บทที่ 1 — วันครบรอบที่ถูกลืม

กราเซีย

ตอนนี้ 21 นาฬิกา 47 นาที ฉันมองนาฬิกาแขวนผนังเป็นครั้งที่สามในเวลาไม่ถึงนาที โดยไม่ได้เห็นเข็มวินาทีขยับไปข้างหน้าจริงๆ เสียด้วยซ้ำ ไม่ได้ยินเสียงคลิกแผ่วเบาที่ตีจังหวะท่ามกลางความเงียบอึดอัดของอพาร์ตเมนต์ เนื้ออบที่ฉันเตรียมอย่างพิถีพิถันวางอยู่ในจานของมันมาหลายชั่วโมงแล้ว ตอนนี้อุ่นที่สุด หรืออาจจะแห้งแล้ว และเทียนที่ฉันจุดไว้ตอนบ่ายแก่ๆ ก็ส่งเพียงแสงริบหรี่ แทบไม่มีชีวิต เหมือนกับฉันในคืนนี้

ผ้าปูโต๊ะสีขาวที่เลือกเมื่อเช้านี้หลังจากลังเล รีดอย่างตั้งใจจนเกือบจะดูอ่อนโยน จู่ๆ ก็ดูไม่เข้ากัน เกือบจะหยิ่งยโสในความสมบูรณ์แบบไร้รอยเปื้อนของมัน จานสามใบ เรียงกันอย่างแม่นยำจนชวนให้ขบขัน ใบหนึ่งสำหรับเขา ใบหนึ่งสำหรับฉัน... และใบที่สาม วางไว้โดยที่เขาไม่รู้ จานใบนั้นว่างเปล่า มอบให้กับความเงียบ หรือให้กับความหวัง ฉันไม่แน่ใจนัก

วันนี้ เป็นเวลาสามปีพอดี สามปีแล้วที่เรากล่าวคำสาบานที่ไม่มีใครฟังจริงๆ สามปีแล้วที่เราผูกพันกันในสิ่งที่เป็นเหมือนทางออกที่ใช้งานได้จริง มากกว่าคำสาบานแห่งความรัก สามปีของชีวิตแต่งงานที่สร้างขึ้นบนหมอก บนพื้นที่เลือนราง บนพื้นที่ก้ำกึ่งอึดอัดที่ฉันไม่เคยรู้จะเรียกมันว่าอะไร สามปีแห่งการประนีประนอม การถอนหายใจอย่างอดกลั้น การหลบสายตา

ฉันคิดว่า ตั้งแต่แรกเริ่ม ฉันรู้เสมอว่าฉันเป็นแค่ตัวเลือกที่สมเหตุสมผล เป็นตัวเลือกเพราะไม่มีตัวเลือกอื่น เป็นวิถีทางที่จะทำให้ข่าวลือเงียบลง ทำให้สังคมยอมรับ หลีกเลี่ยงเรื่องอื้อฉาวที่ไม่มีใครอยากเผชิญ

และฉันล่ะ? ฉันก็ยอมรับ เพราะฉันตกหลุมรักเขาอย่างบ้าคลั่งไปแล้ว อย่างช้าๆ เช่นกัน โดยไม่รู้ตัว ฉันรักเขาก่อนที่เขาจะมองเห็นฉันเสียอีก ก่อนที่เขาจะพูดกับฉัน และบางทีฉันอาจจะรักเขาเพราะเขาไม่มองฉันต่างหาก เพราะฉันเชื่อว่าฉันจะทำให้สายตาคู่นั้นมีตัวตนอยู่ได้ จะยั่วยุ จะทำให้เชื่อง จะปลุกมันขึ้นมา

แต่เขาไม่เคยมองฉันเหมือนผู้หญิงที่เขาปรารถนา ไม่เคยด้วยแววตาที่หิวโหยที่ฉันเฝ้าคอยนัก เขาสัมผัสฉันในบางครั้ง ด้วยความอ่อนโยนที่ห่างเหินแบบที่เราสงวนไว้ให้ความทรงจำ หรือข้อผูกมัด แต่ไม่เคยด้วยความตึงเครียดที่ปลายนิ้ว ไม่เคยด้วยความเร่งด่วนของชายผู้รัก ฉันเป็นเพียงคู่ชีวิตของเขา เป็นเพียงตัวตนของเขา เป็นความมั่นคงของเขา บางทีอาจเป็นแค่ความผิดพลาดของเขา

และแม่ของเขา... แม่ของเขาไม่เคยแม้แต่จะปิดบังความดูถูกของเธอ เธอรู้เสมอว่าฉันไม่ใช่คนที่เธอเลือกให้เขา ฉันไม่สวยเหมือนพี่สาวของเขา ไม่ฉลาดหลักแหลมเหมือนเพื่อนๆ ของเขา ฉันไม่มีลูก "สามปีแล้วไม่มีลูก" เธอพูดกับฉันวันหนึ่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เกือบจะทางการแพทย์ เหมือนฉันเป็นเฟอร์นิเจอร์เก่าเกินไป เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ใช้งานไม่เป็นไปตามหน้าที่

แต่แล้ว เมื่อสามวันก่อน ปาฏิหาริย์อันเงียบงันได้แทรกซึมเข้ามาในชีวิตของฉัน วันนั้นฝนตก ฉันกำลังข้ามถนน คิดถึงเรื่องอื่น จำไม่ได้แล้วว่าคิดถึงอะไร บางทีอาจจะคิดถึงเขา บางทีอาจจะคิดถึงเรา เสียงยางรถเบรกดังเอี๊ยด เกือบชนฉัน หลบได้หวุดหวิด และชายแปลกหน้าคนหนึ่งตะโกนบอกให้ฉันระวัง แล้วพาฉันไปโรงพยาบาล ยืนกรานแม้ฉันจะปฏิเสธว่าฉันควรตรวจร่างกายบ้าง แค่ให้แน่ใจ แค่ให้มั่นใจ

และที่นั่น ในห้องที่ขาวโพลนเกินไป กับหมอที่กำลังหาคำพูด ฉันได้ยินประโยคที่ฉันไม่ได้รออีกต่อไป "คุณกำลังตั้งครรภ์" ถ้อยคำเหล่านั้นตกลงบนตัวฉันราวกับขนนก และแทงทะลุฉันดั่งใบมีด ฉันยิ้มโดยไม่เข้าใจ ฉันร้องไห้อย่างไม่มีเสียง

ฉันกลับบ้าน มือข้างหนึ่งวางบนท้อง มือที่ไม่ได้ขยับไปไหนตั้งแต่นั้น สามวันที่ฉันรู้สึกถึงมัน ยังไม่ขยับเขยื้อน ใช่ มันเร็วเกินไป แต่มันมีตัวตน มันเต้นและมันยึดเหนี่ยวไว้

ดังนั้นเย็นนี้ ฉันจึงเชื่อ ฉันเชื่อว่าเราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ ว่าจะมีประกายในดวงตาของเขา ว่าครั้งนี้เขาจะกอดฉันและบอกว่า "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ว่าในที่สุดเขาจะเห็นผู้หญิงที่อยู่เบื้องหลังความเงียบงัน

ฉันแต่งหน้าราวกับว่ามันสำคัญ ฉันทาลิปสติกครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ ฉันสวมชุดสีฟ้าที่เขาเคยชมเมื่อนานมาแล้ว ในช่วงแรกๆ และฉันเตรียมอาหารเย็นนี้ อย่างช้าๆ อย่างรักใคร่ อย่างพิถีพิถันจนเกือบจะโง่

และฉันรอจนถึง 22 นาฬิกา 19 นาที

ก็ยังไม่มีอะไร ไม่มีข้อความสักฉบับ ไม่มีสายสักสาย แม้แต่การบอกว่าจะกลับช้า

ฉันโทรหาเขาครั้งหนึ่ง สองครั้ง จนถึงสิบครั้ง แต่ก็มีแต่เสียงตอบรับอัตโนมัติทุกครั้ง

ความเงียบนี้เริ่มทับถมฉันดั่งก้อนหิน มันตรึงฉันไว้กับเก้าอี้ มันบิดท้องฉัน

และทันใดนั้น มีเสียงสั่น ฉันมองดู เป็นอีเมล และเห็นข้อความเขียนว่า "ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ สำหรับเธอ" พร้อมรูปถ่าย

ภาพที่เบลอเล็กน้อย ถ่ายแบบเร่งรีบ แต่ชัดเจน โศกนาฏกรรมที่ชัดเจน: เขากำลังโอบกอดเธอไว้

พี่สาวฉัน?

พี่สาวแท้ๆ ของฉัน!

และริมฝีปากของพวกเขากำลังเสาะหา หากัน และประกบลงบนกันและกันด้วยความอ่อนโยนอย่างคุ้นเคย

นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ถูกขโมย

นี่คือคำสารภาพ

เขารักเธอ เธอรักเขา

และฉัน ฉันยังคงอยู่ที่นี่ คนเดียว รอให้เขากลับบ้านมาโกหกฉันอีกครั้ง

ฉันอยากจะอาเจียน

ฉันรู้สึกถึงบางสิ่งแตกสลายภายในตัวฉัน

ฉันไม่ได้แม้แต่จะกรีดร้อง

ฉันไม่มีแรงพอ

ฉันแค่ผ่อนลมหายใจ เหมือนเวลาที่ยอมรับจุดจบ

ฉันจำสถานที่ข้างหลังพวกเขาได้ บาร์นั่น บาร์ที่เขาสาบานว่าจะไม่เหยียบย่าง บาร์ที่เธอทำงานอยู่สองสามสัปดาห์มานี้ บาร์ที่เขาหลีกเลี่ยงตลอด... ในสายตา

ฉันนิ่งงันไปครู่หนึ่ง

จากนั้นฉันหยิบกุญแจ ฉันสวมเสื้อโค้ท

ฉันปิดประตูอย่างแผ่วเบา

ฉันไม่ได้เอากระเป๋าติดตัวไปด้วย ไม่ได้เอาโทรศัพท์ ไม่ได้แม้แต่แหวนแต่งงาน

เพียงสิ่งเดียว: มือของฉันวางบนท้องของฉัน

หัวใจดวงเล็กๆ ที่มองไม่เห็นนี้

เสียงกระซิบที่ยังอ่อนไหวเกินกว่าจะส่งเสียงดัง

เด็กคนนี้

บางทีอาจเป็นทั้งหมดที่เหลืออยู่ของฉัน

หรือบางที...

จุดเริ่มต้นของสิ่งที่ฉันพร้อมจะเป็นในที่สุด