่อนไหวนี้ไว้ ไม่ให้ปรางสิตาได้รู้ว่าคำพูดของคนเป็นแม่มันบาดลึกในใจแค่ไหน

“แกต้องแต่งงานกับหมอไป๋เท่านั้น เขาคือคนที่เหมาะสม”