บทที่ 2 — แก้วที่ล้น

กราเซีย

ฉันคิดว่าฉันปิดประตูรถดังปัง แต่ฉันก็ไม่แน่ใจ

ฉันไม่ได้คิด ฉันแค่ทำ เหมือนร่างกายที่ไร้ซึ่งความหมาย

ฉันลงจากรถโดยไม่มีเสื้อโค้ท ไม่มีกระเป๋า

มีเพียงกุญแจ ที่กำแน่นอยู่ในฝ่ามือ เหมือนความพยายามสุดท้ายที่จะรักษาสติไว้ ไม่ให้ทรุดฮวบลง

ฝนตก ฝนที่น่าเศร้าแบบหนึ่ง ที่ไม่ได้ชำระล้างอะไร

มันซึมไปทุกที่ ในเส้นผม ในเสื้อผ้า จนถึงกระดูก

ฉันข้ามถนนโดยไม่มอง

หัวใจแทบระเบิด

ฉันทั้งว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความรู้สึกในเวลาเดียวกัน

ว่างเปล่าจากเขา เต็มไปด้วยความกลัวอันน่าหมอง ความสังหรณ์ใจอันเลวร้าย

บาร์อยู่ตรงนั้น

บาร์ที่เขาบอกว่าเกลียด

หยาบคายเกินไป เด็กเกินไป ทุกอย่างเกินไป

คำโกหก ทุกอย่างเป็นเพียงคำโกหก

ฉันเข้าไปข้างใน และความอบอ้าวชื้นก็จับที่ลำคอ

เสียงดนตรีดังเกินไป ผสมกับกลิ่นเหงื่อและแอลกอฮอล์ราคาถูก

แล้ว... พวกเขา

ด้านลึก บนโซฟาตัวหนึ่ง พี่สาวของฉันนั่งอยู่บนตักของสามีฉัน

เธอหัวเราะ และเขาก็ยิ้มให้เธอ

มือข้างหนึ่งวางบนต้นขาเปลือยของเธอ

ความใกล้ชิดที่ไม่มีอะไรเป็นเกม

มันจริง มันเปิดเผย

และฉันคือส่วนเกิน

ฉันเดินเข้าไปใกล้ พื้นดูเหมือนจะไม่มั่นคง ขาราวกับปุยฝ้าย

แต่ฉันก็เดินต่อไป เพราะเราไม่หนีจากสิ่งที่ต้องเห็น

แม้มันจะทำลายเรา

เธอเห็นฉัน

และเธอก็ยิ้ม

รอยยิ้มที่บอกว่า เธอมาช้าไปแล้ว

— โอ้... ดูสิใครมาซะที

เขาหันขวับ มองฉัน

และไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ตัวเปียกโชก สั่นเทิ้ม หนาวเยือก

และเขา... เขามองวิเคราะห์ฉัน เหมือนมองคนแปลกหน้าที่น่าอึดอัดใจ

พี่สาวฉันลุกขึ้น เธอไม่รีบ ปรับชุดให้เรียบร้อย

เธอสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

— เธอน่าจะนั่งลงนะ กราเซีย สภาพเธอน่าสมเพชจริงๆ

ฉันได้ยินเธอแต่ไม่ได้ยิน

ฉันเห็นเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น: เขา

ดังนั้นฉันจึงถามเขา

ด้วยเสียงอันแผ่วเบา แตกสลาย:

— บอกฉันทีว่านี่ไม่จริง...

เขาไม่ตอบทันที

เขาจิบเครื่องดื่ม เช็ดปาก

จากนั้นเขาก็พูด อย่างใจเย็น:

— มันจริง

ท้องของฉันบิดเกลียว หัวใจของฉันหยุดเต้นไปหนึ่งวินาที

ฉันถอยหลังหนึ่งก้าว

แต่ฉันยังคงอยู่

ฉันยังคงอยู่

เพราะฉันไปไหนไม่ได้ ยังไปไม่ได้

— เธอ... เธอท้องกับเธอเหรอ? จริงเหรอ?

เขายักไหล่

— ใช่

คำเดียวเท่านั้น คมและโหดร้าย

ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความสำนึกผิด

ฉันก้มหน้าลง

ฉันตัวสั่น

— แต่... แล้วฉันล่ะ? แล้วเราล่ะ? คุณสัญญากับฉัน... คุณบอกว่าเราจะลองอีกครั้ง... ว่าคุณอยากมีลูก กับฉัน...

เขาหัวเราะเสียงแหบแห้ง

— เธอเป็นหมันนะ กราเซีย เธอยังไม่มีปัญญาให้ลูกกับฉันเลยในสามปี ฉันเสียเวลาพอแล้ว

ประโยคนั้นตกลงมาราวกับคมมีด

มันก้องกังวาน

มันเปลื้องผ้าฉันต่อหน้าทุกคน

ผู้คนรอบข้างหยุดนิ่ง บางคนหัวเราะเบาๆ บางคนหลบสายตา อย่างอึดอัด

ฉันรู้สึกขาของฉันจะทรุด

แต่ฉันไม่ไป

ฉันเดินเข้าไปใกล้

ฉันยื่นมือไปหาเขา

อย่างขอทาน

อย่างหญิงไร้ศักดิ์ศรี

— ได้โปรด... อย่าทำแบบนี้กับฉัน... อย่าที่นี่... อย่าแบบนี้ ฉันเปลี่ยนได้ ฉันสาบาน ฉัน... ฉันทำให้ดีขึ้นได้ แตกต่างขึ้น... ได้โปรด อย่าทิ้งฉันไป

เขามองฉันด้วยความรังเกียจ

ไม่โกรธด้วยซ้ำ เพียงแค่... ว่างเปล่า

— กราเซีย เธอรู้ตัวไหมว่าเธอกำลังทำอะไร? ดูตัวเองสิ เธอขอร้องต่อหน้าคนทั้งร้าน น่าสมเพชชัดๆ

ฉันคุกเข่าลง ฉันไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว

— ฉันรักคุณ...

ฉันพูดมัน

ฉันพูดซ้ำ

— ฉันรักคุณ ฉันขอร้อง กลับมาหาฉันเถอะ ไม่ใช่เพื่อฉัน... เพื่อเรา เพื่อสิ่งที่เราเคยเป็น ฉันท้องเหมือนกัน... เพิ่งรู้

ความเงียบ

ความเงียบที่น่าจะช็อค

แต่เขาไม่พูดอะไร

พี่สาวฉัน หัวเราะลั่น

— เธอเหรอ? ท้อง? ขำกลิ้ง เธอคงจะคิดไปเองว่าประจำเดือนไม่มา ฝันไปเถอะ กราเซีย ตอนนี้เขาเป็นของฉันแล้ว

เขาหันหน้าหนี

เขาไม่แม้แต่จะถามฉันว่าจริงหรือไม่ เขาไม่สนใจ

ฉัน... โดดเดี่ยว

คุกเข่า

อยู่ตรงหน้าเขา

พี่สาวฉันกลับมา

เธอใช้ขาเขี่ยฉันเบาๆ เหมือนวัตถุกีดขวาง

— ไปซะ กราเซีย เธอแพ้แล้ว

ฉันลุกขึ้นช้าๆ

ไม่ใช่เพราะฉันมีแรง

แต่เพราะฉันจะอยู่ต่ำกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

ฉันหมุนตัว

ฉันเดินไปทางออก

ฝื ท้าฉันลากไป

ฉันคิดว่าฉันเลือดออกข้างใน บางอย่างในตัวฉันเพิ่งตายไป

ฉันผ่านประตูออกไป

ข้างนอก ฝนยังตก

แต่ตอนนี้ฝนกลับดูอ่อนโยนสำหรับฉัน

เกือบจะปลอบประโลม

ฉันหยุดใต้เสาไฟ

มือทั้งสองวางบนท้องของฉัน

— แม่จะปกป้องลูก

นี่คือคำสัญญาเดียวที่ฉันยังรักษาได้