บทที่ 3 ภรรยานอกสมรส (2)

“อ้อ คุณคิดว่าคืนนั้นเป็นแพรวจริง ๆ เหรอคะ” เธอยังเนียนต่อไป “ไม่คิดบ้างหรือไงว่าในท้องแพรวอาจจะเป็นลูกของคนอื่นก็ได้นี่ค่ะ”

“คุณแพรวคิดว่าผมจะไม่ไปสืบที่โรงแรม ดูกล้องวงจรปิดข้างหน้าห้องไม่ได้งั้นเหรอ คุณเลิกโกหกได้แล้ว เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้วนะ”

 เธอยังคงนิ่งราวกับว่าครุ่นคิดอะไรอยู่ 

“ยอมรับแล้วพูดความจริงมาเถอะว่าคุณท้องกับผม” ทุกคำพูดของท่านประธานทำให้ใครอีกคนที่ยังไม่ยอมกลับไปทำงานถึงกับตกใจ หล่อนได้แค่คิดดีใจที่ได้ถ่ายช็อตเด็ด งานนี้คงได้เงินหลายบาทแน่ ๆ

“หรือคุณคิดว่าเรื่องที่คุณคิดเรื่องแต่งมาเพื่อโกหกผม ผมจะเชื่อคุณจริง ๆ นะคุณแพรว” เขาพูดกดดันเธอให้ยอมรับความจริง

“ก็ได้ค่ะ แพรวยอมรับก็ได้ว่าคืนนั้นเป็นแพรว แล้วเด็กในท้องนี้ก็เป็นลูกของท่านประธาน” ใจหนึ่งของเขาก็อยากให้เธอยืนยันว่าลูกในท้องไม่ใช่ลูกของเขา แต่พอเธอยืนยันมาแล้วเขาต้องคิดหาวิธีรับผิดชอบและเลี้ยงดูลูกของเขาให้ได้

“แต่ท่านประธานจะรู้ความจริงไปทำไม ในเมื่อสัปดาห์หน้า ท่านประธานก็ต้องแต่งงานอยู่แล้ว”

“แต่ยังไงเด็กในท้องก็ลูกของผม ผมจะไม่รับผิดชอบไม่ได้”

“แปลว่าจะรับผิดชอบแค่ลูกยังงั้นหรือคะ”

“ผมก็ต้องรับผิดชอบทั้งสองอย่างอยู่แล้ว แต่จะให้มาแต่งงานออกหน้าออกตาไม่ได้ คุณแพรวก็เป็นภรรยานอกสมรสของผมไปแล้วกัน เดี๋ยวผมจะหาบ้านให้คุณกับลูกอยู่อย่างสุขสบาย งานไม่ต้องทำแล้ว เดี๋ยวผมจะเลี้ยงเอง”

“ขอบคุณท่านประธานมากนะคะที่คิดจะรับผิดชอบ แต่แพรวไม่อยากเป็นภรรยานอกสมรสของใคร แพรวไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นเมียเก็บเมียน้อย”

“แล้วคุณจะให้ผมรับผิดชอบแต่งงานจดทะเบียนกับคุณหรือครับคุณแพรว คุณก็รู้ว่าผมจะแต่งงานกับหยาดฟ้าในสัปดาห์หน้า แล้วคุณก็น่าจะรู้ว่าผมรักหยาดฟ้ามากขนาดไหน”

“แพรวรู้ค่ะว่าคุณจะแต่งงาน แล้วคุณก็รักคุณหยาดฟ้ามาก แต่ช่วยเข้าใจหน่อยนะคะว่าแพรวไม่ได้เป็นเมียน้อยเมียเก็บของคุณ”

“ผมไม่ได้ให้คุณเป็นเมียน้อยเมียเก็บ ผมให้คุณเป็นภรรยานอกสมรสของผม” 

“มันก็แค่คำพูดสวยหรูนะคะท่านประธาน ความหมายบ้าน ๆ ก็คือท่านประธานจะให้แพรวเป็นเมียน้อย เป็นเมียเก็บของท่านประธานนั้นแหละค่ะ”

“แล้วจะให้ผมทำยังไง ผมก็อยากจะรับผิดชอบคุณกับลูก”

 “คุณไม่ต้องมารับผิดชอบแพรวหรอกค่ะ แค่คุณรับผิดชอบลูก ส่งเงินเป็นรายเดือนก็พอค่ะ แค่นี้แพรวก็พอใจแล้ว”

“แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ผมรับผิดชอบคุณด้วย”

“แพรวแน่ใจค่ะ”

“ถ้างั้นก็แล้วแต่คุณเลย ผมรับผิดชอบแค่ลูกก็ได้ ผมจะให้คุณเดือนละสองแสน”

“ก็แล้วแต่ท่านประธานจะให้เถอะค่ะ แพรวขอตัวนะคะ” เมื่อตกลงกันได้แพรววนิตจึงเดินเลี่ยงไปที่ถนนใหญ่ เรียกรถแท็กซี่ให้ไปส่งที่บ้าน ส่วนเขาไม่ได้รังเธอเอาไว้ ได้แต่มองเธอขึ้นรถแท็กซี่แล้ว เขาถึงได้ขับรถยนต์ออกไป 

พอเธอขึ้นรถแท็กซี่มาได้ หญิงสาวก็ปล่อยโฮทันที ไม่คิดว่าคนที่เธอคิดว่าเขาเป็นคนดี จะมีความคิดชนิดที่เห็นแก่ตัวแบบนี้ ให้เธอเป็นแค่ภรรยานอกสมรส แล้วมันจะต่างอะไรกันกับให้เธอเป็นเพียงเมียเก็บเมียน้อยของเขา ถ้าเป็นแบบนี้หญิงสาวขอเลือกเป็นแม่เลี้ยงเดียวก็พอ จะไม่ขอให้เขามายกย่องว่าเธอเป็นภรรยานอกสมรสของเขา แม้ว่าการเป็นภรรยานอกสมรสของเขาจะทำให้เธอได้อยู่ใกล้คนที่ตนแอบรักมาก็ตาม แต่คนอย่างเธอจะไม่ขอเป็นเงาของใคร เพียงหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะได้เป็นนางเอกของใครสักคน

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา งานพิธีมงคลสมรสระหว่างสรัลกับหยาดฟ้าก็ได้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการ จัดเต็มทุกพิธีการ แม้แต่แขกในงานยังเชิญแต่คนใหญ่คนโตมาร่วมงานกันมากมาย ให้สมกับที่ลูกชายของสุจิราได้แต่งงานทั้งที สุจิราแม่ของสรัลรอคอยวันที่ลูกชายจะแต่งงานมาหลายปี หลังจากที่หยาดฟ้าขอไปเรียนต่อโทที่เมืองนอกก่อนแล้วจะกลับมาแต่งงานด้วย

“วันนี้คุณสุสวยมากเป็นพิเศษเลยนะคะ” งามตาคนรับใช้คนสนิทของสุจิราเอ่ยชมเจ้านายของตัวเองเสียงหวาน

“ก็ลูกชายฉันแต่งงานทั้งทีนี่งามตาก็ต้องสวยกันหน่อย”

“นั้นสิคะ ไม่แปลกเลยที่คุณสรัลก็หล่อมาก ได้คุณสุมานี่เอง”

“ปากหวานแบบนี้เดี๋ยววันนี้ฉันให้รางวัล วันนี้ฉันอารมณ์ดี”

“ขอบคุณค่ะคุณสุ”

“ว่าไงสรัล ตกลงหนูหยาดฟ้าถึงไหนกันแล้ว นี่ก็ใกล้จะเริ่มงานแล้วนะ” สุจิราหันไปเร่งลูกชายของตนเอง ที่กำลังโทรหาเจ้าสาวด้วยความร้อนใจ

“ยังโทรไม่ติดเลยครับ”

“ปานนี้แขกเหรื่อน่าจะมากันเยอะแหละ เดี๋ยวแม่กับงามตาออกไปรับแขกก่อน สรัลก็โทรหาหนูหยาดไปก่อนแล้วกัน ได้ความยังไงก็ออกไปบอกด้วยนะ”

“ครับแม่” เขาหันไปบอกแม่ แล้วหันมากดโทรหาหยาดฟ้าต่อ ตามที่นัดหมายกันไว้จะมาเจอกันก็แปดโมงเช้า นี่ปาไปเกือบจะเก้าโมงแล้ว หยาดฟ้ายังไม่มา แถมเขาก็ยังโทรไม่ติดด้วย

สุจิราเดินไปที่ห้องรับรองของโรงแรมที่จัดเตรียมเอาไว้สำหรับพิธีวิวาห์ที่กำลังใกล้มาถึง ท่านเดินเข้าไปแขกก็มากันเยอะแล้ว สุจิราเดินไปต้อนรับแขกมากมาย แถมยังต้องตอบคำถามเกี่ยวกับว่า...เจ้าบ่าวเจ้าสาวไปไหน ทำไมถึงยังไม่ลงมาที่งานสักที สุจิราก็ตอบจนเหนื่อยใจ

“คุณสุคะ สังเกตไหมคะว่าในงาน มีแต่แขกของเราทั้งนั้นเลย”

“นั่นนะสิงามตา ฉันก็สังเกตมาตั้งนานแล้ว” สุจิรากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน

“หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณหยาดฟ้าหรือคะ”