บทที่ 2 หัวใจด้านชา (02)

“มีอะไร”         

          ในทันใดนั้นเสียงด้านหลังก็ดังขึ้นด้วย ไม่ใช่ใครที่ไหน เจ้าของบ้านที่พาขวัญตั้งใจจะมาหา สายตาของโมกข์มีแต่ความเย็นชา

          “พอดีป้าพิมพ์ให้ขวัญมาบอกกับคุณโมกข์ว่า สัปดาห์หน้าจะมีพี่ๆ คนงานลาคลอดสองคนค่ะ เผื่อคุณโมกข์จะได้หาคนมาทำงานแทน”

          ป้าพิมพ์ที่กล่าวถึงคือ พิมพ์ผกา ภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับลุงไม้มายี่สิบกว่าปี อีกฝ่ายเป็นคนดูแลคนงานรองจากสามี 

          “…”

          ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมา พาขวัญเองไม่ได้อยู่รอคำตอบรีบหมุนตัวกลับเข้าบ้าน เพราะไม่อยากเป็นส่วนเกินและทำให้ทั้งสองต้องขุ่นข้องหมองใจ   

          “เข้าบ้านเถอะนุดี” ส่วนโมกข์หมุนตัวเข้าไปภายในบ้านหลังสิ้นเสียง ทิ้งให้หญิงสาวที่มีดวงหน้าเศร้าไม่ต่างจากพาขวัญทอดสายตามองไปยังบ้านอีกหลัง

          ผ่านมานานพอสมควรแล้วกับการสูญเสียพี่สาวไปอย่างไม่มีวันกลับจากน้ำมือของพาขวัญ แต่เธอกลับเกลียดอีกฝ่ายไม่ลง เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นพาขวัญนั้นก็เป็นแค่หมากในกระดานของคนที่มีจิตใจเต็มไปด้วยความแค้น คนผู้นั้นได้ทำลายหัวใจของทุกคนใน ‘‘อัศวัฒน์’’ จนยับเยินไม่เหลือชิ้นดี

          แต่มันยังไม่จบ คนคนนั้นไม่ยอมรามือ ยังทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพไม่ต่างจากตายทั้งเป็น ชั่วประเดี๋ยวสายตาก็ต้องไหวระริกหลังเห็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่ง

          ตามมาด้วยอาการชาหนึบไปถึงขั้วหัวใจเมื่อนัยน์ตาสีดำฉาดฉายความเย็นชามองมา ก่อนที่เขาจะหอบหิ้วถุงใบโตหายลับเข้าไปในบ้านที่อยู่ไม่ห่างกัน

          ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด ไม่ว่าจะนานเท่าไรเขายังเห็นเธอเป็นแค่อากาศธาตุไม่เปลี่ยนแปลง รวมไปถึงสถานะระหว่างกันยังคลุมเครือและถูกปิดบังซ่อนเร้น

          ดวงตาไม่อาจซุกซ่อนความรู้สึก แต่เธอต้องอยู่เผชิญหน้าเพื่อรักษาทุกอย่างที่อัศวัฒน์เคยมี แล้วหมุนตัวกลับเข้าไปด้านในพร้อมปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ไม่อยากทำให้คนที่รักเสมือนพี่ชายต้องเกิดความสงสัย

          ด้านพาขวัญเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูบ้าน

          พอเปิดประตูออกกว้างรอยยิ้มบนหน้านวลก็จุดประกายเต็มไปด้วยความดีใจ ต่างจากสีหน้าของคนมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า

          “ผมแวะมาเยี่ยมหลานครับ” แม้น้ำเสียงและสีหน้าจะนิ่งเรียบ แต่หญิงสาวรับรู้ได้ดีว่า คนผู้นี้มาด้วยความเต็มใจและเป็นมิตร       

          “เชิญค่ะ”

          พาขวัญถอยหลังเปิดทางให้ชายร่างสูงโตเดินเข้ามาในบ้าน รีบพาไปหาลูกสาวทั้งสองที่ยังนอนหลับสนิทอยู่

          “หนูดาไม่สบายอย่างนั้นหรือครับ”เขาคนนั้นวางถุงใบโตไว้บนโต๊ะตัวเล็ก ภายในมีของเล่นและเสื้อผ้าอยู่จำนวนหนึ่ง ตั้งใจจะซื้อมาฝากหลานสาว แววตามีความห่วงใยเมื่อสัมผัสกับตัวของหลานคนเล็ก     

          หญิงสาวพยักหน้าแล้วเสสายตาไปมองเลือดในอกที่ยังนอนนิ่ง ถ้าแกตื่นขึ้นมาคงดีใจไม่น้อยที่เห็นของเล่นและเสื้อผ้าใหม่

          “แล้วพี่โมกข์รู้หรือยังครับ”       

          คำถามนี้ทำให้พาขวัญลำบากใจ คำตอบอาจจะทำให้กำแพงที่กั้นไว้ระหว่างชายที่เอ่ยถามกับคนไร้หัวใจสูงขึ้นจนยากจะปีนขึ้นไปทำลาย 

          “…”

          “เฮอะ! รู้แล้วแต่ยังทำตัวเป็นก้อนหินเหมือนเดิมใช่ไหมครับ” แค่เห็นท่าทางเขาก็พอเดาออก

          พาขวัญได้แต่ยิ้มแห้งๆ อึดใจนั้นใบหน้าก็มองตามแผ่นหลังที่ลุกพรวดออกจากบ้านไป ช่างเหมือนกันเสียกระไร ทั้งพี่ทั้งน้อง โดยเฉพาะดวงตาที่มีแต่ความเย็นยะเยือก

          ชายที่มีใบหน้าเคร่งขรึมเดินมุ่งตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ เขาไม่ได้มีสิทธิ์ในผืนดินแห่งนี้ ไม่มีความผูกพันแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เกี่ยวข้องกับเจ้าของไร่จอมใจคือสายเลือด แถมยังถูกคั่นกลางด้วยความขัดแย้งมาตลอด รวมถึงการถูกเลี้ยงดูด้วยสถานะที่ต่างกัน       

          คนมีศักดิ์เป็นพี่ชายอยู่ไร่แห่งนี้ ส่วนตัวเขาอยู่ในบ้านที่มีความสะดวกสบาย ถูกเลี้ยงมาประดุจดังเจ้าชาย

          สองเท้าก้าวเข้าไปในบ้านของพี่ หยุดลงเมื่อสายตาพบเจ้าของร่างระหง แต่ไม่ได้จับโฟกัสที่เธอคนนั้น ให้ความสนใจกับเจ้าของบ้านมากกว่า

          “คะ…คุณหมอก”